TNPSC Daily Notes: The Mughal Empire (1526–1707) — Rulers, Mansabdari & Zabti Administration, Architecture | முகலாயப் பேரரசு (1526–1707) — மன்னர்கள், மன்சப்தாரி மற்றும் ஜப்தி நிர்வாகம், கட்டிடக்கலை — 17 October 2026

The Mughal Empire is the single most heavily weighted block in the medieval Indian history portion of the TNPSC syllabus. Between the First Battle of Panipat in 1526 and the death of Aurangzeb in 1707, six emperors built a centralised, cash-based imperial state that stretched from Kabul to the Kaveri. Questions are set far more often on the administrative machinery and the exact chronology than on battle narratives, so this lesson is organised around dates, offices and technical terms.

Foundation and consolidation (1526-1556). Zahir-ud-din Muhammad Babur, a Timurid prince from Farghana who ruled Kabul from 1504, invaded India five times and finally defeated Ibrahim Lodi, the last Lodi sultan, at the First Battle of Panipat on 21 April 1526. His decisive advantages were the Tulughma manoeuvre, which split his force into flanking divisions, and Ottoman-pattern field guns served by Ustad Ali Quli and Mustafa Rumi. He then crushed the Rajput confederacy of Rana Sanga at Khanwa in 1527, took Malwa at Chanderi in 1528 and defeated the eastern Afghans at Ghaghra in 1529. Babur died in 1530 leaving the Baburnama, a memoir in Chagatai Turkish that is a primary source for the period. His son Humayun was pushed out of India by the Afghan Sher Shah Suri, losing at Chausa in 1539 and at Kannauj in 1540. During the fifteen-year Sur interregnum Sher Shah reorganised the land revenue on a measured basis, rebuilt the Grand Trunk Road and issued the silver rupiya and copper dam that the Mughals later retained. Humayun returned, won Sirhind in 1555, and died the next year.

Akbar and the imperial system (1556-1605). Akbar was crowned at Kalanaur at thirteen, with Bairam Khan as regent until 1560. The Second Battle of Panipat on 5 November 1556 destroyed the army of Hemu and secured Delhi. Akbar then moved from conquest to institution building. Rajput houses were brought in by marriage and service rather than only by war, Mewar under Maharana Pratap being the great exception, resisting at Haldighati on 18 June 1576 against Akbar’s general Raja Man Singh. Gujarat fell in 1572, Bengal in 1576 and Kashmir in 1586.

The two pillars of Akbar’s state were the Mansabdari and the Zabti. Every officer held a mansab expressed as two numbers: the Zat, which fixed his personal rank, precedence and pay, and the Sawar, which fixed the cavalry contingent he had to maintain. A mansabdar whose sawar rank equalled his zat stood in the first class, half or more in the second, and less than half in the third. Horses were branded (dagh) and troopers entered on a descriptive roll (chehra) to stop officers from drawing pay for men who did not exist. Mansabs were neither hereditary nor attached to land; most holders were paid by jagir assignments of revenue, and the jagir was transferable at the emperor’s will, which is precisely why the system kept the nobility dependent on the throne.

On the revenue side, Raja Todar Mal completed the Dahsala or Zabti settlement, proclaimed in 1580. Officials averaged yields and prices over the ten years from 1570-71 to 1579-80, applied the state share of one third, and converted it into a fixed cash rate per bigha recorded in the dastur-ul-amal schedule for each revenue circle. Land was graded Polaj, Parauti, Chachar and Banjar by how continuously it was cultivated, and the first two were further ranked nik, miyana and bad. Where measurement was impractical the state used Ghalla-bakhshi or Batai (crop division), Nasaq (assessment from earlier records) and Kankut (estimation). Akbar’s religious settlement followed the same centralising logic: the pilgrimage tax went in 1563, jizya in 1564, the Ibadat Khana was opened for inter-faith debate at Fatehpur Sikri in 1575, the Mahzar of 1579 made the emperor the final arbiter in religious disputes, and Din-i-Ilahi was proclaimed in 1582 on the doctrine of Sulh-i-Kul, universal peace.

Zenith and decline (1605-1707). Jahangir continued his father’s framework, married Nur Jahan in 1611 and received Sir Thomas Roe in 1615, the embassy that won the English their Surat trading privileges. Painting, not building, was his age’s achievement. Under Shah Jahan the empire’s architecture peaked in white marble: the Taj Mahal was built between 1632 and 1653 by Ustad Ahmad Lahauri, along with the Red Fort and Jama Masjid at Delhi and the Peacock Throne. Aurangzeb, who took the title Alamgir after defeating Dara Shikoh at Samugarh in 1658, reversed the religious settlement by reimposing jizya in 1679, and spent his last twenty-six years in the Deccan, annexing Bijapur in 1686 and Golconda in 1687 but failing to subdue the Marathas. The treasury was drained, the jagir pool was over-assigned, and the jagirdari crisis set in. After Aurangzeb’s death in 1707 the empire fragmented; the last emperor, Bahadur Shah II, was deposed after 1857 and exiled to Rangoon in 1858.

