அதியமான் அகாடமி வழங்கும் இன்றைய TNPSC தினசரி குறிப்புகள் — ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு எதிரான பழங்குடியினர் மற்றும் விவசாயிகள் எழுச்சிகள் (1763–1947). சாந்தால் ஹூல், பிர்சா முண்டாவின் உல்குலான், அவுரி எழுச்சி, தக்காண கலவரம் மற்றும் ரம்பா எழுச்சி ஆகியவற்றை TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளுக்கு ஏற்ப ஆண்டுகள், தலைவர்கள், பகுதிகள், நிலச் சட்டங்கள் என முழுமையாக இங்கு தொகுத்துள்ளோம்.
Tribal & Peasant Uprisings against British Rule (1763–1947)
ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு எதிரான பழங்குடியினர் & விவசாயிகள் எழுச்சிகள்
| 1 |
The Sanyasi Rebellion (1763–1800) in Bengal and Bihar, led by Manju Shah, Musa Shah, Bhawani Pathak and Debi Chaudhurani, is treated as the earliest organised anti-British peasant revolt; Bankim Chandra Chatterjee’s novel Anandamath is based on it.
வங்காளம் மற்றும் பீகாரில் நடந்த சன்யாசிகள் எழுச்சி (1763–1800) — மஞ்சு ஷா, மூசா ஷா, பவானி பதக், தேபி சௌதுராணி தலைமையில் நடந்த இது ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான முதல் ஒழுங்கமைந்த விவசாயிகள் எழுச்சியாகக் கருதப்படுகிறது; பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜியின் ஆனந்தமட் நாவல் இதை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
|
| 2 |
The Chuar uprising (1767–1833) of the Jungle Mahals was led by Jagannath Singh Patar, Durjan Singh, Ganga Narayan Singh and Rani Shiromani of Karnagarh, often called the ‘Rani Lakshmibai of Midnapore’.
ஜங்கிள் மஹால் பகுதியின் சுவார் எழுச்சி (1767–1833) — ஜகந்நாத் சிங் பதார், துர்ஜன் சிங், கங்கா நாராயண் சிங் மற்றும் கர்ணகரின் ராணி சிரோமணி (மிட்னாப்பூரின் ராணி லக்ஷ்மிபாய் என அழைக்கப்படுபவர்) தலைமையில் நடந்தது.
|
| 3 |
The Kol uprising (1831–32) of the Chota Nagpur plateau united the Ho, Oraon, Munda and Bhumij tribes against the transfer of their lands to outsider farmers and moneylenders.
சோட்டா நாக்பூர் பீடபூமியின் கோல் எழுச்சி (1831–32) — ஹோ, ஓராவ், முண்டா, பூமிஜ் ஆகிய பழங்குடியினர் தங்கள் நிலங்கள் வெளியாட்களுக்கும் வட்டிக்கடைக்காரர்களுக்கும் மாற்றப்பட்டதை எதிர்த்து ஒன்றிணைந்தனர்.
|
| 4 |
The East India Company demarcated Damin-i-Koh (the ‘skirts of the hills’) in 1832 in present-day Jharkhand and settled the Santhals there — the land-grab that followed became the direct cause of the Santhal Hul.
கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி 1832-ல் இன்றைய ஜார்க்கண்டில் தாமின்-இ-கோ (‘மலையின் விளிம்பு’) பகுதியை வரையறுத்து சாந்தால்களை அங்கே குடியேற்றியது; அதைத் தொடர்ந்த நில அபகரிப்பே சாந்தால் ஹூலுக்கு நேரடிக் காரணம்.
|
| 5 |
The Santhal Hul ran from 30 June 1855 to 3 January 1856 in the Rajmahal Hills, led by the four Murmu brothers — Sidhu, Kanhu, Chand and Bhairav; their sisters Phoolo and Jhano also fought and died. ‘Hul’ means liberation or revolution in Santhali.
