TNPSC Daily Notes: Anti-Defection Law (Tenth Schedule) | கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் (பத்தாவது அட்டவணை) — 19 August 2026

Why the law was needed

Indian politics after the fourth general election of 1967 was marked by extraordinary instability. Legislators changed parties so freely that between 1967 and 1971 dozens of state governments were made and unmade purely through floor-crossing. The phrase “Aya Ram, Gaya Ram” entered the political vocabulary after a Haryana MLA switched parties three times within a fortnight. Successive committees — including the Y. B. Chavan Committee on Defections (1969) — recommended legal remedies, but no law was passed for nearly two decades.

The breakthrough came in 1985. The Constitution (Fifty-second Amendment) Act, 1985, added a new Tenth Schedule to the Constitution and simultaneously amended Articles 101, 102, 190 and 191. Article 102(2) and Article 191(2) now state that a member of Parliament or of a State Legislature shall be disqualified if he is so disqualified under the Tenth Schedule. The law came into force on 1 March 1985.

Grounds of disqualification

The Tenth Schedule classifies legislators into three categories and prescribes different tests for each.

Members of political parties. Such a member is disqualified on two grounds. First, if he voluntarily gives up his membership of the party. The Supreme Court has clarified that “voluntarily giving up” is wider than formal resignation — conduct such as publicly campaigning against one’s own party, or attending the meetings of a rival party, can amount to it by inference. Second, if he votes, or abstains from voting, in the House contrary to any direction (whip) issued by his party, without obtaining prior permission, and the party does not condone the act within fifteen days.

Independent members. An independent legislator is disqualified the moment he joins any political party after his election. Note that he is free to support a party from outside; disqualification attaches only to formal joining.

Nominated members. A nominated member enjoys a grace period of six months from the date on which he takes his seat. Within that window he may join any political party without penalty. If he joins after six months, he is disqualified.

Exceptions

Originally the Schedule provided two exceptions — split and merger. Under the split exception, if one-third of a legislature party broke away, the defectors escaped disqualification. This clause was widely abused to engineer “wholesale” defections. The Constitution (Ninety-first Amendment) Act, 2003 deleted the split provision altogether.

Today, merger under Paragraph 4 is the only exception. A merger is deemed to have taken place only when not less than two-thirds of the members of the legislature party have agreed to the merger of the original political party with another party. Those who agree, and equally those who refuse and choose to function as a separate group, are both protected.

A second, narrower exemption protects the presiding officer. If a member is elected as Speaker or Deputy Speaker of the Lok Sabha or a Legislative Assembly, or as Chairman or Deputy Chairman of the Rajya Sabha or a Legislative Council, he may give up his party membership on assuming that office and rejoin the party after he ceases to hold it, without attracting disqualification. This safeguards the neutrality of the Chair.

Who decides, and is the decision final?

Under Paragraph 6, the question of disqualification is decided by the Chairman or the Speaker of the House concerned, and that decision is declared “final”. Where the question relates to the presiding officer himself, it is decided by a member elected by the House. Paragraph 8 empowers the presiding officer to frame rules for giving effect to the Schedule.

Paragraph 7 originally excluded the jurisdiction of all courts in respect of any matter connected with disqualification. In Kihoto Hollohan v. Zachillhu (1992), a five-judge Constitution Bench upheld the validity of the Tenth Schedule as a whole but struck down Paragraph 7 by a 3:2 majority. The Court reasoned that ousting the jurisdiction of the High Courts and the Supreme Court affected Articles 136, 226 and 227, and therefore required ratification by not less than half the State Legislatures under the proviso to Article 368(2) — a step that had not been taken. The Court further held that while adjudicating disqualification the Speaker acts as a tribunal, so the decision is amenable to judicial review, though only on limited grounds: mala fides, perversity, violation of a constitutional mandate, or denial of natural justice. Judicial intervention before the Speaker’s decision is ordinarily not permitted.

