அதியமான் அகாடமி வழங்கும் இன்றைய TNPSC தினசரி குறிப்புகள் — காஞ்சிபுரம் பல்லவர் வம்சம் (கி.பி. 575–897): அரசர்கள், நிர்வாகம், நில வரி முறை, ஊராட்சி மன்றங்கள், கலை மற்றும் கோயில் கட்டிடக்கலையின் நான்கு நிலைகள். குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுக்குத் தயாராகும் அனைவருக்கும் இருமொழி விளக்கம், 15 முக்கியக் குறிப்புகள், 5 மாதிரி வினாக்கள், நினைவூட்டல் யுக்திகள் உடன்.
🏛️ The Pallava Dynasty of Kanchipuram · காஞ்சி பல்லவர் வம்சம் (575–897 CE)
சிம்மவிஷ்ணு (கி.பி. 575–600) காஞ்சிபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு பல்லவப் பேரரசை நிறுவினார்; களப்பிரரை வென்று “அவனிசிம்மன்” என்ற பட்டம் பெற்றார்.
முதலாம் மகேந்திரவர்மன் (590–630) அறிஞர், ஓவியர், இசைவாணர், கட்டிடக் கலைஞர். குணபரன், விசித்திரசித்தன், செட்டகாரி, சித்திரகாரப்புலி, மத்தவிலாசன் ஆகிய பட்டங்களைப் பெற்றார்.
“மத்தவிலாச பிரகசனம்” என்ற சமஸ்கிருத நகைச்சுவை நாடகத்தை எழுதினார்; மண்டகப்பட்டுக் கல்வெட்டு — “செங்கல், மரம், உலோகம், சாந்து இன்றி” குடைவரைக் கோயிலைக் கட்டியதைக் குறிக்கிறது.
புல்லலூர்ப் போர் (கி.பி. 618–619): முதலாம் மகேந்திரவர்மன் சாளுக்கிய மன்னன் இரண்டாம் புலிகேசியைத் தடுத்து நிறுத்தினார்; எனினும் வடக்கே வேங்கிப் பகுதியை இழந்தார்.
முதலாம் நரசிம்மவர்மன் (630–668) “மாமல்லன்” எனப்பட்டார். கி.பி. 642-இல் சாளுக்கியத் தலைநகர் வாதாபியைக் கைப்பற்றி “வாதாபிகொண்டான்” பட்டம் சூடினார்.
இலங்கைக்குக் கடற்படைப் படையெடுப்பு நடத்தி, இளவரசன் மானவர்மனுக்கு அரியணையை மீட்டுத் தந்தார் — பல்லவர் கடற்பலத்திற்குச் சான்று.
சீனப் பயணி யுவான் சுவாங் (ஹியூன் சுவாங்) கி.பி. 642 வாக்கில் காஞ்சிக்கு வந்தார்; அவரது “சி-யு-கி” நூல் 100 பௌத்த விகாரைகள், சுமார் 10,000 துறவிகள் இருந்ததைப் பதிவு செய்கிறது.
இரண்டாம் நரசிம்மவர்மன் (இராஜசிம்மன், கி.பி. 700–728) காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயிலையும், மாமல்லபுரம் கடற்கரைக் கோயிலையும் கட்டினார் — தென்னிந்தியாவின் முதல் கட்டுமானக் கற்கோயில்கள்.
இரண்டாம் நந்திவர்மன் பல்லவமல்லன் (731–796) காஞ்சி வைகுண்டப் பெருமாள் கோயிலைக் கட்டினார்; திருமங்கை ஆழ்வார் இவரது சமகாலத்தவர்.
கடைசி மன்னன் அபராஜிதவர்மன், சோழ மன்னன் முதலாம் ஆதித்தனால் கி.பி. 897 வாக்கில் தோற்கடிக்கப்பட்டதுடன் பல்லவர் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது.
