TNPSC Daily Notes: The Supreme Court of India & Judicial Review — Articles 124 to 147 | இந்திய உச்ச நீதிமன்றமும் நீதித்துறை மறுஆய்வும் — பிரிவுகள் 124 முதல் 147 — 28 September 2026

Why the Supreme Court matters in the Indian scheme. India chose a single, integrated judicial system rather than the American double set of federal and state courts. At the apex of that single pyramid stands the Supreme Court of India, below it the High Courts, and below them the district and subordinate courts. One hierarchy administers both Union and State laws, and the Supreme Court sits at its summit as the final interpreter of the Constitution, the guardian of Fundamental Rights and the umpire of Centre–State disputes. Part V, Chapter IV of the Constitution — Articles 124 to 147 — contains the whole scheme.

Birth and growth. The Court was inaugurated on 28 January 1950, two days after the Constitution came into force. It inherited the work of the Federal Court of India, set up under the Government of India Act, 1935, and it ended the appellate role of the Privy Council in London. Its first sittings were held in the Chamber of Princes in Parliament House; it moved to its present building in 1958. Justice H. J. Kania was the first Chief Justice of India. The Court opened with just eight judges — the Chief Justice and seven others — because Article 124(1) fixes only that floor and leaves it to Parliament to raise the number by ordinary legislation. Parliament has done so repeatedly through the Supreme Court (Number of Judges) Act, 1956: the strength went to 11 in 1956, 14 in 1960, 18 in 1978, 26 in 1986, 31 in 2009 and 34 in 2019. In 2026, to tackle a pendency of well over ninety thousand cases, the puisne strength was raised from 33 to 37, taking the sanctioned total to 38 judges including the Chief Justice. Justice Surya Kant became the 53rd Chief Justice of India on 24 November 2025.

Appointment, tenure and removal. Under Article 124(2) judges are appointed by the President by warrant under his hand and seal after consultation with such judges as he considers necessary; in practice the collegium of the Chief Justice and the four next senior judges recommends names, a convention built up in the Three Judges Cases of 1981, 1993 and 1998. Parliament tried to replace that convention with a National Judicial Appointments Commission through the 99th Constitutional Amendment Act, 2014, which inserted Articles 124A, 124B and 124C. A five-judge bench struck the amendment down in 2015 in the Fourth Judges Case, holding that it damaged the independence of the judiciary, itself part of the basic structure. Article 124(3) prescribes the qualifications — Indian citizenship plus five years as a High Court judge, or ten years at a High Court bar, or the status of a distinguished jurist. A judge holds office until sixty-five, may resign by writing to the President, and can be removed only for proved misbehaviour or incapacity by the elaborate address procedure of Article 124(4) read with the Judges (Inquiry) Act, 1968. That bar is deliberately high: no Supreme Court judge has ever actually been removed. The nearest approach was the motion against Justice V. Ramaswami in 1993, which failed in the Lok Sabha for want of the required majority. Article 125 protects salaries by charging them on the Consolidated Fund of India; Article 126 provides for an acting Chief Justice; Article 127 for ad hoc judges; and Article 128 lets a retired judge be invited to sit again with his consent.

The five jurisdictions. First, original jurisdiction under Article 131 over federal disputes between the Union and one or more States, or between States — a power that is exclusive, so no other court may hear such a suit. Second, writ jurisdiction under Article 32, which itself is a Fundamental Right; the Court may issue habeas corpus, mandamus, prohibition, certiorari and quo warranto. Third, appellate jurisdiction: Article 132 for constitutional questions, Article 133 for civil matters, Article 134 for criminal appeals, Article 134A for the certificate a High Court must grant, and above all Article 136, the special leave petition, which lets the Court hear an appeal from any judgment of any court or tribunal in India at its own discretion. Fourth, advisory jurisdiction under Article 143, by which the President may refer a question of law or fact of public importance; the resulting opinion binds nobody, not even the President. Fifth, the Court is a court of record under Article 129, its proceedings are evidence in themselves and it may punish contempt.