தமிழ்நாடு அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையத் தேர்வுகளில் இடைக்கால இந்திய வரலாற்றுப் பகுதியில் அதிக மதிப்பெண் பெறத்தரும் தலைப்பு முகலாயப் பேரரசு. 1526 முதலாம் பானிபட் போர் முதல் 1707 ஔரங்கசீப்பின் மறைவு வரை ஆறு மன்னர்கள், காபூலில் தொடங்கி காவிரி வரை பரந்த, பண அடிப்படையிலான மைய ஆட்சியை உருவாக்கினர். போர் விவரங்களை விட நிர்வாக அமைப்பு, துல்லியமான ஆண்டுகள், தொழில்நுட்பச் சொற்களே அதிகம் கேட்கப்படுகின்றன; எனவே இந்தப் பாடம் அவற்றை மையமாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

நிறுவுதலும் நிலைப்படுத்துதலும் (1526-1556). ஃபர்கானாவைச் சேர்ந்த தைமூரிய இளவரசன் சாஹிருத்தீன் முகம்மது பாபர், 1504 முதல் காபூலை ஆண்டு, ஐந்து முறை இந்தியா மீது படையெடுத்து, இறுதியாக 1526 ஏப்ரல் 21-இல் முதலாம் பானிபட் போரில் இறுதி லோதி சுல்தானான இப்ராஹிம் லோதியை வென்றார். படையைப் பக்கவாட்டுப் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கும் துலுக்மா உத்தியும், உஸ்தாத் அலி குலி மற்றும் முஸ்தபா ரூமி இயக்கிய ஒட்டோமான் பீரங்கிகளும் அவரது வெற்றிக்கு அடிப்படையாக இருந்தன. பின்னர் 1527 கன்வா போரில் ராணா சங்காவின் ராஜபுத்திரக் கூட்டணியை அடக்கினார், 1528 சந்தேரி போரில் மால்வாவைக் கைப்பற்றினார், 1529 காக்ரா போரில் கிழக்கு ஆப்கானியரை வென்றார். 1530-இல் இறந்த பாபர், சகதாய் துருக்கி மொழியில் எழுதிய பாபர்நாமாவை விட்டுச் சென்றார். அவரது மகன் ஹுமாயூன், ஆப்கானியரான ஷேர்ஷா சூரியிடம் 1539 சௌசா, 1540 கன்னோஜ் போர்களில் தோற்று இந்தியாவை இழந்தார். பதினைந்து ஆண்டு சூர் ஆட்சியில் ஷேர்ஷா நில அளவை அடிப்படையில் வரி முறையை மீள அமைத்தார், கிராண்ட் டிரங்க் சாலையை மீண்டும் கட்டினார், வெள்ளி ருபியா மற்றும் செப்பு தாம் நாணயங்களை வெளியிட்டார் — இவற்றை முகலாயரும் தொடர்ந்தனர். ஹுமாயூன் 1555 சிர்ஹிந்த் போரில் வென்று தில்லியை மீட்டார்; அடுத்த ஆண்டே இறந்தார்.

அக்பரும் பேரரசு அமைப்பும் (1556-1605). பதின்மூன்று வயதில் கலனௌரில் முடிசூட்டப்பட்ட அக்பருக்கு 1560 வரை பைராம் கான் பாதுகாவலராக இருந்தார். 1556 நவம்பர் 5-இல் நடந்த இரண்டாம் பானிபட் போர் ஹேமுவின் படையை அழித்து தில்லியைப் பாதுகாத்தது. பின்னர் அக்பர் படையெடுப்பிலிருந்து நிறுவன அமைப்புக்கு மாறினார். ராஜபுத்திர குலங்கள் திருமண உறவு மற்றும் அரசுப் பணி வழியாக இணைக்கப்பட்டன; மகாராணா பிரதாப்பின் மேவார் மட்டுமே விலக்காக இருந்து, 1576 ஜூன் 18 ஹல்திகாட் போரில் அக்பரின் தளபதி ராஜா மான்சிங்கை எதிர்த்தது. 1572-இல் குஜராத், 1576-இல் வங்காளம், 1586-இல் காஷ்மீர் இணைக்கப்பட்டன.

