Today ATHIYAMAN ACADEMY brings you complete bilingual study notes on the Five Year Plans and Economic Planning in India — the birth of the Planning Commission in 1950, all twelve Five Year Plans with their models, slogans, targets and achieved growth rates, the Plan Holiday, the Rolling Plan, and the shift to NITI Aayog in 2015. Every fact here is written in the question-ready form demanded by TNPSC Group 1, 2, 2A, 4 and VAO examinations, with 15 key points, detailed notes in English and Tamil, five practice MCQs, memory tricks and previous year questions.
அதியமான் அகாடமி வழங்கும் இன்றைய TNPSC குறிப்புகள் — இந்தியாவின் ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் மற்றும் பொருளாதாரத் திட்டமிடல். திட்டக் கமிஷன் (1950) முதல் நிதி ஆயோக் (2015) வரை, பன்னிரண்டு திட்டங்களின் மாதிரிகள், இலக்குகள், எட்டிய வளர்ச்சி விகிதங்கள் அனைத்தும் ஆங்கிலம் மற்றும் தமிழில் — TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளுக்கு ஏற்ற வகையில்.
📖 Detailed Notes in English
📖 விரிவான குறிப்புகள் (தமிழ்)
❓ 5 Practice MCQs with answers — பயிற்சி வினாக்கள்
💡 Memory Tips — நினைவு உத்திகள்
🔗 Previous Year Questions — முந்தைய ஆண்டு வினாக்கள்
Five Year Plans & Economic Planning in India — Planning Commission to NITI Aayog
இந்தியாவின் ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் — திட்டக் கமிஷன் முதல் நிதி ஆயோக் வரை
இந்தியாவில் திட்டமிட்ட வளர்ச்சி 1951 ஏப்ரல் 1 அன்று முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்துடன் தொடங்கியது. அதை வகுத்த திட்டக் கமிஷன் 1950 மார்ச் 15 அன்று மத்திய அமைச்சரவைத் தீர்மானத்தால் அமைக்கப்பட்டது — எனவே அது அரசியலமைப்பு அமைப்பும் அல்ல, சட்டப்பூர்வ அமைப்பும் அல்ல.
“பொருளாதார மற்றும் சமூகத் திட்டமிடல்” ஏழாவது அட்டவணையின் பொதுப் பட்டியலில் 20-ஆம் உள்ளடக்கம். இதனால்தான் மத்திய அரசும் மாநில அரசும் திட்டமிடலில் சட்டம் இயற்ற முடிந்தது.
பிரதமர் திட்டக் கமிஷனின் பதவி வழி தலைவர். குல்சாரிலால் நந்தா அதன் முதல் துணைத் தலைவராகவும், மாண்டெக் சிங் அலுவாலியா (2004–2014) இறுதித் துணைத் தலைவராகவும் குறிப்பிடப்படுகிறார்.
மாநிலங்களைத் திட்டமிடலில் இணைக்க 1952 ஆகஸ்ட் 6 அன்று தேசிய வளர்ச்சிக் குழு அமைக்கப்பட்டது. பிரதமர் தலைவர்; அனைத்து முதலமைச்சர்களும் உறுப்பினர்கள்.
1947-க்கு முன்பே திட்டமிடல் கருத்துகள் இருந்தன: மோக்ஷகுண்டம் விசுவேசுவரய்யாவின் “Planned Economy for India” (1934), நேருவின் தலைமையில் தேசியத் திட்டக் குழு (1938), எட்டுத் தொழிலதிபர்களின் பம்பாய் திட்டம் (1944), எஸ்.என். அகர்வாலின் காந்திய திட்டம் (1944), எம்.என். ராயின் மக்கள் திட்டம் (1945), ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனின் சர்வோதயத் திட்டம் (1950).