Powers that shape governance. Article 141 makes the law declared by the Supreme Court binding on every court in India, which is how a single bench in Delhi can change administrative practice in every district. Article 142 permits any decree necessary to do complete justice, the source of many far-reaching directions. Article 137 preserves the power to review its own judgments, and Article 139A allows the transfer and consolidation of cases raising the same question. Article 145(3) requires at least five judges for a substantial question of constitutional interpretation, which is why constitution benches exist. Through judicial review the Court tests laws against the Constitution, and in Kesavananda Bharati v. State of Kerala (1973) a thirteen-judge bench held by 7:6 that Parliament’s amending power under Article 368 cannot destroy the basic structure. That doctrine was applied in Minerva Mills (1980) and again in 2015 against the NJAC. Public interest litigation, relaxed locus standi and expansive readings of Article 21 in Maneka Gandhi (1978) and K. S. Puttaswamy (2017), which recognised privacy as a Fundamental Right, together mark the Court’s journey from a purely adjudicating body to an active guarantor of rights.

இந்திய அமைப்பில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் இடம். அமெரிக்காவில் உள்ளதுபோல் மத்திய, மாநில நீதிமன்றங்கள் என இரட்டை அமைப்பைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், இந்தியா ஒருங்கிணைந்த ஒற்றை நீதித்துறை அமைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தது. அந்த ஒற்றைக் கோபுரத்தின் உச்சியில் உச்ச நீதிமன்றம், அதற்குக் கீழே உயர் நீதிமன்றங்கள், அவற்றுக்குக் கீழே மாவட்ட மற்றும் கீழ்நிலை நீதிமன்றங்கள் அமைந்துள்ளன. ஒரே படிநிலையே ஒன்றியச் சட்டங்களையும் மாநிலச் சட்டங்களையும் நடைமுறைப்படுத்துகிறது. உச்ச நீதிமன்றம் அரசியலமைப்பின் இறுதி விளக்கம் அளிப்பவராகவும், அடிப்படை உரிமைகளின் காவலராகவும், ஒன்றியம்–மாநில தகராறுகளில் நடுவராகவும் செயல்படுகிறது. இதற்கான முழு ஏற்பாடும் அரசியலமைப்பின் பாகம் V, அத்தியாயம் IV-ல், பிரிவுகள் 124 முதல் 147 வரை உள்ளது.

தோற்றமும் வளர்ச்சியும். அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்த இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, 28 ஜனவரி 1950-ல் உச்ச நீதிமன்றம் தொடங்கப்பட்டது. 1935 இந்திய அரசாங்கச் சட்டத்தின் கீழ் அமைந்த கூட்டாட்சி நீதிமன்றத்தின் பணிகளை இது ஏற்றுக்கொண்டது; லண்டனில் இருந்த பிரிவி கவுன்சிலின் மேல்முறையீட்டுப் பங்கை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது. முதல் அமர்வுகள் நாடாளுமன்றக் கட்டிடத்தில் இருந்த மன்னர்கள் அறையில் நடந்தன; 1958-ல் தற்போதைய கட்டிடத்திற்கு மாறியது. நீதியரசர் எச். ஜே. கானியா முதல் தலைமை நீதிபதியானார். தலைமை நீதிபதி உட்பட எட்டு நீதிபதிகளுடன் மட்டுமே நீதிமன்றம் தொடங்கியது; ஏனெனில் பிரிவு 124(1) அந்தக் குறைந்தபட்ச எண்ணிக்கையை மட்டுமே குறிப்பிட்டு, அதை உயர்த்தும் அதிகாரத்தை நாடாளுமன்றத்திற்கு விட்டுவிட்டது. உச்ச நீதிமன்ற (நீதிபதிகள் எண்ணிக்கை) சட்டம், 1956 மூலம் நாடாளுமன்றம் இதைப் பலமுறை உயர்த்தியுள்ளது — 1956-ல் 11, 1960-ல் 14, 1978-ல் 18, 1986-ல் 26, 2009-ல் 31, 2019-ல் 34. தொண்ணூறாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட வழக்குகள் நிலுவையில் இருந்ததை எதிர்கொள்ள, 2026-ல் தலைமை நீதிபதி தவிர்த்த நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை 33-ல் இருந்து 37 ஆக உயர்த்தப்பட்டு, அனுமதிக்கப்பட்ட மொத்த எண்ணிக்கை தலைமை நீதிபதி உட்பட 38 ஆயிற்று. நீதியரசர் சூர்யா காந்த் 24 நவம்பர் 2025-ல் 53-ஆவது தலைமை நீதிபதியாகப் பதவியேற்றார்.