சாந்தால் ஹூல் 1855 ஜூன் 30 முதல் 1856 ஜனவரி 3 வரை ராஜ்மஹால் மலைப்பகுதியில் நடந்தது; சிது, கானு, சாந்த், பைரவ் எனும் நான்கு முர்மு சகோதரர்கள் தலைமை தாங்கினர்; அவர்களின் சகோதரிகள் பூலோ, ஜானோ ஆகியோரும் போரிட்டு மாண்டனர். சாந்தாலி மொழியில் ‘ஹூல்’ என்பது விடுதலை அல்லது புரட்சி.
|
| 6 |
Martial law was proclaimed on 10 November 1855 and an estimated 10,000–15,000 Santhals were killed. The British response was administrative: the Sonthal Parganas Act (Act 37 of 1855) created a separate district, and the Santhal Parganas Tenancy Act, 1876 barred transfer of tribal land to non-tribals.
1855 நவம்பர் 10 அன்று இராணுவச் சட்டம் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது; ஏறத்தாழ 10,000–15,000 சாந்தால்கள் கொல்லப்பட்டனர். ஆங்கிலேயரின் பதில் நிர்வாக ரீதியானது: சாந்தால் பர்கானா சட்டம் (1855-ன் 37வது சட்டம்) தனி மாவட்டத்தை உருவாக்கியது; சாந்தால் பர்கானா குடியிருப்புச் சட்டம், 1876 பழங்குடியினர் நிலத்தை பழங்குடியினர் அல்லாதோருக்கு மாற்றுவதைத் தடை செய்தது.
|
| 7 |
The Indigo Revolt (1859–60) began at Chougacha village in Nadia district under Digambar Biswas and Bishnucharan Biswas; planters paid the ryots barely 2.5% of the market value of indigo.
அவுரி எழுச்சி (1859–60) நாடியா மாவட்டத்தின் சௌகச்சா கிராமத்தில் திகம்பர் பிஸ்வாஸ் மற்றும் விஷ்ணுசரண் பிஸ்வாஸ் தலைமையில் தொடங்கியது; தோட்ட முதலாளிகள் அவுரியின் சந்தை மதிப்பில் 2.5% மட்டுமே விவசாயிகளுக்குக் கொடுத்தனர்.
|
| 8 |
An Indigo Commission was set up in 1860 and the Indigo Act of 1862 ended forced cultivation. Dinabandhu Mitra’s play Nil Darpan (1860) exposed the abuse; it was translated into English by Michael Madhusudan Dutt and published by Rev. James Long, who was fined and imprisoned for it.
1860-ல் அவுரி ஆணையம் அமைக்கப்பட்டது; 1862 அவுரிச் சட்டம் கட்டாய சாகுபடியை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது. தீனபந்து மித்ராவின் நீல் தர்பண் (1860) நாடகம் இந்தக் கொடுமையை வெளிப்படுத்தியது; அதை மைக்கேல் மதுசூதன் தத் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார், பாதிரியார் ஜேம்ஸ் லாங் வெளியிட்டு அதற்காக அபராதமும் சிறைத்தண்டனையும் பெற்றார்.
|
| 9 |
The Pabna Agrarian League was formed in May 1873 in Yusufshahi pargana under Ishan Chandra Roy; the agitation over illegal rent enhancement finally produced the Bengal Tenancy Act, 1885.
பப்னா விவசாயிகள் கழகம் 1873 மே மாதம் யூசுப்ஷாஹி பர்கானாவில் ஈசன் சந்திர ராய் தலைமையில் உருவாக்கப்பட்டது; சட்டவிரோத குத்தகை உயர்வுக்கு எதிரான இப்போராட்டம் இறுதியில் 1885 வங்காள குடியிருப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியது.
|
| 10 |
The Deccan Riots of 1875 started at Supa in Pune district against Marwari and Gujarati moneylenders after a near-50% revenue hike; they led to the Deccan Agriculturists Relief Act, 1879.
1875-ன் தக்காண கலவரம் புனே மாவட்டத்தின் சுபாவில் தொடங்கியது; கிட்டத்தட்ட 50% நிலவரி உயர்வுக்குப் பிறகு மார்வாரி, குஜராத்தி வட்டிக்கடைக்காரர்களை எதிர்த்து நடந்தது; இதன் விளைவே 1879 தக்காண விவசாயிகள் நிவாரணச் சட்டம்.
|
| 11 |
Birsa Munda (born 15 November 1875) called himself Dharti Aaba (Father of the Earth) and founded the Birsait faith in 1895. His Ulgulan (‘Great Tumult’, 1899–1900) demanded restoration of the communal khuntkatti land system and abolition of beth-begari (forced unpaid labour).