முதல் திட்டம் (1951–56) ஹாரட்–டோமர் மாதிரி அடிப்படையில் அமைந்தது; வேளாண்மை, பாசனம், மின்சாரத்திற்கு முதன்மை. இலக்கு 2.1%, எட்டியது 3.6%. பக்ரா-நங்கல், ஹிராகுட், தாமோதர் பள்ளத்தாக்குத் திட்டங்கள் இதில் வந்தன.
இரண்டாம் திட்டம் (1956–61) பி.சி. மகலனோபிஸ் மாதிரியைப் பின்பற்றி கனரகத் தொழில்களுக்கு முதன்மை அளித்தது; 1956 தொழில் கொள்கைத் தீர்மானம் துணை நின்றது. பிலாய் (சோவியத்), ரூர்கேலா (மேற்கு ஜெர்மனி), துர்காபூர் (இங்கிலாந்து) எஃகு ஆலைகள். இலக்கு 4.5%, எட்டியது சுமார் 4.3%.
மூன்றாம் திட்டம் (1961–66) தன்னிறைவு பெற்ற பொருளாதாரத்தை இலக்காகக் கொண்டது; ஆனால் 1962 சீனப் போர், 1965 பாகிஸ்தான் போர், கடும் வறட்சி ஆகிய மூன்று அடிகளால் தோல்வியடைந்தது. 5.6% இலக்கில் சுமார் 2.4% மட்டுமே எட்டியது.
திட்ட விடுமுறை (1966–69): ஐந்தாண்டுச் சுழற்சிக்குப் பதிலாக மூன்று ஆண்டுத் திட்டங்கள். 1966 ஜூனில் ரூபாய் மதிப்பிறக்கம், PL-480 உணவு உதவி, பசுமைப் புரட்சியின் தொடக்கம் இந்தக் காலத்தில் நிகழ்ந்தன.
நான்காம் திட்டம் (1969–74): “நிலைத்தன்மையுடன் வளர்ச்சி, படிப்படியான தன்னிறைவு”. டி.ஆர். காட்கிலின் காட்கில் சூத்திரம் (1969) மாநிலங்களுக்கான மத்திய உதவியை நிர்ணயித்தது; 1969 ஜூலையில் 14 பெரிய வங்கிகள் தேசியமயம். இலக்கு 5.7%, எட்டியது 3.3%.
ஐந்தாம் திட்டம் (1974–79): வறுமை ஒழிப்பு (கரீபி ஹட்டாவோ) மற்றும் தன்னிறைவு; குறைந்தபட்சத் தேவைத் திட்டம். ஜனதா அரசு 1978-ல் ஒரு ஆண்டு முன்னதாகவே அதை நிறுத்தி, குன்னார் மிர்டால் கருத்தின் அடிப்படையில் உருளும் திட்டத்தை (1978–80) கொண்டுவந்தது.
ஆறாம் திட்டம் (1980–85) உருளும் திட்டத்தை முடித்து IRDP, NREP, நபார்டு (1982) ஆகியவற்றைக் கொண்டுவந்தது; இலக்கு 5.2%, எட்டியது 5.7%. ஏழாம் திட்டம் (1985–90) “உணவு, வேலை, உற்பத்தித் திறன்” என்ற கருத்தில் ஜவஹர் ரோஜ்கார் யோஜனா (1989) தொடங்கி, 5% இலக்கில் சுமார் 6% எட்டியது.
அரசியல் நிலையற்ற தன்மை மற்றும் செலுத்து நிலுவை நெருக்கடியால் 1990–92-ல் இரு ஆண்டுத் திட்டங்கள். பின்னர் எட்டாம் திட்டம் (1992–97) தாராளமயக் காலத்தின் முதல் திட்டமாகி, குறிப்பீட்டுத் திட்டமிடலுக்கு மாற்றியது; 5.6% இலக்கில் சுமார் 6.8% எட்டியது.
