ATHIYAMAN ACADEMY brings you today’s TNPSC Daily Notes on the Amendment of the Indian Constitution — Article 368, the three routes of amendment and the Basic Structure Doctrine, a high-scoring Indian Polity topic for TNPSC Group 1, 2, 2A, 4 and VAO examinations. These bilingual notes cover the special majority rule, the seven subjects needing state ratification, the 24th, 42nd and 44th Amendments, and the landmark judgments from Shankari Prasad to I.R. Coelho, with practice MCQs and memory tips.
அதியமான் அகாடமி வழங்கும் இன்றைய TNPSC தினசரி குறிப்புகள் — இந்திய அரசியலமைப்புத் திருத்தம்: பிரிவு 368, மூன்று திருத்த வழிமுறைகள் மற்றும் அடிப்படை அமைப்புக் கோட்பாடு. TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளுக்கு அதிக மதிப்பெண் பெறத் தரும் இந்தியப் பொதுஅரசியல் பாடப்பிரிவு. சிறப்புப் பெரும்பான்மை, மாநில ஒப்புதல் தேவைப்படும் ஏழு விஷயங்கள், 24, 42, 44-வது திருத்தங்கள், முக்கிய வழக்குத் தீர்ப்புகள், பயிற்சி வினாக்கள் மற்றும் நினைவாற்றல் குறிப்புகள் அடங்கியவை.
▶ Detailed Notes in English – Article 368, the three routes, landmark cases
▶ விரிவான குறிப்புகள் (தமிழ்) – பிரிவு 368, மூன்று வழிமுறைகள், முக்கிய வழக்குகள்
▶ 5 Practice MCQs with Answer Key – பயிற்சி வினாக்கள்
▶ Memory Tips – நினைவாற்றல் குறிப்புகள்
▶ Previous Year Questions – முந்தைய ஆண்டு வினாக்கள்
Amendment of the Indian Constitution — Article 368, Three Routes & the Basic Structure Doctrine
இந்திய அரசியலமைப்புத் திருத்தம் — பிரிவு 368, மூன்று வழிமுறைகள் மற்றும் அடிப்படை அமைப்புக் கோட்பாடு
The framers of the Indian Constitution faced a hard choice. A constitution that is too easy to change becomes a plaything of the ruling party; one that is too hard to change turns rigid and dies of its own stiffness. Dr. B.R. Ambedkar and the Drafting Committee chose a middle path, and that middle path is written into Article 368, which sits in Part XX of the Constitution under the heading “Amendment of the Constitution”. The procedure was drawn from the Constitution of South Africa, and it produces a document that is neither as flexible as the British Constitution nor as rigid as the American one. This blend is precisely why the Indian Constitution is described as partly rigid and partly flexible.
How a Bill travels. An amendment Bill can begin its life in either House of Parliament. It may be moved by a Minister or by a private member, and unlike a money Bill it needs no prior recommendation from the President. There is, however, one striking omission: the Constitution provides no joint sitting if the two Houses disagree. Each House must pass the Bill on its own. If the Rajya Sabha refuses, the Bill simply falls — a quiet but powerful protection for the federal chamber. State legislatures cannot initiate an amendment at all, except that a resolution under Article 169 may lead Parliament to abolish or create a Legislative Council.
The three routes. Although Article 368 itself describes only two procedures, examination syllabi follow the standard three-fold classification. The first route lies outside Article 368: a simple majority of members present and voting, exactly as for an ordinary law. This route covers the admission of new states and the alteration of state areas, boundaries and names under Articles 2, 3 and 4; the creation or abolition of a State Legislative Council under Article 169; citizenship; the salaries and allowances of judges and of the President; quorum in the Houses; use of official languages; and the administration of Union Territories and of Scheduled and Tribal Areas. Because such changes are not made under Article 368, they are technically not “constitutional amendments” at all — a favourite trap in objective papers.
The second route is the special majority of Parliament, and it is the workhorse of Article 368. The expression has two limbs that must both be satisfied in each House: a majority of the total membership of that House, and at least two-thirds of the members present and voting. In the Lok Sabha, with 543 elected members, the first limb alone requires at least 272 votes. Most of the Constitution — the Fundamental Rights in Part III, the Directive Principles in Part IV, and every provision not listed in the third route — is amended this way.
