ATHIYAMAN ACADEMY brings you today’s TNPSC Daily Notes on the Rise of Jainism and Buddhism, the Sixteen Mahajanapadas and the Rise of Magadha (6th century BCE) — one of the highest-scoring units in Ancient Indian History for TNPSC Group 1, 2, 2A, 4 and VAO. These bilingual notes cover Mahavira and Gautama Buddha, the Haryanka, Shishunaga and Nanda dynasties, the Jain and Buddhist Councils, and the Jain–Buddhist heritage of Tamil Nadu, with 5 practice MCQs and memory tricks. அதியமான் அகாடமி கொண்டுவரும் இன்றைய தேர்வு குறிப்புகள் — சமண மற்றும் பௌத்த மதங்களின் தோற்றம், 16 மகாஜனபதங்கள் மற்றும் மகதப் பேரரசின் உதயம் — TNPSC குருப்பு 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளின் அதிக மதிப்பெண் பாடப் பகுதி.
- 🎯 Key Points — 13 exam-ready facts | முக்கிய குறிப்புகள்
- 📖 Detailed Notes in English — Mahajanapadas, Magadha, Mahavira, Buddha
- 📖 தமிழில் விரிவான குறிப்புகள்
- ❓ 5 Practice MCQs with answers | 5 பயிற்சி வினாக்கள்
- 💡 Memory Tips | னினைவு குறிப்புகள்
- 🔗 Previous Year Questions | முந்தைய தேர்வு வினாக்கள்
Rise of Jainism & Buddhism — The 16 Mahajanapadas and the Rise of Magadha | சமண — பௌத்த மதங்களின் தோற்றம், 16 மகாஜனபதங்கள் மற்றும் மகதப் பேரரசு
1. The Age of the Mahajanapadas
By the sixth century BCE the small tribal janapadas of the later Vedic age had hardened into sixteen large territorial states known as the Mahajanapadas. The Buddhist Anguttara Nikaya preserves the standard list: Kasi, Kosala, Anga, Magadha, Vajji, Malla, Chedi, Vatsa, Kuru, Panchala, Matsya, Surasena, Assaka, Avanti, Gandhara and Kamboja. The Jain Bhagavati Sutra gives a variant list, and the discrepancy itself is a favourite objective question.
Two political forms existed side by side. Most Mahajanapadas were hereditary monarchies, but Vajji, Malla and Shakya were gana-sanghas or republics, governed by an assembly of clan heads rather than a single king. The Vajji confederacy, centred on Vaishali, grouped the Lichchavis, Videhas and Jnatrikas, and is often described as one of the world’s earliest experiments in representative government. Economically, this was the period of the second urbanisation: iron ploughshares opened the heavy clay soils of the middle Ganga, surplus grain fed towns, punch-marked silver coins (karshapanas) appeared, and merchant guilds (shreni) organised long-distance trade.
2. Why Magadha Won
Four states — Magadha, Kosala, Vatsa and Avanti — contended for paramountcy, and Magadha absorbed the other three. Its advantages were material. Rich iron ore lay in the Rajgir–Gaya belt, giving Magadhan armies better weapons. The fertile alluvium of the middle Ganga supported a dense population and a standing army. The eastern forests supplied war elephants, invaluable for storming fortifications. The first capital, Rajagriha, sat in a basin ringed by five hills; the later capital Pataliputra stood at the confluence of the Ganga and the Son, a natural water-fort commanding river trade. Finally, Magadhan society, less bound by orthodox Brahmanical ritual, accepted the new shramana faiths and absorbed non-Kshatriya rulers without crisis.
3. The Magadhan Dynasties
The Haryanka line (c. 544–413 BCE) was founded by Bimbisara, a contemporary of both Mahavira and the Buddha, who built his power through matrimonial alliances with Kosala, Vaishali and Madra and annexed Anga. His son Ajatashatru conquered Kosala and, after a long siege, Vaishali, and convened the First Buddhist Council. Udayin founded Pataliputra. The dynasty ended in a sequence of parricides, and the people raised the minister Shishunaga to the throne; he finally destroyed the power of Avanti. His successor Kalashoka hosted the Second Buddhist Council at Vaishali.
The Nandas (c. 345–322 BCE) came next. Mahapadma Nanda was the first major non-Kshatriya ruler of north India, remembered as Ekarat (the sole sovereign) and Sarva-Kshatrantaka (destroyer of all Kshatriyas). Greek accounts describe the enormous Nanda army that deterred Alexander’s troops at the Beas in 326 BCE. The last king, Dhana Nanda, became hated for heavy taxation, and around 322 BCE Chandragupta Maurya, guided by Chanakya, displaced him and founded the Mauryan empire.