பல்லவக் கட்டிடக்கலையின் நான்கு நிலைகள்: (i) மகேந்திர பாணி — குடைவரைக் கோயில்கள்; (ii) மாமல்ல பாணி — ஒற்றைக் கல் இரதங்கள், மண்டபங்கள்; (iii) இராஜசிம்ம பாணி — கட்டுமானக் கோயில்கள்; (iv) நந்திவர்ம (அபராஜித) பாணி — சோழர் திராவிடப் பாணிக்கு வழிவகுத்தது.
நிர்வாகப் பிரிவுகள்: ராஷ்டிரம்/மண்டலம் (மாகாணம்) → கோட்டம் (மாவட்டம்) → நாடு (வட்டம்) → ஊர் (கிராமம்). “கோட்டம்” பல்லவர்களுக்கே உரிய தனிச்சிறப்புப் பிரிவு.
மூன்று வகை ஊர் மன்றங்கள்: சபை (பிரம்மதேய ஊர்கள்), ஊர் (சாதாரண ஊர்கள்), நகரம் (வணிக நகரங்கள்). வணிகர்கள் “மணிக்கிராமம்” என்ற குழுவாக இயங்கினர்.
நிலக் கொடைகள்: பிரம்மதேயம் (அந்தணர்களுக்கு), தேவதானம் (கோயில்களுக்கு), பள்ளிச்சந்தம் (சமண நிறுவனங்களுக்கு). காஞ்சி “கடிகை” உயர்கல்வி மையம்; பாரவி, தண்டி ஆகியோர் பல்லவ அவையை அலங்கரித்தனர்.
மாமல்லபுரச் சின்னங்கள் — பஞ்ச பாண்டவ இரதங்கள், அர்ஜுனன் தபசு (கங்கை அவதரணம்), கடற்கரைக் கோயில் — 1984-இல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டன.
Rise of the Pallavas
The Pallavas emerged as the dominant power in northern Tamil Nadu and southern Andhra after the decline of the Sangam age chieftains and the disruptive interlude of the Kalabhras. Their early records are in Prakrit and Sanskrit, and only from the seventh century do Tamil inscriptions become common. The imperial line properly begins with Simhavishnu (c. 575–600 CE), who broke Kalabhra power, occupied the Kaveri region and made Kanchipuram the political and cultural heart of the South. For the next three centuries Kanchi would be simultaneously a royal capital, a Buddhist and Jain centre, a Vedic learning hub and the cradle of Dravidian temple architecture.
Mahendravarman I and the Chalukya Conflict
Mahendravarman I (590–630 CE) is one of the most colourful personalities in Tamil history. A Jain by early faith, he was converted to Saivism by the Nayanar saint Appar (Tirunavukkarasar), and thereafter became an energetic patron of Saiva temples. His many titles — Gunabhara, Satyasandha, Vichitrachitta (the curious-minded), Chitrakarapuli (tiger among painters) and Chettakari (temple builder) — reflect an unusually versatile ruler. He wrote the Sanskrit farce Mattavilasa Prahasana, which gently mocks the Kapalika and Buddhist sects of Kanchi, and the celebrated musical inscription at Kudumiyanmalai belongs to his age.
His reign also saw the beginning of a long Pallava–Chalukya struggle. Pulakeshin II of Vatapi invaded the Pallava country and annexed Vengi. Mahendravarman halted the Chalukya advance at the Battle of Pullalur (c. 618–619 CE), near Kanchi, but the northern provinces were lost. This rivalry over the Krishna–Tungabhadra doab dominated South Indian politics for a century and a half.