ஒன்பதாம் திட்டம் (1997–2002) “சமூக நீதியுடன் வளர்ச்சி” (6.5% இலக்கில் சுமார் 5.4%); பத்தாம் திட்டம் (2002–07) பத்தாண்டுகளில் தனிநபர் வருவாயை இரட்டிப்பாக்க இலக்கு (8%-ல் சுமார் 7.6%); பதினொன்றாம் திட்டம் (2007–12) “விரைவான, உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி” (9%-ல் சுமார் 7.9%).
பன்னிரண்டாம் திட்டம் (2012–17) — “விரைவான, உள்ளடக்கிய, நிலைத்த வளர்ச்சி” — இலக்கு 9%-லிருந்து 8%-ஆகக் குறைக்கப்பட்டு சுமார் 6.7% எட்டியது. இதுவே இந்தியாவின் இறுதி ஐந்தாண்டுத் திட்டம்; 2017 மார்ச் 31 அன்று முடிந்தது.
நிதி ஆயோக் (இந்தியாவை மாற்றுவதற்கான தேசிய நிறுவனம்) 2015 ஜனவரி 1 அன்று அமைச்சரவைத் தீர்மானத்தால் திட்டக் கமிஷனுக்குப் பதிலாக அமைந்தது. பிரதமர் தலைவர்; அரவிந்த் பனகாரியா முதல் துணைத் தலைவர்; ஆளுகைக் குழுவில் அனைத்து முதலமைச்சர்களும், யூனியன் பிரதேசங்களின் துணைநிலை ஆளுநர்கள் மற்றும் நிர்வாகிகளும் உள்ளனர்.
2017-க்குப் பிறகு 15 ஆண்டு தொலைநோக்கு, 7 ஆண்டு உத்தி, 3 ஆண்டு செயல் திட்டம் என்ற வழியில் திட்டமிடல் நடக்கிறது. திட்டக் கமிஷனைப் போல நிதி ஒதுக்கும் அதிகாரம் நிதி ஆயோக்கிற்கு இல்லை — அது கூட்டுறவு மற்றும் போட்டி கூட்டாட்சியை வளர்க்கும் கொள்கை ஆய்வு நிறுவனம்; வளர்விழையும் மாவட்டங்கள் திட்டம், SDG இந்தியா குறியீடு, அடல் புத்தாக்கத் திட்டம் ஆகியவற்றை நடத்துகிறது.
2026 நவம்பர் நிலவரப்படி நிதி ஆயோக்கின் துணைத் தலைவர் அசோக் குமார் லாஹிரி (2026 ஏப்ரல் மறுசீரமைப்பில் நியமனம்); தலைமைச் செயல் அதிகாரி அனுராக் ஜெயின், பி.வி.ஆர். சுப்பிரமணியத்திற்குப் பிறகு 2026 ஆகஸ்டில் பொறுப்பேற்றார்.
Why India Chose Planning
When India became independent in 1947 it inherited an economy whose per capita income had barely moved for half a century, a narrow industrial base, and an agriculture entirely at the mercy of the monsoon. Leaders across the political spectrum had already accepted that the market alone could not deliver growth at the speed a poor country needed. That consensus had been forming since M. Visvesvaraya published Planned Economy for India in 1934, and it was formalised when the Congress set up the National Planning Committee in 1938 with Jawaharlal Nehru as chairman. Three rival blueprints then appeared: the Bombay Plan (1944) of eight industrialists including J. R. D. Tata and G. D. Birla, which wanted a strong state role in infrastructure and finance; the Gandhian Plan (1944) of S. N. Agarwal, built around the village, khadi and cottage industry; and the People’s Plan (1945) of M. N. Roy, which demanded that agriculture come first and that key industries be nationalised. Jayaprakash Narayan’s Sarvodaya Plan (1950) completed the set. TNPSC repeatedly asks which plan goes with which name, so learn these four as a group.