பிர்சா முண்டா (பிறப்பு: 1875 நவம்பர் 15) தன்னை தர்தி ஆபா (பூமியின் தந்தை) என அழைத்துக்கொண்டு 1895-ல் பிர்சாயித் சமயத்தை நிறுவினார். அவரது உல்குலான் (‘பெரும் கொந்தளிப்பு’, 1899–1900) பொதுவுடைமை குந்த்கட்டி நில முறையை மீட்கவும் பேத்-பேகாரி (கட்டாய ஊதியமில்லா வேலை) ஒழிக்கவும் கோரியது.
|
| 12 |
The Ulgulan was crushed at Dombari Hill (Sail Rakab) near Khunti on 9 January 1900. Birsa was captured on 3 February 1900 in the Jamkopai forest and died in Ranchi Jail on 9 June 1900, aged only 24. The revolt produced the Chotanagpur Tenancy Act, 1908.
உல்குலான் 1900 ஜனவரி 9 அன்று குந்தி அருகே டோம்பாரி மலை (சைல் ரகப்) பகுதியில் நசுக்கப்பட்டது. பிர்சா 1900 பிப்ரவரி 3-ல் ஜம்கோபாய் காட்டில் பிடிபட்டு, தனது 24வது வயதில் 1900 ஜூன் 9-ல் ராஞ்சி சிறையில் மரணமடைந்தார். இந்த எழுச்சியின் விளைவே 1908 சோட்டா நாக்பூர் குடியிருப்புச் சட்டம்.
|
| 13 |
The Rampa (Manyam) Rebellion of August 1922 – May 1924 in the Godavari Agency was led by Alluri Sitarama Raju, hailed as Manyam Veerudu (Hero of the Jungle); the trigger was the Madras Forest Act of 1882, which banned the tribal podu (shifting) cultivation.
ரம்பா (மன்யம்) எழுச்சி — 1922 ஆகஸ்ட் முதல் 1924 மே வரை கோதாவரி ஏஜென்சி பகுதியில் அல்லூரி சீதாராம ராஜு தலைமையில் நடந்தது; அவர் மன்யம் வீருடு (காட்டின் வீரன்) என்று போற்றப்பட்டார். 1882 மெட்ராஸ் வனச் சட்டம் பழங்குடியினரின் பொடு (இட மாற்று) சாகுபடியைத் தடை செய்ததே காரணம்.
|
| 14 |
Gandhian-era peasant struggles built on these revolts: Champaran (1917) ended the tinkathia system through the Champaran Agrarian Act 1918; Kheda (1918); Bardoli (1928) earned Vallabhbhai Patel the title ‘Sardar’; the All India Kisan Sabha was founded in 1936 at Lucknow under Swami Sahajanand Saraswati; and the Tebhaga movement (1946–47) demanded a two-thirds crop share for sharecroppers.
காந்தி காலத்திய விவசாயிகள் போராட்டங்கள் இந்த எழுச்சிகளின் தொடர்ச்சியே: சம்பாரண் (1917) போராட்டம் 1918 சம்பாரண் விவசாய சட்டத்தின் மூலம் தின்கதியா முறையை ஒழித்தது; கேடா (1918); பர்தோலி (1928) போராட்டம் வல்லபபாய் படேலுக்கு ‘சர்தார்’ பட்டத்தைப் பெற்றுத் தந்தது; அகில இந்திய கிசான் சபா 1936-ல் லக்னோவில் சுவாமி சகஜானந்த சரஸ்வதி தலைமையில் தொடங்கப்பட்டது; தேபாகா இயக்கம் (1946–47) குத்தகை விவசாயிகளுக்கு மூன்றில் இரண்டு பங்கு விளைச்சலைக் கோரியது.
|
Why the forest and the field rose before the city did
Long before the Indian National Congress held its first session in 1885, the sharpest armed resistance to Company rule came from tribal hamlets and paddy fields. Between 1763 and 1900 the British faced more than seventy separate risings. TNPSC sets questions from this block almost every cycle because the pattern is so clean: a colonial revenue or forest law arrives, a traditional system of land-holding collapses, an outsider moneylender steps into the gap, and the community fights back.