Narasimhavarman I Mamalla — The Zenith
Narasimhavarman I (630–668 CE) avenged his father comprehensively. Assisted by the Sinhalese prince Manavarma and his general Paranjothi (later the Saiva saint Siruthondar), he invaded the Chalukya realm, defeated and killed Pulakeshin II, and occupied Vatapi (Badami) in 642 CE, assuming the title Vatapikonda. He then despatched naval expeditions to Ceylon and restored Manavarma to the Sinhala throne. His personal epithet Mamalla (great wrestler) gave the port city of Mamallapuram its name. It was during his reign that the Chinese pilgrim Hiuen Tsang visited Kanchi (c. 642 CE); his account Si-Yu-Ki describes a prosperous, learned city with about a hundred Buddhist monasteries and ten thousand monks, alongside flourishing Jain and Hindu institutions.
Administration and Society
The Pallava state was a monarchy tempered by strong local self-government. The king was assisted by a council of ministers (Mantri Parishad) and officials such as the Rahasyadhikrita (private secretary) and Manikkam. The empire was divided into Rashtra or Mandala (province), Kottam (district — a characteristically Pallava unit), Nadu (sub-division) and Ur (village).
Villages enjoyed remarkable autonomy through three kinds of assemblies: the Sabha in Brahmadeya villages, the Ur in ordinary cultivator villages, and the Nagaram in merchant towns. These assemblies managed irrigation tanks, temple endowments, land transfers and local justice through committees called variyams — an institution the Cholas later perfected and recorded in the celebrated Uttaramerur inscriptions. Land revenue (Kadamai) was the chief source of income, supplemented by tolls, professional taxes and forced labour (Vetti). Grants were of three kinds: Brahmadeya to Brahmins, Devadana to temples and Pallichchandam to Jain establishments. Trade prospered through guilds such as Manigramam, and Pallava gold and silver coins bearing bull and ship symbols point to active maritime commerce with Southeast Asia — a link visible in the Pallava-derived scripts of Cambodia, Java and Sumatra.
Art, Architecture and Religion
Pallava architecture evolved in four recognised stages. The Mahendra style (610–640 CE) produced pillared rock-cut cave temples at Mandagapattu, Pallavaram, Mahendravadi and Dalavanur. The Mamalla style (640–670 CE) gave the monolithic rathas at Mamallapuram — the Pancha Rathas named after the Pandavas and Draupadi — and the great open-air bas-relief of Arjuna’s Penance or the Descent of the Ganges, the largest such relief in the world. The Rajasimha style (674–800 CE) shifted to structural temples built of dressed stone: the Kailasanatha temple at Kanchipuram, the first structural stone temple of the South, and the Shore Temple at Mamallapuram. The Nandivarman style (800–900 CE) produced smaller but refined temples such as the Vaikunta Perumal temple at Kanchi and the Muktesvara temple, directly preparing the ground for Chola Dravida architecture.
Religiously, the Pallava age was the great age of the Bhakti movement. The Saiva Nayanmars and Vaishnava Alvars composed devotional Tamil hymns — the Thevaram and the Nalayira Divya Prabandham — that displaced Jainism and Buddhism from popular favour and permanently shaped Tamil religious culture. Sanskrit learning flourished alongside: Bharavi (author of Kiratarjuniya) and Dandin (Dasakumaracharita, Kavyadarsa) were associated with the Pallava court, and the Kanchi Ghatika attracted students from across India.
பல்லவர்களின் எழுச்சி
சங்க காலத்திற்குப் பின் தமிழகத்தில் ஏற்பட்ட களப்பிரர் காலக் குழப்பத்திற்குப் பிறகு, வட தமிழகத்திலும் தென் ஆந்திரப் பகுதியிலும் தலைசிறந்த அரசியல் சக்தியாக பல்லவர்கள் உருவெடுத்தனர். அவர்களின் ஆரம்பகாலச் செப்பேடுகள் பிராகிருதம், சமஸ்கிருத மொழிகளில் அமைந்திருந்தன; ஏழாம் நூற்றாண்டிலிருந்தே தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் பெருகின. சிம்மவிஷ்ணு (கி.பி. 575–600) களப்பிரர் ஆதிக்கத்தை முறியடித்து, காவிரிப் பகுதி வரை ஆட்சியை விரிவுபடுத்தி, காஞ்சிபுரத்தை தென்னிந்தியாவின் அரசியல்–பண்பாட்டு மையமாக்கினார். அடுத்த மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கு காஞ்சி ஒரே நேரத்தில் அரசதானியாகவும், பௌத்த–சமண மையமாகவும், வேதக் கல்வி நிலையமாகவும், திராவிடக் கோயிற் கட்டிடக்கலையின் தொட்டிலாகவும் விளங்கியது.