The Machinery
The Planning Commission was created on 15 March 1950 by a resolution of the Union Cabinet, not by the Constitution and not by an Act of Parliament. This is its single most examined feature: it was an extra-constitutional, non-statutory advisory body. The Prime Minister chaired it ex-officio and the Deputy Chairman enjoyed Cabinet rank. Because a plan had to be accepted by the States, the National Development Council was constituted on 6 August 1952 as the political forum where the Prime Minister and all Chief Ministers approved each plan. Central assistance to the States was distributed from 1969 by the Gadgil formula, revised in 1991 as the Gadgil–Mukherjee formula. India never copied Soviet command planning; it practised democratic decentralised planning, and after 1991 it moved from imperative planning, where the state directs production, to indicative planning, where the state sets direction and the market allocates.
Twelve Plans in Three Phases
Phase one, nation-building (1951–66). The First Plan used the Harrod–Domar relationship between savings, investment and growth to rebuild agriculture and irrigation, and comfortably beat its modest 2.1% target with 3.6%. The Second Plan switched to the Mahalanobis two-sector logic that a country must first build the industries that build machines; Bhilai, Rourkela and Durgapur steel plants and the Industrial Policy Resolution of 1956 came out of it. The Third Plan promised a self-generating economy and instead met two wars and a drought, closing at roughly 2.4% against 5.6%. The failure forced the Plan Holiday of 1966–69, three annual plans during which the rupee was devalued and the Green Revolution began.
Phase two, poverty and self-reliance (1969–91). The Fourth Plan paired growth with stability and saw bank nationalisation in 1969. The Fifth Plan made Garibi Hatao an official objective and added the Minimum Needs Programme, but the Janata government ended it in 1978 and introduced the Rolling Plan idea associated with Gunnar Myrdal. The Sixth and Seventh Plans delivered their targets through IRDP, NREP, NABARD and Jawahar Rozgar Yojana, before the balance of payments crisis forced two annual plans in 1990–92.
Phase three, market-led growth (1992–2017). The Eighth Plan carried the LPG reforms. The Ninth added social justice, the Tenth aimed to double per capita income, the Eleventh asked for faster and more inclusive growth, and the Twelfth — faster, more inclusive and sustainable — closed the era on 31 March 2017 with roughly 6.7% growth against a revised 8% target.
From Planning Commission to NITI Aayog
NITI Aayog was constituted on 1 January 2015 by another Cabinet Resolution. The contrast is the examiner’s favourite: the Planning Commission allocated funds and imposed plans on States; NITI Aayog allocates nothing, works as a think tank, and promotes cooperative and competitive federalism through indices and the Aspirational Districts Programme. Its structure — Chairperson (the PM), Vice-Chairperson, full-time members, ex-officio ministers, special invitees, a Governing Council of all Chief Ministers and a CEO of Secretary rank — replaced the five-year cycle with a 15-year vision, a 7-year strategy and a 3-year action agenda. In the April 2026 reconstitution the body was given Ashok Kumar Lahiri as Vice-Chairperson, and Anurag Jain became CEO in August 2026.
இந்தியா திட்டமிடலைத் தேர்ந்தெடுத்தது ஏன்?
1947-ல் விடுதலை பெற்ற இந்தியாவுக்கு அரை நூற்றாண்டாக அரிதாகவே உயர்ந்த தனிநபர் வருவாய், மிகக் குறுகிய தொழில் தளம், பருவமழையை மட்டுமே நம்பியிருந்த வேளாண்மை ஆகியவையே சொத்தாக இருந்தன. ஏழை நாடு தேவைப்படும் வேகத்தில் வளர்ச்சியை சந்தை மட்டுமே தர முடியாது என்பதை அன்றைய தலைவர்கள் கட்சி வேறுபாடின்றி ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். மோக்ஷகுண்டம் விசுவேசுவரய்யா 1934-ல் “Planned Economy for India” நூலை வெளியிட்டதிலிருந்து இந்தக் கருத்தொற்றுமை வளர்ந்து, 1938-ல் நேரு தலைமையில் தேசியத் திட்டக் குழு அமைக்கப்பட்டபோது முறையான வடிவம் பெற்றது. அதன் பிறகு மூன்று போட்டி வடிவங்கள் வந்தன: ஜே.ஆர்.டி. டாடா, ஜி.டி. பிர்லா உள்பட எட்டுத் தொழிலதிபர்கள் உருவாக்கிய பம்பாய் திட்டம் (1944) — உள்கட்டமைப்பிலும் நிதித் துறையிலும் அரசுக்கு வலுவான பங்கு வேண்டும் என்றது; எஸ்.என். அகர்வாலின் காந்திய திட்டம் (1944) — கிராமம், கதர், குடிசைத் தொழில் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டது; எம்.என். ராயின் மக்கள் திட்டம் (1945) — வேளாண்மைக்கு முதலிடம், முக்கியத் தொழில்கள் தேசியமயம் என்று கோரியது. ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனின் சர்வோதயத் திட்டம் (1950) இந்தத் தொடரை நிறைவு செய்தது. எந்தத் திட்டம் யாருடையது என்ற வினா TNPSC-யில் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது; எனவே இந்த நான்கையும் ஒரு தொகுப்பாகவே மனனம் செய்யுங்கள்.