The third route adds a federal safeguard: the special majority plus ratification by the legislatures of not less than half the states. Seven categories of provisions attract it — the manner of election of the President; the extent of the executive power of the Union and of the states; provisions relating to the Supreme Court and the High Courts; the distribution of legislative powers between the Union and the states; any of the three Lists in the Seventh Schedule; the representation of states in Parliament; and Article 368 itself. Here the states act as co-authors of the Constitution rather than as mere spectators. Two details are regularly tested: ratification needs only a simple majority in the state legislature, and Article 368 lays down no time limit within which the states must ratify. It is also enough that half the states agree; the remaining states cannot veto the change.
The judicial journey. The question of how far Parliament may go has been answered in stages. In Shankari Prasad (1951) and again in Sajjan Singh (1965) the Supreme Court upheld Parliament’s power to amend Fundamental Rights. In I.C. Golaknath (1967) an eleven-judge bench reversed course by 6:5 and held that Fundamental Rights were beyond the reach of the amending power. Parliament responded with the 24th Amendment Act, 1971, which inserted clauses (1) and (3) in Article 368 and made the President’s assent mandatory. The decisive answer came in Kesavananda Bharati v. State of Kerala on 24 April 1973: a thirteen-judge bench, the largest ever assembled, held by 7:6 that Parliament may amend any provision of the Constitution, including Fundamental Rights, but may not damage or destroy its basic structure.
The doctrine was then put to work. In Indira Nehru Gandhi v. Raj Narain (1975) the Court struck down Article 329A(4), inserted by the 39th Amendment to shield the Prime Minister’s election from judicial scrutiny — the first time an amendment fell to the basic structure test. In Minerva Mills (31 July 1980) the Court struck down clauses (4) and (5) of Article 368, which the 42nd Amendment had inserted to declare the amending power unlimited and immune from judicial review; judicial review and the limited nature of the amending power were themselves held to be basic features. Waman Rao (1981) fixed 24 April 1973 as the cut-off date for immunity under the Ninth Schedule, and I.R. Coelho (2007) confirmed that laws placed there after that date remain open to challenge. The Constitution has so far been amended 106 times, the most recent being the 106th Amendment Act of 2023 providing one-third reservation for women in the Lok Sabha and the state assemblies; several further amendment Bills, including the 130th Amendment Bill on the removal of detained Ministers, remain pending before Parliament.
அரசியலமைப்பு அமைக்கும்போது நம் அரசியல் நிர்ணய சபை ஒரு கடினமான தேர்வை எதிர்கொண்டது. மிக எளிதாகத் திருத்தக்கூடிய அரசியலமைப்பு ஆளும் கட்சியின் கையில் விளையாட்டுப் பொருளாகிவிடும்; மிகக் கடினமாக இருந்தால் காலத்திற்கு ஏற்ப மாறாமல் இறுகி அழிந்துவிடும். டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கரும் வரைவுக் குழுவும் நடுநிலையான வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அந்த வழியே அரசியலமைப்பின் பகுதி XX-ல் “அரசியலமைப்புத் திருத்தம்” என்ற தலைப்பில் உள்ள பிரிவு 368. இந்த நடைமுறை தென் ஆப்பிரிக்க அரசியலமைப்பிலிருந்து பெறப்பட்டது. இதனால் இந்திய அரசியலமைப்பு பிரிட்டன் அளவுக்கு நெகிழ்வானதும் இல்லை, அமெரிக்கா அளவுக்கு இறுக்கமானதும் இல்லை — அதனால்தான் இது ஓரளவு இறுக்கமானது, ஓரளவு நெகிழ்வானது என்று வர்ணிக்கப்படுகிறது.
மசோதாவின் பயணம். திருத்த மசோதா பாராளுமன்றத்தின் இரு அவைகளில் எதிலும் தொடங்கலாம். அதை அமைச்சர் கொண்டுவரலாம், தனி உறுப்பினரும் கொண்டுவரலாம். பண மசோதாவைப் போல குடியரசுத் தலைவரின் முன் பரிந்துரை இதற்குத் தேவையில்லை. ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது — இரு அவைகளுக்கு இடையே கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டால் கூட்டுக் கூட்டத்திற்கு வழிவகை இல்லை. ஒவ்வொரு அவையும் தனித்தனியாக மசோதாவை நிறைவேற்ற வேண்டும். மாநிலங்களவை மறுத்தால் மசோதா வீழ்ந்துவிடும் — இது மாநிலங்களின் அவைக்கு அளிக்கப்பட்ட அமைதியான ஆனால் வலிமையான பாதுகாப்பு. மாநில சட்டமன்றங்கள் திருத்த மசோதாவைத் தொடங்க முடியாது; பிரிவு 169-ன் கீழ் சட்ட மேலவை தொடர்பான தீர்மானம் மட்டுமே விதிவிலக்கு.
மூன்று வழிமுறைகள். பிரிவு 368 இரு நடைமுறைகளை மட்டுமே குறிப்பிட்டாலும், தேர்வுப் பாடத்திட்டங்கள் வழக்கமான மூன்று வகைப்பாட்டையே பின்பற்றுகின்றன. முதல் வழி பிரிவு 368-ன் எல்லைக்கு வெளியே உள்ளது — சாதாரண சட்டத்திற்கு ஏற்படுவது போல வாக்களிக்கும் உறுப்பினர்களின் எளிய பெரும்பான்மை மட்டுமே போதும். பிரிவுகள் 2, 3, 4-ன் கீழ் புதிய மாநிலங்களை ஏற்பது, மாநிலப் பரப்பு, எல்லை, பெயர் மாற்றம்; பிரிவு 169-ன் கீழ் மாநில சட்ட மேலவையை உருவாக்குவது அல்லது கலைப்பது; குடியுரிமை; நீதிபதிகள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரின் ஊதியம்; அவைகளின் கோரம்; ஆட்சிமொழிப் பயன்பாடு; யூனியன் பிரதேசங்கள், அட்டவணைப் பகுதிகள் மற்றும் பழங்குடிப் பகுதிகளின் நிர்வாகம் — இவை அனைத்தும் இந்த வழியில் வருகின்றன. இவை பிரிவு 368-ன் கீழ் செய்யப்படாததால், தொழில்நுட்ப அடிப்படையில் இவை “அரசியலமைப்புத் திருத்தங்களே” அல்ல — இது வினாத்தாள்களில் அடிக்கடி வரும் சூழ்ச்சி.
இரண்டாவது வழி பாராளுமன்றத்தின் சிறப்புப் பெரும்பான்மை. இதில் இரு நிபந்தனைகள் ஒரே நேரத்தில் நிறைவேற வேண்டும்: அந்த அவையின் மொத்த உறுப்பினர்களின் பெரும்பான்மை, மேலும் வாக்களிக்கும் உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்குக்குக் குறையாத ஆதரவு. 543 தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் உள்ள மக்களவையில் முதல் நிபந்தனைக்கே குறைந்தது 272 வாக்குகள் தேவை. பகுதி III-ல் உள்ள அடிப்படை உரிமைகள், பகுதி IV-ல் உள்ள வழிகாட்டு நெறிமுறைகள் உள்பட, மூன்றாவது வகையில் சேராத அனைத்து விதிகளும் இந்த வழியிலேயே திருத்தப்படுகின்றன.
மூன்றாவது வழி கூட்டாட்சிப் பாதுகாப்பைச் சேர்க்கிறது — சிறப்புப் பெரும்பான்மை மற்றும் குறைந்தது பாதி மாநில சட்டமன்றங்களின் ஒப்புதல். ஏழு வகை விதிகள் இதில் அடங்கும்: குடியரசுத் தலைவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் முறை; ஒன்றியம் மற்றும் மாநிலங்களின் நிர்வாக அதிகார எல்லை; உச்ச நீதிமன்றம் மற்றும் உயர் நீதிமன்றங்கள் தொடர்பான விதிகள்; ஒன்றியம் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான சட்ட அதிகாரப் பங்கீடு; ஏழாவது அட்டவணையின் மூன்று பட்டியல்களில் ஏதேனும் ஒன்று; பாராளுமன்றத்தில் மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவம்; மற்றும் பிரிவு 368 தானே. இங்கு மாநிலங்கள் வெறும் பார்வையாளர்கள் அல்ல, அரசியலமைப்பின் இணை ஆசிரியர்கள். இரண்டு நுட்பங்கள் தேர்வில் தொடர்ந்து கேட்கப்படுகின்றன: மாநில சட்டமன்றத்தில் எளிய பெரும்பான்மை மட்டுமே போதும்; மேலும் ஒப்புதல் அளிக்க பிரிவு 368 எந்த கால வரம்பையும் விதிக்கவில்லை. பாதி மாநிலங்கள் ஒப்புக்கொண்டால் போதும்; மீதி மாநிலங்கள் தடுக்க முடியாது.
நீதிமன்றப் பயணம். பாராளுமன்றம் எவ்வளவு தூரம் செல்லலாம் என்ற கேள்விக்கு விடை படிப்படியாகவே கிடைத்தது. சங்கரி பிரசாத் (1951), சஜ்ஜன் சிங் (1965) வழக்குகளில் அடிப்படை உரிமைகளைத் திருத்தும் அதிகாரம் பாராளுமன்றத்திற்கு உண்டு என உச்ச நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியது. ஆனால் ஐ.சி. கோலக்நாத் (1967) வழக்கில் 11 நீதிபதிகள் அமர்வு 6:5 என்ற விகிதத்தில் அடிப்படை உரிமைகள் திருத்த அதிகாரத்திற்கு அப்பாற்பட்டவை என்று கூறியது. இதற்கு எதிர்வினையாக 1971-ஆம் ஆண்டு 24-வது திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டு, பிரிவு 368-ல் உட்பிரிவுகள் (1), (3) சேர்க்கப்பட்டு குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் கட்டாயமாக்கப்பட்டது. இறுதி விடை 1973 ஏப்ரல் 24-ல் கேசவானந்த பாரதி எதிர் கேரள மாநிலம் வழக்கில் வந்தது: இதுவரை கூடிய மிகப்பெரிய அமர்வான 13 நீதிபதிகள் அமர்வு, 7:6 என்ற விகிதத்தில், அடிப்படை உரிமைகள் உள்பட எந்த விதியையும் பாராளுமன்றம் திருத்தலாம் ஆனால் அடிப்படை அமைப்பை சிதைக்க முடியாது என்று தீர்ப்பளித்தது.
அதன் பிறகு இந்தக் கோட்பாடு நடைமுறைக்கு வந்தது. இந்திரா நேரு காந்தி எதிர் ராஜ் நரேன் (1975) வழக்கில், பிரதமரின் தேர்தலை நீதிமன்ற ஆய்வில் இருந்து காப்பதற்காக 39-வது திருத்தத்தால் சேர்க்கப்பட்ட பிரிவு 329A(4) ரத்து செய்யப்பட்டது — அடிப்படை அமைப்புச் சோதனையில் ஒரு திருத்தம் வீழ்ந்த முதல் நிகழ்வு இதுவே. மினர்வா மில்ஸ் (1980 ஜூலை 31) வழக்கில், திருத்த அதிகாரம் வரம்பற்றது என்றும் நீதிமன்ற ஆய்வுக்கு உட்பட்டது அல்ல என்றும் 42-வது திருத்தம் சேர்த்த பிரிவு 368(4), 368(5) ரத்து செய்யப்பட்டன; நீதித்துறை மறுஆய்வும் திருத்த அதிகாரத்தின் வரம்பும் அடிப்படைப் பண்புகள் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. வாமன் ராவ் (1981) வழக்கு 1973 ஏப்ரல் 24-ஐ ஒன்பதாவது அட்டவணைப் பாதுகாப்புக்கான எல்லைக்கோடாக நிர்ணயித்தது; ஐ.ஆர். கோயெல்ஹோ (2007) வழக்கு அதை உறுதிப்படுத்தியது. இன்றுவரை அரசியலமைப்பு 106 முறை திருத்தப்பட்டுள்ளது; சமீபத்தியது 2023-ஆம் ஆண்டு 106-வது திருத்தம் — மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களில் பெண்களுக்கு மூன்றில் ஒரு பங்கு இட ஒதுக்கீடு. காவலில் உள்ள அமைச்சர்களை நீக்குவது தொடர்பான 130-வது திருத்த மசோதா உள்பட பல மசோதாக்கள் இன்னும் பாராளுமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ளன.
தினசரி TNPSC குறிப்புகள், நடப்பு நிகழ்வுகள் மற்றும் தேர்வுத் தொடர்