நியமனம், பதவிக்காலம், நீக்கம். பிரிவு 124(2)-ன் கீழ், தேவை எனக் கருதும் நீதிபதிகளுடன் கலந்தாலோசித்த பிறகு குடியரசுத் தலைவர் தன் கையொப்பம் மற்றும் முத்திரையுடன் ஆணை பிறப்பித்து நீதிபதிகளை நியமிக்கிறார். நடைமுறையில், தலைமை நீதிபதி மற்றும் அடுத்த நான்கு மூத்த நீதிபதிகள் கொண்ட கொலீஜியம் பெயர்களைப் பரிந்துரைக்கிறது; இது 1981, 1993, 1998 ஆகிய மூன்று நீதிபதிகள் வழக்குகளில் உருவான மரபு. 2014-ஆம் ஆண்டு 99-ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம் மூலம், பிரிவுகள் 124A, 124B, 124C-ஐச் சேர்த்து, தேசிய நீதித்துறை நியமனங்கள் ஆணையத்தை (NJAC) அமைத்து இந்த மரபை மாற்ற நாடாளுமன்றம் முயன்றது. நீதித்துறையின் சுதந்திரம் அடிப்படை அமைப்பின் ஒரு பகுதி என்றும், அதற்கு இந்தத் திருத்தம் பாதிப்பு ஏற்படுத்துகிறது என்றும் கூறி, 2015-ல் நான்காம் நீதிபதிகள் வழக்கில் ஐந்து நீதிபதிகள் அமர்வு அதை ரத்து செய்தது. பிரிவு 124(3) தகுதிகளை வகுக்கிறது — இந்தியக் குடியுரிமையுடன், ஐந்து ஆண்டுகள் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியாக, அல்லது பத்து ஆண்டுகள் உயர் நீதிமன்ற வழக்கறிஞராக, அல்லது புகழ்பெற்ற சட்ட அறிஞராக இருத்தல். ஒரு நீதிபதி அறுபத்தைந்து வயது வரை பதவியில் இருப்பார், குடியரசுத் தலைவருக்கு எழுத்து மூலம் பதவி விலகலாம், நிரூபிக்கப்பட்ட தவறான நடத்தை அல்லது இயலாமைக்காக மட்டுமே — பிரிவு 124(4) மற்றும் நீதிபதிகள் (விசாரணை) சட்டம், 1968-ன் விரிவான நடைமுறையின் மூலம் — நீக்கப்படலாம். இந்தத் தடை வேண்டுமென்றே மிக உயர்வாக வைக்கப்பட்டுள்ளது: இன்றுவரை எந்த உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியும் உண்மையில் நீக்கப்படவில்லை. 1993-ல் நீதியரசர் வி. ராமசாமிக்கு எதிரான தீர்மானம் தேவையான பெரும்பான்மை கிடைக்காததால் மக்களவையில் தோல்வியடைந்ததே இதற்கு மிக அருகில் வந்த நிகழ்வு. பிரிவு 125 ஊதியங்களை இந்திய திரட்டு நிதியில் சேர்த்துப் பாதுகாக்கிறது; பிரிவு 126 பொறுப்புத் தலைமை நீதிபதிக்கு, பிரிவு 127 தற்காலிக நீதிபதிகளுக்கு, பிரிவு 128 ஓய்வுபெற்ற நீதிபதியை அவரது சம்மதத்துடன் மீண்டும் அமர அழைப்பதற்கு வழிவகை செய்கின்றன.