4. Jainism
Jain tradition counts 24 Tirthankaras, beginning with Rishabhadeva (emblem: bull) and ending with Mahavira; the 23rd, Parshvanatha (emblem: serpent), is historically attested. Vardhamana Mahavira was born at Kundagrama near Vaishali to Siddhartha, head of the Jnatrika clan, and Trishala, a Lichchavi princess. He renounced the world at thirty, practised severe austerity for twelve years, and attained Kaivalya at forty-two on the bank of the Rijupalika river, after which he was called Jina (the conqueror) and Kevalin. He preached in Ardha-Magadhi Prakrit for thirty years and attained nirvana at Pavapuri at seventy-two.
Jain doctrine turns on the Triratna — right faith, right knowledge and right conduct — and the Pancha Mahavrata: ahimsa (non-injury), satya (truth), asteya (non-stealing), aparigraha (non-possession) and brahmacharya (celibacy), the last added by Mahavira to the four taught by Parshvanatha. Philosophically it rests on Anekantavada, that reality is many-sided, and Syadvada, that every judgement is conditional. Jainism does not admit a creator god but accepts the eternal soul (jiva) and the law of karma, liberation coming through austerity. The First Jain Council at Pataliputra (c. 300 BCE) under Sthulabhadra compiled the twelve Angas; the Second at Valabhi in Gujarat (512 CE) under Devarddhi Kshamashramana fixed the canon in writing. The community had by then split into the naked Digambaras and the white-robed Svetambaras.
5. Buddhism
Siddhartha Gautama was born about 563 BCE in the Lumbini grove near Kapilavastu, son of Suddhodana of the Shakya clan and Mahamaya; his aunt Prajapati Gautami raised him. The sight of an old man, a sick man, a corpse and an ascetic turned him from palace life, and at twenty-nine he left home — the Mahabhinishkramana. He studied under Alara Kalama, rejected extreme self-mortification, and at thirty-five attained enlightenment under a pipal tree at Uruvela, now Bodh Gaya, beside the Niranjana (Falgu). His first sermon at Sarnath to five disciples is the Dharmachakra Pravartana, and he died at Kushinagar about 483 BCE at eighty, the Mahaparinirvana.
The teaching is summed up in the Four Noble Truths — there is suffering, suffering has a cause, suffering can be ended, and there is a path to end it — and the Eightfold Path (Ashtangika Marga), a middle way between indulgence and mortification. Buddha accepted karma and rebirth but denied both a creator god and an unchanging soul, teaching anatta and impermanence instead. The canon, the Pali Tripitaka, has three baskets: Vinaya (monastic rule), Sutta (discourses) and Abhidhamma (philosophy). Four councils shaped the religion: Rajagriha under Ajatashatru with Mahakassapa presiding; Vaishali under Kalashoka, where the order split into Sthaviravadins and Mahasanghikas; Pataliputra under Ashoka with Moggaliputta Tissa, which codified the Abhidhamma; and Kundalavana in Kashmir under Kanishka with Vasumitra and Ashvaghosha, by which time the Mahayana and Hinayana traditions stood apart.
6. The Tamil Nadu Connection
Both faiths travelled south early and left a deep mark on Tamil culture. Jain monks occupied the rock shelters of Samanar Hills at Keezhakuyilkudi near Madurai, carved the great reliefs of Kazhugumalai, and painted the Sittanavasal cave. Tamil-Brahmi inscriptions in these caverns are among the earliest written records in the Tamil country. In literature, Manimekalai by Sattanar is a Buddhist epic, while Seevaka Sinthamani, Valayapathi and Neelakesi are Jain works, and the didactic texts of the Pathinenkeezhkanakku group carry a strong Jain ethical imprint. Candidates should remember that the Bhakti movement of the Nayanmars and Alvars later rolled back both faiths in the Tamil region.