The three colonial pressures
First came revenue settlement. The Permanent Settlement of 1793 and the Ryotwari and Mahalwari systems that followed converted a customary right to cultivate into a cash liability enforceable in a British court. Second came the moneylender, or diku. When the cash demand fell due before the harvest was sold, the peasant borrowed at 50 to 500 per cent interest and lost the land to the lender. Third came forest law. The Indian Forest Acts and, in the south, the Madras Forest Act of 1882, redefined the forest as state property and criminalised podu shifting cultivation, grazing and the gathering of minor produce. To a Munda or a Koya, this was not a regulation but a confiscation of a way of life.
Phase one: the early risings, 1763–1856
The Sanyasi Rebellion (1763–1800) in Bengal and Bihar, remembered through Bankim Chandra Chatterjee’s Anandamath, is usually taken as the opening chapter; Manju Shah, Bhawani Pathak and Debi Chaudhurani drew both Hindu and Muslim ascetics and dispossessed peasants into the same fight. The Chuar uprising (1767–1833) of the Jungle Mahals threw up Rani Shiromani of Karnagarh and Ganga Narayan Singh. The Kol uprising (1831–32) welded the Ho, Oraon, Munda and Bhumij together against land transfers, and the Khond rising of 1850 in the Orissa tributary states under Chief Bisoi resisted interference with their customs.
The greatest of them was the Santhal Hul. After the Company demarcated Damin-i-Koh in 1832 and invited the Santhals to clear and settle it, mahajans and revenue farmers followed them in. On 30 June 1855 some thirty thousand Santhals assembled at Bhognadih behind the Murmu brothers — Sidhu, Kanhu, Chand and Bhairav — and declared Company rule at an end. Their sisters Phoolo and Jhano fought alongside them. Martial law followed on 10 November 1855, the rising was broken by 3 January 1856, and between ten and fifteen thousand Santhals died. Yet the administration conceded the point: the Sonthal Parganas Act (Act 37 of 1855) carved out a separate district, and the Santhal Parganas Tenancy Act of 1876 forbade the sale of tribal land to outsiders.
Phase two: the peasant agitations, 1859–1900
After 1857 the character of protest changed — it became legal, organised and often non-violent. The Indigo Revolt of 1859–60 is the model. European planters advanced loans that compelled ryots to sow indigo on their best land for about 2.5 per cent of its market price. At Chougacha in Nadia, Digambar and Bishnucharan Biswas led a simple refusal to sow. The Bengal intelligentsia and the vernacular press joined in; Dinabandhu Mitra’s play Nil Darpan (1860), translated by Michael Madhusudan Dutt and published by Rev. James Long — who was fined a thousand rupees and jailed for a month — carried the case to Calcutta drawing rooms. An Indigo Commission reported in 1860 and the Indigo Act of 1862 made forced cultivation illegal.
The Pabna Agrarian League of May 1873, formed in Yusufshahi pargana under Ishan Chandra Roy, fought illegal rent enhancement through rent strikes and law-suits and helped secure the Bengal Tenancy Act of 1885. In western India the Deccan Riots of 1875, beginning at Supa in Pune district, saw ryots seize and burn the bonds and deeds held by Marwari and Gujarati sowkars; the government answered with the Deccan Agriculturists Relief Act of 1879, which restricted the imprisonment of debtors and empowered courts to reopen usurious accounts.
Phase three: Ulgulan and the twentieth century
Birsa Munda, born on 15 November 1875, combined religious reform with land politics. Proclaiming himself Dharti Aaba and founding the Birsait faith in 1895, he demanded the restoration of khuntkatti — the clan’s collective title to land it had itself cleared — and the abolition of beth-begari. His Ulgulan, the Great Tumult of 1899–1900, ended at Dombari Hill (Sail Rakab) on 9 January 1900; he was seized on 3 February in the Jamkopai forest and died in Ranchi Jail on 9 June 1900, aged twenty-four. The Chotanagpur Tenancy Act of 1908 is his monument. The Tana Bhagat movement of Jatra Bhagat followed in 1913–14, and in the Godavari hills Alluri Sitarama Raju led the Rampa or Manyam Rebellion from August 1922 to May 1924 against the Madras Forest Act, raiding police stations for arms before he was captured and shot.