முதலாம் மகேந்திரவர்மனும் சாளுக்கியப் போரும்
முதலாம் மகேந்திரவர்மன் (கி.பி. 590–630) தமிழக வரலாற்றின் மிகச் சுவையான ஆளுமைகளுள் ஒருவர். தொடக்கத்தில் சமண சமயத்தைப் பின்பற்றிய இவர், நாயன்மார்களுள் ஒருவரான திருநாவுக்கரசர் (அப்பர்) அவர்களால் சைவ சமயத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்; அதன்பின் சிவன் கோயில்களுக்குப் பெரும் ஆதரவளித்தார். குணபரன், சத்தியசந்தன், விசித்திரசித்தன், சித்திரகாரப்புலி, செட்டகாரி எனப் பல பட்டங்களைச் சூடியிருந்தது இவரது பன்முகத் திறமையைக் காட்டுகிறது. காஞ்சியில் நிலவிய காபாலிக, பௌத்த சமயப் போக்குகளை நகைச்சுவையாக விமர்சிக்கும் “மத்தவிலாச பிரகசனம்” என்ற சமஸ்கிருத நாடகத்தை இவரே இயற்றினார். குடுமியான்மலை இசைக் கல்வெட்டும் இவரது காலத்தையே சார்ந்தது.
இவரது ஆட்சிக் காலத்தில்தான் நீண்ட பல்லவர்–சாளுக்கியர் மோதல் தொடங்கியது. வாதாபியை ஆண்ட இரண்டாம் புலிகேசி பல்லவ நாட்டின் மீது படையெடுத்து வேங்கிப் பகுதியைக் கைப்பற்றினான். காஞ்சிக்கு அருகில் நிகழ்ந்த புல்லலூர்ப் போரில் (கி.பி. 618–619) மகேந்திரவர்மன் சாளுக்கியர் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்து நிறுத்தினார்; ஆயினும் வடக்கே இழந்த நிலப்பரப்பை மீட்க இயலவில்லை. கிருஷ்ணா–துங்கபத்ரா இடைநிலப் பகுதிக்கான இந்தப் போட்டி ஏறத்தாழ ஒன்றரை நூற்றாண்டுகள் தென்னிந்திய அரசியலை ஆட்டிப்படைத்தது.
முதலாம் நரசிம்மவர்மன் — உச்சக்கட்டம்
முதலாம் நரசிம்மவர்மன் (கி.பி. 630–668) தந்தையின் தோல்விக்கு முழுமையாகப் பழிதீர்த்தார். இலங்கை இளவரசன் மானவர்மனும், படைத்தலைவர் பரஞ்சோதியும் (பின்னாளில் சிறுத்தொண்ட நாயனார்) துணை நிற்க, சாளுக்கிய நாட்டின்மீது படையெடுத்து இரண்டாம் புலிகேசியை வென்று வீழ்த்தினார்; கி.பி. 642-இல் வாதாபியைக் (பாதாமி) கைப்பற்றி “வாதாபிகொண்டான்” என்ற பட்டத்தைச் சூடினார். பின்னர் இலங்கைக்குக் கடற்படையை அனுப்பி மானவர்மனுக்கு அரியணையை மீட்டுத் தந்தார். இவரது “மாமல்லன்” என்ற பட்டப்பெயரிலிருந்தே மாமல்லபுரம் என்ற துறைமுக நகரம் பெயர் பெற்றது. இவரது காலத்தில்தான் சீனப் பயணி யுவான் சுவாங் காஞ்சிக்கு வந்தார் (கி.பி. 642 வாக்கில்); அவரது “சி-யு-கி” நூல் நூறு பௌத்த விகாரைகளும், பத்தாயிரம் துறவிகளும், செழிப்பான சமண–இந்து நிறுவனங்களும் நிறைந்த கற்றறிந்த நகரமாக காஞ்சியை விவரிக்கிறது.