1. மகாஜனபதங்களின் காலம்
கி.மு. ஆறாம் நூற்றாண்டில், பிற்கால வேத காலத்தில் இருந்த சிறிய குலத்து ஜனபதங்கள் ஒன்றிணைந்து பதினாறு பெரிய அரசுகளாக — மகாஜனபதங்களாக — மாறின. பௌத்த நூலான அங்குத்தர நிகாய தரும் பட்டியல்: காசி, கோசலம், அங்கா, மகதம், வஜ்ஜி, மல்ல, சேதி, வத்சம், குரு, பாஞ்சாலம், மத்ஸ்ய, சூரசேனா, அஸ்மகா, அவந்தி, காந்தாரம், காம்போஜம். சமண நூலான பகவதி சூத்திரம் சிறிது வேறுபட்ட பட்டியலைத் தருகிறது — இந்த வேறுபாடே தேர்வுகளில் அடிக்கடி கேட்கப்படுகிறது.
இக்காலத்தில் இரண்டு வகை ஆட்சி முறைகள் நிலவின. பெரும்பான்மையானவை மரபு வழி மன்னராட்சிகள்; ஆனால் வஜ்ஜி, மல்ல, சாகிய ஆகியவை கண சங்கங்கள் — ஒரு மன்னனுக்குப் பதிலாகக் குலத் தலைவர்களின் பேரவையால் நடத்தப்பட்ட குடியரசுகள். வைசாலியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட வஜ்ஜிக் கூட்டமைப்பில் லிச்சவிகள், விதேகர், ஜ்னாத்ரிகர் இடம்பெற்றிருந்தனர்; இது உலகின் தொன்மையான மக்களாட்சி முயற்சிகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. பொருளாதார அளவில் இது இரண்டாம் நகரமாதல் காலம் — இரும்புக் கலப்பைகள், உற்பத்தி உபரி, வெள்ளிக் காசுகள் (கார்ஷாபணங்கள்), வணிகர் குழுக்கள் (ஷ்ரேணி) தோன்றின.
2. மகதம் வலுவானது எப்படி?
மகதம், கோசலம், வத்சம், அவந்தி — இந்த நான்கு அரசுகள் மேலாண்மைக்காகப் போராடின; இறுதியில் மகதம் மற்ற மூன்றையும் கவர்ந்தது. அதன் காரணங்கள் பொருள்சார்ந்தவை. ராஜ்கிர்–கயா பரப்பில் இரும்புத் தாது மிகுதியாக இருந்ததால் மகதப் படைகள் சிறந்த ஆயுதங்களைப் பெற்றன. கங்கைச் சமவெளியின் வளமான வண்டல் மண் நிரந்தரப் படையைப் பேணியது. கிழக்குக் காடுகளில் கிடைத்த போர் யானைகள் கோட்டைகளை உடைக்கப் பயன்பட்டன. முதல் தலைநகர் ராஜகிருகம் ஐந்து மலைகளால் சூழப்பட்டது; பின்னர் தலைநகரான பாடலிபுத்திரம் கங்கை–சோண் நதிகள் கலக்கும் இடத்தில் அமைந்த இயற்கை நீர்க்கோட்டையாக இருந்தது. மேலும், மகதச் சமுதாயம் புதிய ச்ரமண மதங்களை ஏற்றதால் க்ஷத்திரியரல்லாத அரசர்களையும் ஏற்றுக்கொண்டது.
3. மகத வம்சங்கள்
ஹர்யங்க வம்சம் (கி.மு. 544–413) — நிறுவனர் பிம்பிசாரர், மகாவீரர் மற்றும் புத்தரின் சமகாலத்தவர். கோசலம், வைசாலி, மத்ர ஆகிய நாடுகளுடன் திருமண உறவு கொண்டு வலிமை பெற்று, அங்கா நாட்டைக் கைப்பற்றினார். மகன் அஜாதசத்ரு கோசலத்தையும், நீண்ட முற்றுகைக்குப் பிறகு வைசாலியையும் கைப்பற்றி, முதல் பௌத்த மாநாட்டைக் கூட்டினார். உதயன் பாடலிபுத்திரத்தை நிறுவினார். தொடர்ந்த தந்தைக் கொலைகளால் வம்சம் வீழ்ந்தது; மக்கள் அமைச்சராக இருந்த சிசுநாகரை அரசராக்கினர். அவர் அவந்தியின் வலிமையை முறியடித்தார்; அவரது வழித்தோன்றல் காலாசோகர் வைசாலியில் இரண்டாம் மாநாட்டை நடத்தினார்.