The 91st Amendment package

Besides deleting the split clause, the 2003 amendment tightened the consequences of defection. Articles 75(1B) and 164(1B) provide that a member disqualified on the ground of defection shall also be disqualified from being appointed a Minister until he is re-elected or until the expiry of his term. Article 361B extends the same bar to any remunerative political post. The same amendment inserted Article 75(1A), capping the Union Council of Ministers at 15 per cent of the strength of the Lok Sabha, and Article 164(1A), capping a State Council of Ministers at 15 per cent of the Assembly’s strength subject to a floor of twelve ministers.

Criticism

Critics argue that the law suppresses the legislator’s freedom of conscience and reduces Parliament to a body that merely registers party decisions, weakening genuine debate. The whip applies to every vote, not merely to confidence motions or money bills, which many scholars consider excessive. The absence of any time limit for the Speaker to decide a petition has allowed disqualification proceedings to be delayed for years. In Keisham Meghachandra Singh v. Speaker, Manipur (2020), the Supreme Court suggested that such petitions ordinarily be decided within three months and urged Parliament to consider transferring the power to an independent tribunal headed by a retired judge. The Election Commission and the Law Commission have separately recommended that the President or Governor decide the question on the Commission’s binding advice, as under Articles 103 and 192.

சட்டம் ஏன் தேவைப்பட்டது?

1967ஆம் ஆண்டு நான்காவது பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு இந்திய அரசியலில் நிலையின்மை உச்சத்தை அடைந்தது. சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் விருப்பம்போல் கட்சி மாறியதால், 1967 முதல் 1971 வரை பல மாநில அரசுகள் அமைக்கப்பட்டு, கவிழ்க்கப்பட்டன. ஹரியானா சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் பதினைந்து நாட்களுக்குள் மூன்று முறை கட்சி மாறியதால், “ஆயா ராம், கயா ராம்” என்ற சொற்றொடர் அரசியல் அகராதியில் இடம்பெற்றது. 1969ஆம் ஆண்டு அமைக்கப்பட்ட ஒய். பி. சவான் குழு உள்ளிட்ட பல குழுக்கள் சட்டரீதியான தீர்வுகளைப் பரிந்துரைத்தன. எனினும் கிட்டத்தட்ட இரண்டு பத்தாண்டுகளுக்கு எந்தச் சட்டமும் இயற்றப்படவில்லை.

இறுதியாக 1985ஆம் ஆண்டு 52வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு, அரசியலமைப்பில் புதிய பத்தாவது அட்டவணை சேர்க்கப்பட்டது. அதே நேரத்தில் 101, 102, 190, 191 ஆகிய பிரிவுகளும் திருத்தப்பட்டன. இதன்படி, 102(2) மற்றும் 191(2) பிரிவுகள், பத்தாவது அட்டவணையின்படி தகுதி நீக்கப்படும் ஒரு உறுப்பினர் நாடாளுமன்ற / சட்டமன்ற உறுப்பினர் பதவிக்கும் தகுதியிழக்கிறார் என்று கூறுகின்றன. இச்சட்டம் 1985 மார்ச் 1 அன்று நடைமுறைக்கு வந்தது.

தகுதி நீக்கத்திற்கான காரணங்கள்

பத்தாவது அட்டவணை உறுப்பினர்களை மூன்று வகைகளாகப் பிரித்து, ஒவ்வொரு வகைக்கும் தனித்தனி விதிகளை வகுக்கிறது.