ஐந்து வகை அதிகாரங்கள். முதலாவது, பிரிவு 131-ன் கீழ் தொடக்க அதிகாரம் — ஒன்றியத்திற்கும் ஒன்று அல்லது பல மாநிலங்களுக்கும் இடையே, அல்லது மாநிலங்களுக்கு இடையேயான கூட்டாட்சித் தகராறுகள். இது தனி உரிமை; அத்தகைய வழக்கை வேறு எந்த நீதிமன்றமும் விசாரிக்க முடியாது. இரண்டாவது, பிரிவு 32-ன் கீழ் ஆணைப்பத்திர அதிகாரம்; இதுவே ஒரு அடிப்படை உரிமை. ஹேபியஸ் கார்பஸ், மாண்டமஸ், தடை ஆணை, சர்ஷியோரரி, கோ வாரண்டோ ஆகிய ஐந்து ஆணைகளையும் நீதிமன்றம் பிறப்பிக்கலாம். மூன்றாவது, மேல்முறையீட்டு அதிகாரம்: அரசியலமைப்புக் கேள்விகளுக்குப் பிரிவு 132, சிவில் வழக்குகளுக்கு 133, குற்றவியல் மேல்முறையீடுகளுக்கு 134, உயர் நீதிமன்றம் அளிக்க வேண்டிய சான்றிதழுக்கு 134A, மற்றும் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக பிரிவு 136 சிறப்பு அனுமதி மனு — இதன் மூலம் இந்தியாவின் எந்த நீதிமன்றம் அல்லது தீர்ப்பாயத்தின் எந்தத் தீர்ப்பையும் தன் விருப்பப்படி விசாரிக்கலாம். நான்காவது, பிரிவு 143-ன் கீழ் ஆலோசனை அதிகாரம்; பொது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சட்ட அல்லது உண்மை கேள்வியை குடியரசுத் தலைவர் அனுப்பலாம், ஆனால் அதன் விளைவான கருத்து யாரையும் — குடியரசுத் தலைவரையும் கூட — கட்டுப்படுத்தாது. ஐந்தாவது, பிரிவு 129-ன் கீழ் இது ஒரு பதிவு நீதிமன்றம்; அதன் நடவடிக்கைகளே சாட்சியமாகக் கருதப்படும், அவமதிப்புக்குத் தண்டிக்கவும் முடியும்.

ஆட்சியை வடிவமைக்கும் அதிகாரங்கள். பிரிவு 141, உச்ச நீதிமன்றம் அறிவிக்கும் சட்டத்தை இந்தியாவின் ஒவ்வொரு நீதிமன்றத்தையும் கட்டுப்படுத்துவதாக ஆக்குகிறது; எனவே டெல்லியில் ஓர் அமர்வு அளிக்கும் தீர்ப்பு ஒவ்வொரு மாவட்டத்தின் நிர்வாக நடைமுறையையும் மாற்ற முடிகிறது. பிரிவு 142, முழுமையான நீதி வழங்கத் தேவையான எந்த ஆணையையும் பிறப்பிக்க அனுமதிக்கிறது; பல தூரநோக்கு உத்தரவுகளின் ஆதாரம் இதுவே. பிரிவு 137 தன் தீர்ப்புகளை மறுஆய்வு செய்யும் அதிகாரத்தைக் காக்கிறது; பிரிவு 139A ஒரே கேள்வியை எழுப்பும் வழக்குகளை மாற்றி ஒருங்கிணைக்க அனுமதிக்கிறது. அரசியலமைப்பு விளக்கம் தொடர்பான முக்கியக் கேள்விக்கு குறைந்தது ஐந்து நீதிபதிகள் தேவை என்று பிரிவு 145(3) கூறுகிறது; இதனால்தான் அரசியலமைப்பு அமர்வுகள் உள்ளன. நீதித்துறை மறுஆய்வு மூலம் சட்டங்களை அரசியலமைப்புக்கு எதிராகச் சோதிக்கிறது. கேசவானந்த பாரதி எதிர் கேரள மாநிலம் (1973) வழக்கில், பதின்மூன்று நீதிபதிகள் அமர்வு 7:6 என்ற விகிதத்தில், பிரிவு 368-ன் கீழ் நாடாளுமன்றத்தின் திருத்த அதிகாரம் அடிப்படை அமைப்பை அழிக்க முடியாது எனத் தீர்ப்பளித்தது. மினர்வா மில்ஸ் (1980) வழக்கிலும், 2015-ல் NJAC-க்கு எதிராகவும் இக்கோட்பாடு பயன்படுத்தப்பட்டது. பொது நல வழக்குகள், தளர்த்தப்பட்ட வழக்குத் தொடர உரிமை, மேனகா காந்தி (1978) மற்றும் தனியுரிமையை அடிப்படை உரிமையாக அறிவித்த கே. எஸ். புட்டசாமி (2017) வழக்குகளில் பிரிவு 21-க்கு அளிக்கப்பட்ட விரிவான விளக்கம் ஆகியவை, தீர்ப்பு அளிக்கும் அமைப்பிலிருந்து உரிமைகளின் செயல்முனைப்பான உத்தரவாதம் வழங்குபவராக நீதிமன்றம் நடந்த பயணத்தைக் காட்டுகின்றன.