நந்த வம்சம் (கி.மு. 345–322) — மகாபத்ம நந்தர் வட இந்தியாவின் முதல் குறிப்பிடத்தக்க க்ஷத்திரியரல்லாத அரசர்; ஏகராட் (தனி ஆட்சியாளர்), சர்வ-க்ஷத்ராந்தகர் என்று அழைக்கப்பட்டார். கி.மு. 326-இல் பியாஸ் நதிக்கரையில் அலெக்சாண்டரின் படையைத் தயங்க வைத்த பேரளவிலான நந்தர் படையைக் கிரேக்க ஆவணங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. கடைசி அரசர் தன நந்தர் கனமான வரிவிதிப்பால் வெறுக்கப்பட்டார்; கி.மு. 322 அளவில் சாணக்கியரின் வழிகாட்டலில் சந்த்ரகுப்த மௌரியர் அவரை வீழ்த்தி மௌரியப் பேரரசைத் தொடங்கினார்.
4. சமண மதம்
சமண மரபில் 24 தீர்த்தங்கரர்கள் உள்ளனர்; முதல்வர் ரிஷபதேவர் (சின்னம்: காளை), இறுதியானவர் மகாவீரர். 23-ஆவது தீர்த்தங்கரர் பார்சுவநாதர் (சின்னம்: பாம்பு) வரலாற்றுப் பூர்வமானவர். வர்த்தமான மகாவீரர் வைசாலி அருகே குண்டகிராமத்தில், ஜ்னாத்ரிக குலத் தலைவர் சித்தார்த்தருக்கும் லிச்சவி இளவரசி திரிசலாவுக்கும் மகனாகப் பிறந்தார். முப்பது வயதில் இல்லறத் துறந்து, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்து, நாற்பத்திரண்டு வயதில் ரிஜுபாலிகா நதிக்கரையில் கைவல்யம் (முற்றறிவு) அடைந்தார். அதன் பின் ஜினர் (வெற்றியாளர்), கேவலின் என்று அழைக்கப்பட்டார். முப்பது ஆண்டுகள் அர்த்த-மாகதி பிராகிருதத்தில் உபதேசித்து, எழுபத்திரண்டு வயதில் பாவாபுரியில் நிர்வாணம் அடைந்தார்.
சமண நெறியின் அடிப்படை திரிரத்னம் — நல்ல நம்பிக்கை, நல்ல அறிவு, நல்ல ஒழுக்கம். ஐந்து மகாவிரதங்கள்: அகிம்சை (கொல்லாமை), சத்தியம், அஸ்தேயம் (களவாமை), அபரிகிரகம் (பற்றின்மை), பிரம்மசரியம் (கற்பு) — இறுதியானதை பார்சுவநாதரின் நான்கு விரதங்களுடன் மகாவீரர் சேர்த்தார். தத்துவ அளவில் அனேகாந்தவாதம் (மெய்ம்மைக்குப் பல பக்கங்கள் உண்டு) மற்றும் ஸ்யாத்வாதம் (அனைத்து மதிப்பீடுகளும் சார்புநிலையே) ஆகியவை முதன்மையானவை. சமணம் படைப்புக் கடவுளை ஏற்பதில்லை; ஆனால் நிலையான ஆன்மாவையும் (ஜீவன்) கர்ம விதியையும் ஏற்கிறது; தவத்தால் வீடுபேறு கிட்டும். முதல் சமண மாநாடு பாடலிபுத்திரத்தில் (கி.மு. 300 அளவில், ஸ்தூலபத்திரர் தலைமையில்) பன்னிரண்டு அங்கங்களைத் தொகுத்தது; இரண்டாம் மாநாடு குஜராத்தின் வலப்பியில் (கி.பி. 512, தேவர்த்தி க்ஷமாஸ்ரமணர் தலைமையில்) நூல் வரிசையை எழுத்தில் நிலைப்படுத்தியது. அதற்குள் சமணர் திகம்பரர் (ஆடையிலார்), ஸ்வேதாம்பரர் (வெள்ளாடையர்) என இரு பிரிவாகிவிட்டனர்.
5. பௌத்த மதம்
சித்தார்த்த கௌதமர் கி.மு. 563 அளவில் கபிலவஸ்து அருகே லும்பினி சோலையில், சாகிய குலத்துச் சுத்தோதனருக்கும் மகாமாயாவுக்கும் மகனாகப் பிறந்தார்; சிறிய தாய் பிரஜாபதி கௌதமி அவரை வளர்த்தார். முதியவர், நோயாளி, பிணம், துறவி ஆகிய நான்கு காட்சிகள் அவரை அரண்மனை வாழ்வில் இருந்து திருப்பின; இருபத்தொன்பது வயதில் இல்லம் துறந்தார் — இதுவே மகாபினிஷ்க்ரமணம். ஆலார காலாமரிடம் தியானம் கற்று, கடுந்தவத்தை நிராகரித்து, முப்பத்தைந்து வயதில் உருவேலாவில் (இன்றைய புத்த கயா) நிரஞ்சனா (பால்கு) நதிக்கரையில் அரசமரத்தின் கீழ் ஞானம் (சம்போதி) பெற்றார். சாரநாத்தில் ஐந்து சீடர்களுக்கு அளித்த முதல் உபதேசம் தர்மசக்கர பிரவர்த்தனம். கி.மு. 483 அளவில் எண்பது வயதில் குசிநகரில் மகாபரிநிர்வாணம் அடைந்தார்.