கட்சி உறுப்பினர்கள். இரண்டு காரணங்களால் தகுதி நீக்கம் ஏற்படும். முதலாவது, தானாக முன்வந்து கட்சி உறுப்பினர் பதவியைத் துறத்தல். “தானாக முன்வந்து துறத்தல்” என்பது முறையான ராஜினாமாவை விட விரிவானது என உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது — சொந்தக் கட்சிக்கு எதிராகப் பகிரங்கமாகப் பிரச்சாரம் செய்தல், எதிர்க்கட்சிக் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ளுதல் போன்ற நடத்தைகளும் இதில் அடங்கும். இரண்டாவது, கட்சி பிறப்பித்த கசையாணைக்கு (whip) எதிராக வாக்களித்தல் அல்லது வாக்களிக்காமல் விலகுதல். முன் அனுமதி பெறாமல் இவ்வாறு செய்து, பதினைந்து நாட்களுக்குள் கட்சி மன்னிக்காவிட்டால் தகுதி நீக்கம் உறுதி.

சுயேச்சை உறுப்பினர்கள். தேர்தலுக்குப் பிறகு எந்தவொரு அரசியல் கட்சியிலும் சேர்ந்த உடனேயே தகுதி நீக்கம் ஏற்படும். ஆனால் வெளியிலிருந்து ஒரு கட்சிக்கு ஆதரவு அளிப்பதற்குத் தடையில்லை; முறைப்படி கட்சியில் சேர்வதற்கு மட்டுமே தடை.

பரிந்துரைக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள். பதவியேற்ற நாளிலிருந்து ஆறு மாத சலுகைக் காலம் உண்டு. அக்காலத்திற்குள் எந்தக் கட்சியிலும் சேரலாம். ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு சேர்ந்தால் தகுதி நீக்கம் செய்யப்படுவார்.

விலக்குகள்

ஆரம்பத்தில் பிளவு (split) மற்றும் இணைப்பு (merger) என இரு விலக்குகள் இருந்தன. ஒரு சட்டமன்றக் கட்சியில் மூன்றில் ஒரு பங்கு உறுப்பினர்கள் பிரிந்து சென்றால் தகுதி நீக்கத்திலிருந்து தப்பிக்க முடிந்தது. இந்த விதி மொத்த மொத்தமாகக் கட்சித் தாவல்களை ஏற்பாடு செய்யப் பரவலாகத் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. எனவே 2003ஆம் ஆண்டு 91வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம் பிளவு விதியை முற்றிலுமாக நீக்கியது.

தற்போது பத்தி 4-ன் கீழ் வரும் இணைப்பு மட்டுமே ஒரே விலக்கு. சட்டமன்றக் கட்சியின் மூன்றில் இரண்டு பங்குக்குக் குறையாத உறுப்பினர்கள் மூலக் கட்சியை மற்றொரு கட்சியுடன் இணைப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டால் மட்டுமே அது செல்லுபடியாகும் இணைப்பாகக் கருதப்படும். இணைப்புக்கு ஒப்புக்கொண்டவர்களும், ஒப்புக்கொள்ளாமல் தனிக் குழுவாகச் செயல்படத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களும் இருவருமே பாதுகாக்கப்படுகிறார்கள்.

இரண்டாவது, குறுகிய விலக்கு அவைத் தலைவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. மக்களவை அல்லது சட்டமன்றச் சபாநாயகர் / துணைச் சபாநாயகர், மாநிலங்களவை அல்லது சட்டமேலவைத் தலைவர் / துணைத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒருவர், அப்பதவியை ஏற்கும்போது கட்சி உறுப்பினர் பதவியைத் துறந்து, பதவி விலகிய பின்னர் மீண்டும் கட்சியில் சேரலாம்; இதனால் தகுதி நீக்கம் ஏற்படாது. அவைத் தலைவர் பதவியின் நடுநிலைமையைப் பாதுகாக்க இது வழங்கப்பட்டுள்ளது.

முடிவெடுப்பவர் யார்? அம்முடிவு இறுதியானதா?

பத்தி 6-ன் படி, தகுதி நீக்கம் தொடர்பான வினாவை அந்தந்த அவையின் தலைவர் அல்லது சபாநாயகர் தீர்மானிக்கிறார்; அம்முடிவு “இறுதியானது” எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. அவைத் தலைவரையே இவ்வினா சார்ந்திருந்தால், அவையால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர் தீர்மானிப்பார். பத்தி 8, அட்டவணையை நடைமுறைப்படுத்த விதிகளை உருவாக்கும் அதிகாரத்தை அவைத் தலைவருக்கு வழங்குகிறது.