நிர்வாகமும் சமூக அமைப்பும்
பல்லவர் ஆட்சி முடியாட்சியாக இருந்தாலும், வலிமையான உள்ளாட்சி அமைப்பால் சமநிலைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. மன்னனுக்கு அமைச்சரவை (மந்திரி பரிஷத்) துணைபுரிந்தது; ரகசியாதிகிருதன் (தனிச் செயலர்), மாணிக்கம் போன்ற அலுவலர்கள் இருந்தனர். பேரரசு ராஷ்டிரம்/மண்டலம் (மாகாணம்), கோட்டம் (மாவட்டம்), நாடு (வட்டம்), ஊர் (கிராமம்) எனப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. “கோட்டம்” என்ற பிரிவு பல்லவர்களுக்கே உரிய தனித்துவமான அலகு ஆகும்.
கிராமங்கள் மூன்று வகை மன்றங்கள் மூலம் குறிப்பிடத்தக்க தன்னாட்சி பெற்றிருந்தன: பிரம்மதேய ஊர்களில் சபை, சாதாரண உழவர் ஊர்களில் ஊர், வணிக நகரங்களில் நகரம். இம்மன்றங்கள் வாரியம் எனும் குழுக்கள் மூலம் ஏரி–குளப் பராமரிப்பு, கோயில் நிலங்கள், நில மாற்றம், உள்ளூர் நீதி ஆகியவற்றைக் கவனித்தன; பிற்காலச் சோழர் இதனை மேலும் செம்மைப்படுத்தி உத்திரமேரூர்க் கல்வெட்டுகளில் பதிவு செய்தனர். கடமை எனப்பட்ட நிலவரியே முதன்மை வருவாய்; சுங்கம், தொழில்வரி, வெட்டி எனும் கட்டாய உழைப்பும் இருந்தன. நிலக்கொடைகள் பிரம்மதேயம், தேவதானம், பள்ளிச்சந்தம் என மூன்று வகை. மணிக்கிராமம் போன்ற வணிகக் குழுக்கள் வர்த்தகத்தை வளர்த்தன; காளை, கப்பல் சின்னங்கள் பொறித்த பொன், வெள்ளி நாணயங்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவுடனான கடல்வழி வணிகத்தைக் காட்டுகின்றன. கம்போடியா, ஜாவா, சுமத்ரா ஆகிய நாடுகளின் எழுத்துருக்கள் பல்லவ கிரந்த எழுத்திலிருந்தே தோன்றியவை என்பது இதற்குச் சான்று.
கலை, கட்டிடக்கலை, சமயம்
பல்லவக் கட்டிடக்கலை நான்கு நிலைகளில் வளர்ந்தது. மகேந்திர பாணி (கி.பி. 610–640) மண்டகப்பட்டு, பல்லாவரம், மகேந்திரவாடி, தளவானூர் ஆகிய இடங்களில் தூண்களுடன் கூடிய குடைவரைக் கோயில்களைத் தந்தது. மாமல்ல பாணி (640–670) மாமல்லபுரத்தில் ஒற்றைக் கல்லில் செதுக்கப்பட்ட இரதங்களை — பாண்டவர்–திரௌபதி பெயர்களில் அமைந்த பஞ்ச இரதங்களை — உலகின் மிகப்பெரிய திறந்தவெளிப் புடைப்புச் சிற்பமான அர்ஜுனன் தபசு (கங்கை அவதரணம்) ஆகியவற்றைத் தந்தது. இராஜசிம்ம பாணி (674–800) செதுக்கிய கற்களால் கட்டப்பட்ட கட்டுமானக் கோயில்களுக்கு மாறியது — காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயில் (தென்னிந்தியாவின் முதல் கட்டுமானக் கற்கோயில்), மாமல்லபுரம் கடற்கரைக் கோயில். நந்திவர்ம பாணி (800–900) வைகுண்டப் பெருமாள், முக்தீஸ்வரர் போன்ற சிறிய ஆனால் நுட்பமான கோயில்களைத் தந்து, சோழர் திராவிடப் பாணிக்கு வழிவகுத்தது.