From 1917 the Congress absorbed this energy. Champaran ended the tinkathia obligation through the Champaran Agrarian Act of 1918; Kheda (1918) was a no-revenue campaign; the Awadh Kisan Sabha (1920) under Baba Ramchandra and the Eka movement (1921–22) under Madari Pasi carried it into the United Provinces; Bardoli (1928) gave Vallabhbhai Patel the title Sardar; the All India Kisan Sabha was born at Lucknow in 1936 under Swami Sahajanand Saraswati; and the Tebhaga (1946–47) and Telangana (1948–51) struggles carried the demand for the tiller’s right into independent India, where it shaped the abolition of zamindari.
நகரங்களுக்கு முன்பே காடும் வயலும் எழுந்தன
இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் 1885-ல் தனது முதல் மாநாட்டைக் கூட்டுவதற்கு பல பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பே, கம்பெனி ஆட்சிக்கு எதிரான மிகக் கடுமையான ஆயுத எதிர்ப்பு பழங்குடிக் குடியிருப்புகளிலும் நெல் வயல்களிலும் இருந்தே வெடித்தது. 1763 முதல் 1900 வரை ஆங்கிலேயர்கள் எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட தனித்தனி எழுச்சிகளைச் சந்தித்தனர். TNPSC தேர்வுகளில் இப்பகுதியிலிருந்து ஒவ்வொரு முறையும் வினாக்கள் கேட்கப்படுவதற்குக் காரணம், இதன் வடிவம் மிகத் தெளிவாக இருப்பதே: ஒரு காலனிய நிலவரி அல்லது வனச் சட்டம் வருகிறது; பாரம்பரிய நில உரிமை முறை சிதைகிறது; அந்த இடைவெளியில் வெளியூர் வட்டிக்கடைக்காரன் நுழைகிறான்; சமூகம் திருப்பித் தாக்குகிறது.
மூன்று காலனிய அழுத்தங்கள்
முதலாவது நிலவரி நிர்ணயம். 1793-ன் நிரந்தர நிலவரித் திட்டமும், அதைத் தொடர்ந்து வந்த ரயத்துவாரி, மகல்வாரி முறைகளும் சாகுபடி செய்யும் வழக்காற்று உரிமையை, ஆங்கிலேய நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடரக்கூடிய பணக் கடமையாக மாற்றின. இரண்டாவது வட்டிக்கடைக்காரன் அல்லது டிகு. அறுவடை விற்பனையாகும் முன்பே வரி கட்ட வேண்டிய நிலையில், விவசாயி 50 முதல் 500 சதவீதம் வரை வட்டிக்குக் கடன் வாங்கி, இறுதியில் நிலத்தை இழந்தான். மூன்றாவது வனச் சட்டம். இந்திய வனச் சட்டங்களும், தென்னிந்தியாவில் 1882-ன் மெட்ராஸ் வனச் சட்டமும், காட்டை அரசின் சொத்தாக மறுவரையறை செய்து, பொடு இட மாற்று சாகுபடியையும், மேய்ச்சலையும், சிறு வனப்பொருள் சேகரிப்பையும் குற்றமாக்கின. ஒரு முண்டா அல்லது கோயா பழங்குடியினருக்கு இது ஒரு விதிமுறை அல்ல — வாழ்க்கை முறையையே பறிமுதல் செய்வதாகும்.
முதல் கட்டம்: ஆரம்ப எழுச்சிகள், 1763–1856
வங்காளம் மற்றும் பீகாரில் நடந்த சன்யாசிகள் எழுச்சி (1763–1800) — பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜியின் ஆனந்தமட் நாவல் மூலம் நினைவுகூரப்படுவது — இதன் தொடக்க அத்தியாயமாகக் கருதப்படுகிறது; மஞ்சு ஷா, பவானி பதக், தேபி சௌதுராணி ஆகியோர் இந்து, முஸ்லிம் துறவிகளையும் நிலமிழந்த விவசாயிகளையும் ஒரே போராட்டத்தில் இணைத்தனர். ஜங்கிள் மஹாலின் சுவார் எழுச்சி (1767–1833) கர்ணகரின் ராணி சிரோமணியையும் கங்கா நாராயண் சிங்கையும் உருவாக்கியது. கோல் எழுச்சி (1831–32) ஹோ, ஓராவ், முண்டா, பூமிஜ் ஆகியோரை நில மாற்றத்திற்கு எதிராக ஒன்றிணைத்தது; ஒரிசாவின் 1850 கோண்ட் எழுச்சி தலைவர் பிசோய் தலைமையில் தங்கள் பழக்கவழக்கங்களில் தலையிடுவதை எதிர்த்தது.
இவற்றுள் மிகப் பெரியது சாந்தால் ஹூல். கம்பெனி 1832-ல் தாமின்-இ-கோ பகுதியை வரையறுத்து, சாந்தால்களை அங்கே காடு திருத்திக் குடியேற அழைத்தது; அவர்களைத் தொடர்ந்து மகாஜன்களும் வரி வசூலிப்பாளர்களும் உள்ளே நுழைந்தனர். 1855 ஜூன் 30 அன்று ஏறத்தாழ முப்பதாயிரம் சாந்தால்கள் போக்னாடிஹ் கிராமத்தில் சிது, கானு, சாந்த், பைரவ் எனும் முர்மு சகோதரர்களின் பின்னால் திரண்டு, கம்பெனி ஆட்சி முடிவுக்கு வந்ததாக அறிவித்தனர். அவர்களின் சகோதரிகள் பூலோ, ஜானோ ஆகியோரும் உடன் போரிட்டனர். 1855 நவம்பர் 10-ல் இராணுவச் சட்டம் அறிவிக்கப்பட்டது; 1856 ஜனவரி 3-க்குள் எழுச்சி நசுக்கப்பட்டது; பத்தாயிரம் முதல் பதினைந்தாயிரம் சாந்தால்கள் உயிரிழந்தனர். எனினும் நிர்வாகம் அவர்களின் கோரிக்கையை ஒப்புக்கொண்டது: சாந்தால் பர்கானா சட்டம் (1855-ன் 37வது சட்டம்) தனி மாவட்டத்தை உருவாக்கியது; 1876 சாந்தால் பர்கானா குடியிருப்புச் சட்டம் பழங்குடி நிலத்தை வெளியாட்களுக்கு விற்பதைத் தடை செய்தது.
இரண்டாம் கட்டம்: விவசாயிகள் போராட்டங்கள், 1859–1900
1857-க்குப் பிறகு எதிர்ப்பின் தன்மை மாறியது — அது சட்டபூர்வமானதாகவும், ஒழுங்கமைந்ததாகவும், பெரும்பாலும் அகிம்சை வழியிலும் ஆனது. 1859–60-ன் அவுரி எழுச்சி இதற்கு முன்மாதிரி. ஐரோப்பியத் தோட்ட முதலாளிகள் முன்பணம் கொடுத்து, விவசாயிகளை அவர்களின் சிறந்த நிலத்தில் அவுரி பயிரிடக் கட்டாயப்படுத்தினர்; சந்தை விலையில் சுமார் 2.5 சதவீதம் மட்டுமே கொடுத்தனர். நாடியாவின் சௌகச்சாவில் திகம்பர் மற்றும் விஷ்ணுசரண் பிஸ்வாஸ் சகோதரர்கள் விதைக்க மறுப்பு எனும் எளிய போராட்டத்தை வழிநடத்தினர். வங்காள அறிவுஜீவிகளும் வங்காள மொழிப் பத்திரிகைகளும் இணைந்தன; தீனபந்து மித்ராவின் நீல் தர்பண் (1860) நாடகம் — மைக்கேல் மதுசூதன் தத் மொழிபெயர்த்து, பாதிரியார் ஜேம்ஸ் லாங் வெளியிட்டது; அதற்காக அவர் ஆயிரம் ரூபாய் அபராதமும் ஒரு மாதச் சிறையும் பெற்றார் — இந்த வழக்கை கல்கத்தா உயர்குடி வட்டாரங்களுக்குக் கொண்டு சென்றது. 1860-ல் அவுரி ஆணையம் அறிக்கை அளித்தது; 1862 அவுரிச் சட்டம் கட்டாய சாகுபடியைச் சட்டவிரோதமாக்கியது.