பத்தி 7 ஆரம்பத்தில் தகுதி நீக்கம் தொடர்பான எந்த விவகாரத்திலும் நீதிமன்றங்களின் அதிகார வரம்பை முற்றிலுமாக நீக்கியது. கிஹோட்டோ ஹோலோஹன் எதிர் ஸச்சில்ஹு (1992) வழக்கில், ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியலமைப்பு அமர்வு, பத்தாவது அட்டவணையின் செல்லுபடித் தன்மையை உறுதி செய்தது; ஆனால் 3:2 என்ற பெரும்பான்மையில் பத்தி 7-ஐ செல்லாததாக்கியது. உயர் நீதிமன்றங்கள் மற்றும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பை நீக்குவது 136, 226, 227 பிரிவுகளைப் பாதிப்பதால், 368(2) பிரிவின் விதிவிலக்குப்படி பாதிக்குக் குறையாத மாநில சட்டமன்றங்களின் ஒப்புதல் தேவை என்றும், அது பெறப்படவில்லை என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது. மேலும், தகுதி நீக்கத்தைத் தீர்மானிக்கும்போது சபாநாயகர் ஒரு தீர்ப்பாயமாகச் செயல்படுவதால், அம்முடிவு நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது எனத் தீர்ப்பளித்தது. எனினும் தவறான நோக்கம், முரண்பாடு, அரசியலமைப்பு விதி மீறல், இயற்கை நீதி மறுப்பு ஆகிய குறுகிய அடிப்படைகளில் மட்டுமே தலையிட முடியும்.

91வது திருத்தத்தின் கூடுதல் நடவடிக்கைகள்

பிளவு விதியை நீக்கியதோடு, 2003 திருத்தம் கட்சித் தாவலின் விளைவுகளையும் கடுமையாக்கியது. 75(1B) மற்றும் 164(1B) பிரிவுகளின்படி, கட்சித் தாவல் காரணமாகத் தகுதி நீக்கப்பட்ட ஒருவர், மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் வரை அல்லது அவரது பதவிக்காலம் முடியும் வரை அமைச்சராக நியமிக்கப்பட முடியாது. 361B பிரிவு, ஊதியம் பெறும் எந்த அரசியல் பதவியையும் வகிப்பதற்கும் இதே தடையை விரிவுபடுத்துகிறது. அதே திருத்தம் 75(1A) பிரிவின் மூலம் மத்திய அமைச்சரவையை மக்களவையின் மொத்த உறுப்பினர்களில் 15 சதவீதமாகவும், 164(1A) பிரிவின் மூலம் மாநில அமைச்சரவையை சட்டமன்றத்தின் 15 சதவீதமாகவும் (குறைந்தபட்சம் 12 அமைச்சர்கள்) வரையறுத்தது.