திட்டமிடல் அமைப்பு
திட்டக் கமிஷன் 1950 மார்ச் 15 அன்று மத்திய அமைச்சரவைத் தீர்மானத்தால் உருவாக்கப்பட்டது — அரசியலமைப்பாலும் அல்ல, நாடாளுமன்றச் சட்டத்தாலும் அல்ல. இதுவே தேர்வுகளில் அதிகம் கேட்கப்படும் அம்சம்: அது அரசியலமைப்புக்கு அப்பாற்பட்ட, சட்டப்பூர்வமற்ற ஆலோசனை அமைப்பு. பிரதமர் பதவி வழித் தலைவராக இருந்தார்; துணைத் தலைவர் அமைச்சரவைத் தரம் பெற்றிருந்தார். ஒரு திட்டத்தை மாநிலங்கள் ஏற்க வேண்டியிருந்ததால், பிரதமரும் அனைத்து முதலமைச்சர்களும் ஒவ்வொரு திட்டத்தையும் ஒப்புதல் அளிக்கும் அரசியல் அரங்கமாக 1952 ஆகஸ்ட் 6 அன்று தேசிய வளர்ச்சிக் குழு அமைக்கப்பட்டது. மாநிலங்களுக்கான மத்திய உதவி 1969-லிருந்து காட்கில் சூத்திரத்தின் அடிப்படையில் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது; 1991-ல் அது காட்கில்–முகர்ஜி சூத்திரமாக திருத்தப்பட்டது. இந்தியா சோவியத் பாணி ஆணைத் திட்டமிடலைப் பின்பற்றவில்லை; ஜனநாயக பரவலாக்கப்பட்ட திட்டமிடலையே கடைப்பிடித்தது. 1991-க்குப் பிறகு அரசு உற்பத்தியை நெறிப்படுத்தும் ஆணைத் திட்டமிடலிலிருந்து, அரசு திசையை மட்டும் காட்டி சந்தை ஒதுக்கீடு செய்யும் குறிப்பீட்டுத் திட்டமிடலுக்கு மாறியது.
மூன்று கட்டங்களில் பன்னிரண்டு திட்டங்கள்
முதல் கட்டம் — தேசக் கட்டுமானம் (1951–66). சேமிப்பு, முதலீடு, வளர்ச்சி ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான ஹாரட்–டோமர் உறவை முதல் திட்டம் பயன்படுத்தி வேளாண்மையையும் பாசனத்தையும் மீட்டெடுத்து, 2.1% என்ற சிறிய இலக்கை 3.6% எட்டி மிஞ்சியது. இயந்திரங்களை உருவாக்கும் தொழில்களையே ஒரு நாடு முதலில் கட்ட வேண்டும் என்ற மகலனோபிஸ் இருதுறைக் கொள்கைக்கு இரண்டாம் திட்டம் மாறியது; பிலாய், ரூர்கேலா, துர்காபூர் எஃகு ஆலைகளும் 1956 தொழில் கொள்கைத் தீர்மானமும் அதன் விளைவுகள். மூன்றாம் திட்டம் தன்னிறைவைக் காட்டியது; ஆனால் இரு போர்களும் வறட்சியும் அதைச் சிதைத்து 5.6% இலக்கில் சுமார் 2.4% மட்டுமே எட்டியது. இந்தத் தோல்வி 1966–69 திட்ட விடுமுறையை — மூன்று ஆண்டுத் திட்டங்களை — கொண்டுவந்தது; அந்தக் காலத்தில் ரூபாய் மதிப்பிறக்கமும் பசுமைப் புரட்சியின் தொடக்கமும் நிகழ்ந்தன.
இரண்டாம் கட்டம் — வறுமை ஒழிப்பும் தன்னிறைவும் (1969–91). நான்காம் திட்டம் வளர்ச்சியையும் நிலைத்தன்மையையும் இணைத்தது; 1969-ல் வங்கி தேசியமயம் நிகழ்ந்தது. ஐந்தாம் திட்டம் கரீபி ஹட்டாவோவை அரசு இலக்காக்கி குறைந்தபட்சத் தேவைத் திட்டத்தையும் சேர்த்தது; ஆனால் ஜனதா அரசு 1978-ல் அதை முடித்து குன்னார் மிர்டால் பெயருடன் தொடர்புடைய உருளும் திட்டக் கருத்தைக் கொண்டுவந்தது. ஆறாம், ஏழாம் திட்டங்கள் IRDP, NREP, நபார்டு, ஜவஹர் ரோஜ்கார் யோஜனா வழியாக இலக்குகளை எட்டின; பின்னர் செலுத்து நிலுவை நெருக்கடி 1990–92-ல் இரு ஆண்டுத் திட்டங்களைக் கட்டாயமாக்கியது.
மூன்றாம் கட்டம் — சந்தை வழி வளர்ச்சி (1992–2017). எட்டாம் திட்டம் தாராளமயச் சீர்திருத்தங்களைச் சுமந்தது. ஒன்பதாம் திட்டம் சமூக நீதியைச் சேர்த்தது; பத்தாம் திட்டம் தனிநபர் வருவாயை இரட்டிப்பாக்க இலக்கு வைத்தது; பதினொன்றாம் திட்டம் விரைவான, உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியைக் கோரியது; பன்னிரண்டாம் திட்டம் — விரைவான, உள்ளடக்கிய, நிலைத்த வளர்ச்சி — திருத்திய 8% இலக்கில் சுமார் 6.7% வளர்ச்சியுடன் 2017 மார்ச் 31 அன்று இந்த யுகத்தை முடித்தது.
திட்டக் கமிஷனிலிருந்து நிதி ஆயோக்கிற்கு
நிதி ஆயோக் 2015 ஜனவரி 1 அன்று மற்றொரு அமைச்சரவைத் தீர்மானத்தால் அமைக்கப்பட்டது. தேர்வாளர்கள் விரும்பும் வேறுபாடு இதுவே: திட்டக் கமிஷன் நிதியை ஒதுக்கியது, மாநிலங்கள் மீது திட்டங்களைத் திணித்தது; நிதி ஆயோக் எந்த நிதியையும் ஒதுக்குவதில்லை — அது கொள்கை ஆய்வு நிறுவனமாகச் செயல்பட்டு, குறியீடுகள் மற்றும் வளர்விழையும் மாவட்டங்கள் திட்டம் வழியாக கூட்டுறவு மற்றும் போட்டி கூட்டாட்சியை வளர்க்கிறது. தலைவர் (பிரதமர்), துணைத் தலைவர், முழுநேர உறுப்பினர்கள், பதவி வழி அமைச்சர்கள், சிறப்பு அழைப்பாளர்கள், அனைத்து முதலமைச்சர்களைக் கொண்ட ஆளுகைக் குழு, செயலர் தரத்திலான தலைமைச் செயல் அதிகாரி என்ற அதன் அமைப்பு, ஐந்தாண்டுச் சுழற்சிக்குப் பதிலாக 15 ஆண்டு தொலைநோக்கு, 7 ஆண்டு உத்தி, 3 ஆண்டு செயல் திட்டம் என்ற முறையைக் கொண்டுவந்தது. 2026 ஏப்ரல் மறுசீரமைப்பில் அசோக் குமார் லாஹிரி துணைத் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்; அனுராக் ஜெயின் 2026 ஆகஸ்டில் தலைமைச் செயல் அதிகாரியானார்.