1873 மே மாதம் யூசுப்ஷாஹி பர்கானாவில் ஈசன் சந்திர ராய் தலைமையில் உருவான பப்னா விவசாயிகள் கழகம், குத்தகை வாடகை உயர்வை வாடகை வேலைநிறுத்தம் மற்றும் வழக்குகள் மூலம் எதிர்த்து, 1885 வங்காள குடியிருப்புச் சட்டத்தைப் பெற உதவியது. மேற்கு இந்தியாவில் 1875-ன் தக்காண கலவரம் புனே மாவட்டத்தின் சுபாவில் தொடங்கி, மார்வாரி, குஜராத்தி சௌகார்கள் வைத்திருந்த கடன் பத்திரங்களைக் கைப்பற்றி எரிக்கும் வடிவம் பெற்றது; அரசு 1879 தக்காண விவசாயிகள் நிவாரணச் சட்டத்தால் பதிலளித்தது — அது கடனாளிகளைச் சிறையிலிடுவதைக் கட்டுப்படுத்தி, அதிக வட்டிக் கணக்குகளை மறுபரிசீலனை செய்ய நீதிமன்றங்களுக்கு அதிகாரம் அளித்தது.
மூன்றாம் கட்டம்: உல்குலானும் இருபதாம் நூற்றாண்டும்
1875 நவம்பர் 15-ல் பிறந்த பிர்சா முண்டா சமய சீர்திருத்தத்தையும் நில அரசியலையும் இணைத்தார். தன்னை தர்தி ஆபா என அறிவித்து 1895-ல் பிர்சாயித் சமயத்தை நிறுவிய அவர், தாங்களே காடு திருத்திய நிலத்தின் மீதான குலத்தின் கூட்டு உரிமையான குந்த்கட்டி முறையை மீட்கவும், பேத்-பேகாரி ஒழிக்கவும் கோரினார். 1899–1900-ன் பெரும் கொந்தளிப்பான அவரது உல்குலான், 1900 ஜனவரி 9 அன்று டோம்பாரி மலையில் (சைல் ரகப்) முடிவுக்கு வந்தது; பிப்ரவரி 3-ல் ஜம்கோபாய் காட்டில் அவர் பிடிபட்டு, இருபத்து நான்கு வயதில் 1900 ஜூன் 9-ல் ராஞ்சி சிறையில் உயிர்நீத்தார். 1908 சோட்டா நாக்பூர் குடியிருப்புச் சட்டமே அவரது நினைவுச்சின்னம். ஜத்ரா பகத்தின் தானா பகத் இயக்கம் 1913–14-ல் தொடர்ந்தது; கோதாவரி மலைப்பகுதியில் அல்லூரி சீதாராம ராஜு 1922 ஆகஸ்ட் முதல் 1924 மே வரை மெட்ராஸ் வனச் சட்டத்திற்கு எதிராக ரம்பா அல்லது மன்யம் எழுச்சியை நடத்தி, ஆயுதங்களுக்காகக் காவல் நிலையங்களைத் தாக்கிய பின் பிடிபட்டுச் சுடப்பட்டார்.
1917 முதல் காங்கிரஸ் இந்த ஆற்றலை உள்வாங்கியது. சம்பாரண் போராட்டம் 1918 சம்பாரண் விவசாயச் சட்டத்தின் மூலம் தின்கதியா கட்டாயத்தை ஒழித்தது; கேடா (1918) வரி மறுப்பு இயக்கம்; பாபா ராம்சந்திரா தலைமையிலான அவத் கிசான் சபா (1920) மற்றும் மதாரி பாசி தலைமையிலான ஏகா இயக்கம் (1921–22) அதை ஐக்கிய மாகாணங்களுக்குக் கொண்டு சென்றன; பர்தோலி (1928) வல்லபபாய் படேலுக்கு சர்தார் பட்டத்தை அளித்தது; அகில இந்திய கிசான் சபா 1936-ல் லக்னோவில் சுவாமி சகஜானந்த சரஸ்வதி தலைமையில் பிறந்தது; தேபாகா (1946–47) மற்றும் தெலுங்கானா (1948–51) போராட்டங்கள் உழுபவனுக்கே நிலம் எனும் கோரிக்கையை சுதந்திர இந்தியாவுக்குள் கொண்டு சென்று, ஜமீன்தாரி ஒழிப்புச் சட்டங்களை வடிவமைத்தன.
TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளுக்கான நம்பகமான பயிற்சி மையம்.