சமய வரலாற்றில் பல்லவர் காலம் பக்தி இயக்கத்தின் பொற்காலம். சைவ நாயன்மார்களும், வைணவ ஆழ்வார்களும் இயற்றிய தேவாரம், நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் ஆகிய தமிழ்ப் பாடல்கள் சமண–பௌத்த சமயங்களின் செல்வாக்கைக் குறைத்து, தமிழ்ச் சமயப் பண்பாட்டை நிலையாக வடிவமைத்தன. அதே நேரம் சமஸ்கிருதக் கல்வியும் சிறந்தது: கிராதார்ஜுனீயம் எழுதிய பாரவியும், தசகுமாரசரிதம் மற்றும் காவ்யாதர்சம் எழுதிய தண்டியும் பல்லவ அவையுடன் தொடர்புடையவர்கள். காஞ்சியின் கடிகை இந்தியா முழுவதிலிருந்தும் மாணவர்களை ஈர்த்தது.
Simhavishnu → Mahendravarman I → Narasimhavarman I → Parameswaravarman I → Rajasimha (Narasimhavarman II) → Nandivarman II.
மன்னர் வரிசை: சிம்மவிஷ்ணு → மகேந்திரன் → நரசிம்மன் → பரமேஸ்வரன் → இராஜசிம்மன் → நந்திவர்மன்.
Mahendra (caves) → Mamalla (rathas) → Rajasimha (structural) → Nandivarman (late structural).
கட்டிடக்கலை நிலைகள்: “ம–ம–ரா–ந” — மகேந்திரம், மாமல்லம், இராஜசிம்மம், நந்திவர்மம்.
642 CE = Vatapi captured by Narasimhavarman I and Hiuen Tsang’s visit to Kanchi. One date, two questions.
642 = வாதாபி வெற்றி + யுவான் சுவாங் வருகை. ஒரே ஆண்டு, இரண்டு வினாக்கள்.
Sabha = Brahmadeya · Ur = ordinary village · Nagaram = merchants. Remember: the SUN shines on every village.
“சூரியன்” — சபை (பிரம்மதேயம்), ஊர் (சாதாரணம்), நகரம் (வணிகம்).
Brahmadeya (Brahmins) · Devadana (temples) · Pallichchandam (Jain palli). The word palli itself points to Jain schools.
“பி–தே–ப” — பிரம்மதேயம், தேவதானம், பள்ளிச்சந்தம். “பள்ளி” என்ற சொல்லே சமணப் பள்ளியைக் குறிக்கும்.
Ans: Narasimhavarman II (Rajasimha)
மாமல்லபுரம் கடற்கரைக் கோயிலைக் கட்டியவர் யார்? — விடை: இரண்டாம் நரசிம்மவர்மன் (இராஜசிம்மன்)
Ans: Mahendravarman I
அப்பரால் சமணத்திலிருந்து சைவத்திற்கு மாற்றப்பட்ட பல்லவ மன்னன் யார்? — விடை: முதலாம் மகேந்திரவர்மன்
Ans: Aparajitavarman (c. 897 CE)
சோழ மன்னன் முதலாம் ஆதித்தனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட கடைசி பல்லவ மன்னன் யார்? — விடை: அபராஜிதவர்மன் (கி.பி. 897)
TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளுக்கான நம்பகமான வழிகாட்டி