I. It was established by a resolution of the Union Cabinet in 1950.
II. It was a statutory body created by an Act of Parliament.
Which of the statements is / are correct?
I. அது 1950-ல் மத்திய அமைச்சரவைத் தீர்மானத்தால் அமைக்கப்பட்டது.
II. அது நாடாளுமன்றச் சட்டத்தால் உருவான சட்டப்பூர்வ அமைப்பு.
சரியான கூற்று / கூற்றுகள் எவை?
1 — (b) Mahalanobis model · 2 — (b) Plan Holiday · 3 — (c) Gunnar Myrdal · 4 — (a) I only · 5 — (b) Twelfth Plan, 31 March 2017
1 — (ஆ) மகலனோபிஸ் மாதிரி · 2 — (ஆ) திட்ட விடுமுறை · 3 — (இ) குன்னார் மிர்டால் · 4 — (அ) I மட்டும் · 5 — (ஆ) பன்னிரண்டாம் திட்டம், 2017 மார்ச் 31
திட்டக் கமிஷன் 1950, முதல் திட்டம் 1951, தேசிய வளர்ச்சிக் குழு 1952 — தொடர்ச்சியான மூன்று ஆண்டுகள், மூன்று அமைப்புகள்.
“ஹா – ம – தன்” — முதல் திட்டம் ஹாரட்-டோமர், இரண்டாம் திட்டம் மகலனோபிஸ், மூன்றாம் திட்டம் தன்னிறைவு.
“மூன்று அடி → விடுமுறை” — 1962 சீனப் போர், 1965 பாகிஸ்தான் போர், வறட்சி ஆகிய மூன்று அடிகள் மூன்றாம் திட்டத்தை முடக்கியதால் திட்ட விடுமுறை (1966–69); மூன்று அடி, மூன்று ஆண்டுத் திட்டங்கள்.
“ஐந்தில் கரீபி, ஐந்துக்குப் பின் உருளும்” — கரீபி ஹட்டாவோ ஐந்தாம் திட்டத்தின் இலக்கு; ஐந்தாம் திட்டம் முன்னதாக முடிந்ததும் உருளும் திட்டம் வந்தது.
“12 இறுதி, 15 தொடக்கம்” — 12-ஆம் திட்டமே இந்தியாவின் இறுதி ஐந்தாண்டுத் திட்டம்; நிதி ஆயோக் 2015-ல் தொடங்கியது. “13-ஆம் திட்டம்” என்ற விடை எப்போதும் தவறு.
இந்தியாவின் இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் எந்தப் பொருளாதார மாதிரியை அடிப்படையாகக் கொண்டது?
Ans: The Mahalanobis model, with heavy industry at the centre / மகலனோபிஸ் மாதிரி — கனரகத் தொழில் முதன்மை.
இந்தியத் திட்டக் கமிஷன் எந்த ஆண்டு அமைக்கப்பட்டது?
Ans: 1950 — by a Cabinet Resolution on 15 March 1950 / 1950 — மார்ச் 15, அமைச்சரவைத் தீர்மானம்.
திட்டக் கமிஷனுக்குப் பதிலாக எந்த அமைப்பு வந்தது, எந்த நாளிலிருந்து?
Ans: NITI Aayog, from 1 January 2015 / நிதி ஆயோக், 2015 ஜனவரி 1 முதல்.