அக்பரின் ஆட்சியின் இரு தூண்கள் மன்சப்தாரி மற்றும் ஜப்தி. ஒவ்வொரு அதிகாரியின் மன்சபும் இரு எண்களால் குறிக்கப்பட்டது: ஜாத் அவரது தனி அந்தஸ்து, முன்னுரிமை, ஊதியத்தை நிர்ணயித்தது; சவார் அவர் பராமரிக்க வேண்டிய குதிரைப்படையின் அளவை நிர்ணயித்தது. சவார் தரம் ஜாத்துக்குச் சமமாக இருந்தால் முதல் வகுப்பு, பாதி அல்லது அதற்கு மேல் இரண்டாம் வகுப்பு, பாதிக்கும் குறைவாக இருந்தால் மூன்றாம் வகுப்பு. இல்லாத வீரர்களுக்கு ஊதியம் பெறுவதைத் தடுக்க குதிரைகளுக்கு முத்திரை (தாக்) இடப்பட்டது, வீரர்கள் விவரப் பட்டியலில் (செஹ்ரா) பதிவு செய்யப்பட்டனர். மன்சப் பரம்பரை உரிமையும் அல்ல, நிலத்துடன் இணைந்ததும் அல்ல; பெரும்பாலானோர் ஜாகீர் எனும் வரி ஒதுக்கீடு வழியாக ஊதியம் பெற்றனர். ஜாகீரை மன்னர் விருப்பப்படி மாற்ற முடிந்ததால், பிரபுக்கள் அரியணையைச் சார்ந்தே இருந்தனர்.

வரி முறையில், ராஜா தோடர் மால் தஹ்சாலா அல்லது ஜப்தி முறையை முடித்து 1580-இல் அறிவித்தார். 1570-71 முதல் 1579-80 வரையிலான பத்து ஆண்டுகளின் சராசரி விளைச்சல் மற்றும் விலை கணக்கிடப்பட்டு, அரசின் பங்காக மூன்றில் ஒன்று எடுக்கப்பட்டு, ஒரு பிகாவுக்கு நிலையான பணவரியாக மாற்றப்பட்டு, ஒவ்வொரு வரி வட்டத்திற்கும் தஸ்தூர்-உல்-அமல் பட்டியலில் பதியப்பட்டது. தொடர்ச்சியாகப் பயிரிடப்படும் நிலையைப் பொறுத்து நிலம் போலஜ், பரௌத்தி, சச்சர், பஞ்சர் என வகைப்படுத்தப்பட்டது; முதல் இரண்டு நிக், மியானா, பத் என மேலும் தரம் பிரிக்கப்பட்டன. அளவை சாத்தியமில்லாத இடங்களில் கல்லா-பக்ஷி அல்லது பதாய் (விளைச்சலைப் பங்கிடுதல்), நசக் (பழைய பதிவுகள்), கன்குட் (மதிப்பீடு) ஆகியவை பயன்பட்டன. அக்பரின் சமயக் கொள்கையும் அதே மையப்படுத்தும் தர்க்கத்தையே பின்பற்றியது: 1563-இல் யாத்திரை வரி, 1564-இல் ஜிஸியா நீக்கம்; 1575-இல் ஃபதேபூர் சிக்ரியில் சமயங்களுக்கு இடையேயான விவாதத்திற்காக இபாதத் கானா; 1579 மஹ்ஜர் ஆணை மன்னரையே சமயத் தீர்ப்பின் இறுதி அதிகாரியாக்கியது; 1582-இல் சுல்-இ-குல் எனும் அனைவருக்கும் அமைதி என்ற கொள்கையின் அடிப்படையில் தீன்-இ-இலாஹி அறிவிக்கப்பட்டது.

உச்சமும் வீழ்ச்சியும் (1605-1707). ஜஹாங்கீர் தந்தையின் அமைப்பைத் தொடர்ந்தார், 1611-இல் நூர்ஜஹானை மணந்தார், 1615-இல் சர் தாமஸ் ரோவை வரவேற்றார் — இந்தத் தூதுப் பணியே ஆங்கிலேயருக்கு சூரத் வணிக உரிமைகளைப் பெற்றுத் தந்தது. அவரது காலத்தின் சாதனை கட்டிடம் அல்ல, ஓவியம். ஷாஜஹான் காலத்தில் வெண்பளிங்கில் முகலாயக் கட்டிடக்கலை உச்சம் அடைந்தது: 1632 முதல் 1653 வரை உஸ்தாத் அஹ்மத் லாஹௌரி தாஜ்மஹாலைக் கட்டினார்; தில்லி செங்கோட்டை, ஜமா மசூதி, மயிலாசனம் ஆகியவையும் அவர் காலத்தையவை. 1658 சாமுகர் போரில் தாரா ஷுகோவை வென்று ஆலம்கீர் பட்டம் ஏற்ற ஔரங்கசீப், 1679-இல் ஜிஸியாவை மீண்டும் விதித்து சமயக் கொள்கையை மாற்றினார்; தனது இறுதி இருபத்தாறு ஆண்டுகளைத் தக்காணத்தில் கழித்து 1686-இல் பிஜாப்பூரையும் 1687-இல் கோல்கொண்டாவையும் இணைத்தார், ஆனால் மராத்தியரை அடக்க முடியவில்லை. கருவூலம் வறண்டது, ஜாகீர் ஒதுக்கீடு மிகைப்பட்டது, ஜாகீர்தாரி நெருக்கடி உருவானது. 1707-இல் ஔரங்கசீப் இறந்த பின் பேரரசு சிதறியது; இறுதி மன்னர் இரண்டாம் பகதூர்ஷா 1857-க்குப் பின் பதவி நீக்கப்பட்டு 1858-இல் ரங்கூனுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டார்.