புத்தரின் உபதேசம் நான்கு உன்னத உண்மைகளில் அடங்கும் — துன்பம் உள்ளது, துன்பத்திற்குக் காரணம் உள்ளது, துன்பத்தை நீக்க முடியும், நீக்கும் வழி உள்ளது. அந்த வழியே எண்வகை வழி (அஷ்டாங்கிக மார்க்கம்) — இன்பநாட்டத்திற்கும் கடுந்தவத்திற்கும் இடையிலான நடுவழி. புத்தர் கர்மத்தையும் மறுபிறப்பையும் ஏற்றார்; ஆனால் படைப்புக் கடவுளையும் மாறாத ஆன்மாவையும் மறுத்து அனத்தா மற்றும் நிலையாமையை உபதேசித்தார். நூல் வரிசை பாளி மொழியிலான திரிபிடகம் — வினய (துறவு ஒழுங்கு), சுத்த (உபதேசங்கள்), அபிதம்ம (தத்துவம்). நான்கு மாநாடுகள் மதத்தை வடிவமைத்தன: ராஜகிருகம் (அஜாதசத்ரு, மகாகாச்யபர் தலைமை); வைசாலி (காலாசோகர்) — இங்கு சங்கம் ஸ்தவிரவாதி, மகாசங்கிக எனப் பிரிந்தது; பாடலிபுத்திரம் (அசோகர், மொக்கலிபுத்த திஸ்ஸர்) — அபிதம்மம் தொகுக்கப்பட்டது; காஷ்மீரக் குண்டலவனம் (கனிஷ்கர், வசுமித்திரர் மற்றும் அஸ்வகோஷர்) — அப்போது மகாயானம், ஹீனயானம் எனத் தெளிவாகப் பிரிந்தது.
6. தமிழ்நாட்டுத் தொடர்பு
இரு மதங்களும் தமிழகத்திற்கு மிக ஆரம்பத்திலேயே வந்து ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. சமணத் துறவிகள் மதுரை அருகே கீழக்குயில்குடி சமணர் மலையின் பாறைக் குடைவுகளில் தங்கினர்; கழுகுமலையில் பெரும் சிற்பங்களை வடித்தனர்; சித்தன்னவாசல் குடைவரையில் ஓவியம் தீட்டினர். இந்தக் குகைகளில் உள்ள தமிழ்-பிராமி கல்வெட்டுகள் தமிழகத்தின் தொன்மையான எழுத்துப் பதிவுகளில் அடங்கும். இலக்கியத்தில் சாத்தனார் இயற்றிய மணிமேகலை பௌத்தக் காப்பியம்; சீவக சிந்தாமணி, வளயாபதி, நீலகேசி ஆகியவை சமண நூல்கள்; பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் வலுவான சமண அறநெறிச் சுவடு உள்ளது. பின்னர் நாயன்மார், ஆழ்வார்களின் பக்தி இயக்கம் தமிழகத்தில் இரு மதங்களையும் பின்னுக்குத் தள்ளியது என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
2 – (C) Udayin shifted the capital from Rajagriha and founded Pataliputra | உதயன் பாடலிபுத்திரத்தை நிறுவினார்
3 – (B) Rijupalika, at Jrimbhikagrama | ரிஜுபாலிகா நதிக்கரை
4 – (D) Kanishka of the Kushan dynasty; Vasumitra presided | குஷாண மன்னர் கனிஷ்கர்; தலைமை வசுமித்திரர்
5 – (D) Kosala’s capital was Shravasti (Savatthi); Mathura was the capital of Surasena | கோசலத்தின் தலைநகர் சிராவஸ்தி; மதுரா சூரசேனாவின் தலைநகர்
குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளுக்கான தினசரி இருமொழி குறிப்புகள், நடப்பு நிகழ்வுகள் மற்றும் தேர்வுத் தொகுப்புகள்.