விமர்சனங்கள்

இச்சட்டம் உறுப்பினரின் மனசாட்சி சுதந்திரத்தை அடக்குகிறது என்றும், நாடாளுமன்றத்தை கட்சி முடிவுகளைப் பதிவு செய்யும் அமைப்பாக மட்டுமே சுருக்கி விவாதத்தை பலவீனப்படுத்துகிறது என்றும் விமர்சிக்கப்படுகிறது. நம்பிக்கைத் தீர்மானம் அல்லது நிதி மசோதாக்களுக்கு மட்டுமின்றி ஒவ்வொரு வாக்கெடுப்புக்கும் கசையாணை பொருந்துவது அளவுக்கு அதிகமானது எனப் பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். மனுவைத் தீர்மானிக்க சபாநாயகருக்குக் கால வரம்பு எதுவும் இல்லாததால், நடவடிக்கைகள் ஆண்டுக்கணக்கில் இழுத்தடிக்கப்படுகின்றன. கெய்ஷாம் மேகசந்திர சிங் எதிர் மணிப்பூர் சபாநாயகர் (2020) வழக்கில், இத்தகைய மனுக்கள் பொதுவாக மூன்று மாதங்களுக்குள் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும் என உச்ச நீதிமன்றம் கூறியதுடன், இந்த அதிகாரத்தை ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி தலைமையிலான சுயேச்சைத் தீர்ப்பாயத்திற்கு மாற்றுவது குறித்து நாடாளுமன்றம் பரிசீலிக்குமாறு பரிந்துரைத்தது. 103 மற்றும் 192 பிரிவுகளைப் போலவே, தேர்தல் ஆணையத்தின் கட்டாய ஆலோசனையின் அடிப்படையில் குடியரசுத் தலைவர் / ஆளுநர் முடிவெடுக்க வேண்டும் எனத் தேர்தல் ஆணையமும் சட்ட ஆணையமும் தனித்தனியாகப் பரிந்துரைத்துள்ளன.

1. “52 planted, 91 pruned.” Remember 52nd → 1985 and 91st → 2003 as a pair — the 52nd planted the Tenth Schedule, the 91st pruned away the split loophole.
“52 நட்டது, 91 கத்தரித்தது” — 52வது திருத்தம் பத்தாவது அட்டவணையை நட்டது; 91வது திருத்தம் பிளவு ஓட்டையை கத்தரித்து நீக்கியது.

2. “Split split away, Merger merged in.” Only Merger survives. Split (1/3) is gone; Merger (2/3) stays.
“பிளவு பிரிந்து போய்விட்டது, இணைப்பு இணைந்தே இருக்கிறது” — 1/3 பிளவு நீக்கப்பட்டது; 2/3 இணைப்பு மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது.

3. “Six for Nominated, none for Independent.” The six-month grace applies to Nominated members only. Independents get zero grace.
“ஆறு = பரிந்துரை” — ஆறு மாத சலுகை பரிந்துரைக்கப்பட்ட உறுப்பினருக்கு மட்டுமே; சுயேச்சைக்கு சலுகையே இல்லை.

4. “7 was sent to heaven, 6 still lives.” Paragraph 7 (bar on courts) was struck down in Kihoto Hollohan; Paragraph 6 (Speaker decides) survives.
“7 நீக்கப்பட்டது, 6 நீடிக்கிறது” — நீதிமன்றத் தடை விதித்த பத்தி 7 ரத்து; சபாநாயகர் முடிவெடுக்கும் பத்தி 6 நீடிக்கிறது.

5. “15% ceiling, 12 floor.” Articles 75(1A) and 164(1A) — ministers not more than 15% of the House; a State can never have fewer than 12.
“15% உச்சவரம்பு, 12 அடிவரம்பு” — 75(1A), 164(1A) பிரிவுகள்; மாநிலத்தில் குறைந்தபட்சம் 12 அமைச்சர்கள்.

Q1. The Tenth Schedule of the Indian Constitution deals with — (TNPSC Group II / Group IV pattern)
Answer: Provisions as to disqualification on ground of defection.
பத்தாவது அட்டவணை — கட்சித் தாவல் அடிப்படையில் தகுதி நீக்கம் தொடர்பான விதிகள்.

Q2. Which Constitutional Amendment Act limited the size of the Council of Ministers to 15 per cent of the total strength of the House? — (TNPSC Group I Prelims pattern)
Answer: The 91st Constitutional Amendment Act, 2003.
விடை: 2003ஆம் ஆண்டு 91வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம்.

Q3. Who is the deciding authority on a question of disqualification of a member of the Legislative Assembly under the Anti-Defection Law? — (TNPSC VAO / Group IV pattern)
Answer: The Speaker of the Legislative Assembly (decision subject to judicial review).
விடை: சட்டமன்றச் சபாநாயகர் (அவரது முடிவு நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது).