TNPSC Daily Notes — 28 August 2026 | Indian History. Welcome to today’s free bilingual study material from ATHIYAMAN ACADEMY. In this lesson we cover the Indus Valley (Harappan) Civilisation — its discovery, chronology, town planning, major sites, economy, script, religion and the theories behind its decline. These notes are prepared strictly for the syllabus of TNPSC Group 1, 2, 2A, 4 and VAO, and are equally useful for TNUSRB Police, SSC, RRB and other competitive examinations.
அதியமான் அகாடமியின் இன்றைய இலவச இருமொழி வினாடி வினா குறிப்புகள். இன்று நாம் சிந்து சமவெளி (ஹரப்பா) நாகரிகம் — கண்டுபிடிப்பு, காலவரிசை, நகர அமைப்பு, முக்கிய அகழ்வாராய்ச்சி தளங்கள், பொருளாதாரம், எழுத்து முறை, சமயம் மற்றும் வீழ்ச்சிக்கான காரணங்கள் ஆகியவற்றை விரிவாகக் காண்போம். TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளுக்கு மிக முக்கியமான பாடம்.
🧭 In This Lesson | இந்தப் பாடத்தில்
- 🎯 Key Points | முக்கியக் குறிப்புகள் (14)
- 📖 Detailed Notes in English
- 📖 விரிவான குறிப்புகள் — தமிழில்
- ❓ 5 Practice MCQs | பயிற்சி வினாக்கள்
- 💡 Memory Tips | நினைவுக் குறிப்புகள்
- 🔗 Previous Year Questions | முந்தைய ஆண்டு வினாக்கள்
🏺 Indus Valley (Harappan) Civilisation | சிந்து சமவெளி (ஹரப்பா) நாகரிகம்
The Indus Valley Civilisation (IVC) is the earliest urban, Bronze Age civilisation of the Indian subcontinent. Its Mature (Harappan) phase is dated c. 2600–1900 BCE.
சிந்து சமவெளி நாகரிகம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் முதல் நகர்ப்புற வெண்கலக் கால நாகரிகம் ஆகும். இதன் முதிர்ச்சி நிலை கி.மு. 2600 முதல் கி.மு. 1900 வரை.
Harappa was excavated first, in 1921, by Daya Ram Sahni — hence the alternative name ‘Harappan Civilisation’.
1921 இல் தயா ராம் சாஹ்னி அவர்களால் ஹரப்பா முதலில் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டது; எனவே இது ‘ஹரப்பா நாகரிகம்’ எனவும் அழைக்கப்படுகிறது.
Mohenjo-daro was discovered in 1922 by R. D. Banerji. Sir John Marshall, Director-General of the ASI, announced the discovery to the world in 1924.
1922 இல் ஆர்.டி. பானர்ஜி மொகஞ்சதாரோவைக் கண்டுபிடித்தார். இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத்துறையின் தலைமை இயக்குநர் சர் ஜான் மார்ஷல் 1924 இல் இதை உலகுக்கு அறிவித்தார்.
More than 1,400 Harappan sites have been identified across India, Pakistan and Afghanistan; the majority lie in present-day India.
இந்தியா, பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளில் 1,400க்கும் மேற்பட்ட ஹரப்பா தளங்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன; இவற்றில் பெரும்பாலானவை இன்றைய இந்தியாவில் உள்ளன.
Rakhigarhi (Hisar district, Haryana) is the largest Harappan site in India by area. Mohenjo-daro is the largest and best-planned city overall.
ஹரியானா மாநிலம் ஹிசார் மாவட்டத்தில் உள்ள ராகிகரி இந்தியாவின் மிகப் பெரிய ஹரப்பா தளம். ஒட்டுமொத்தத்தில் மொகஞ்சதாரோவே மிகப் பெரிய, சிறந்த திட்டமிடப்பட்ட நகரம்.
Town planning followed the grid (chessboard) pattern — streets crossing at right angles, a raised Citadel to the west and a Lower Town to the east.
நகர அமைப்பு சதுரங்கப் பலகை முறையில் இருந்தது — சாலைகள் செங்குத்தாக வெட்டிச் செல்லும்; மேற்கில் உயர்த்தப்பட்ட கோட்டைப் பகுதி, கிழக்கில் கீழ் நகரம்.
Burnt bricks were used on a large scale, especially for drains and wells. The covered underground drainage system is the civilisation’s most distinctive feature. Stone buildings are absent.
சுடப்பட்ட செங்கற்கள் — குறிப்பாக கழிவுநீர்க் கால்வாய்கள் மற்றும் கிணறுகளுக்கு — பெருமளவில் பயன்படுத்தப்பட்டன. மூடப்பட்ட நிலத்தடி கழிவுநீர் அமைப்பே இந்நாகரிகத்தின் தனிச்சிறப்பு. கல் கட்டடங்கள் இல்லை.
The Great Bath (Mohenjo-daro) is the largest public structure; the Great Granary at Harappa and Mohenjo-daro shows organised food storage.
மொகஞ்சதாரோவின் ‘பெரிய நீராடும் குளம்’ மிகப் பெரிய பொதுக் கட்டுமானம். ஹரப்பா மற்றும் மொகஞ்சதாரோவின் பெரிய தானியக் கிடங்குகள் ஒழுங்கமைந்த உணவுச் சேமிப்பைக் காட்டுகின்றன.
Lothal (Gujarat), excavated by S. R. Rao, has the world’s earliest known artificial dockyard — the port of the Harappans.
குஜராத்தில் எஸ்.ஆர். ராவ் அவர்களால் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட லோத்தல், உலகின் மிகப் பழமையான செயற்கைக் கப்பல் கட்டும் தளத்தைக் கொண்டுள்ளது — ஹரப்பாவினரின் துறைமுகம்.
Dholavira (Gujarat), excavated by R. S. Bisht, is famous for giant water reservoirs, a three-part city division and a 10-sign ‘signboard’. It became a UNESCO World Heritage Site in 2021.
ஆர்.எஸ். பிஷ்ட் அவர்களால் அகழப்பட்ட தோலவீரா, மாபெரும் நீர்த்தேக்கங்கள், மூன்று பகுதி நகர அமைப்பு மற்றும் 10 குறியீடுகள் கொண்ட ‘அறிவிப்புப் பலகை’ ஆகியவற்றால் புகழ்பெற்றது. 2021 இல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியத் தளமாக அறிவிக்கப்பட்டது.
Kalibangan (Rajasthan) gave the earliest ploughed agricultural field and fire altars; Chanhudaro (Sindh) was a bead-making centre and the only major city without a citadel.
ராஜஸ்தானின் காளிபங்கன் உலகின் முதல் உழப்பட்ட வயலையும் யாக மேடைகளையும் தந்தது; சிந்துவின் சான்குதாரோ மணி தயாரிப்பு மையம் மற்றும் கோட்டைப் பகுதி இல்லாத ஒரே பெரிய நகரம்.
Weights were cubical and highly standardised, rising in the ratio 1 : 2 : 4 : 8 : 16 : 32; the commonest weight is about 13.7 grams. The number 16 was the base of the system.
எடைக் கற்கள் கனசதுர வடிவில், மிகச் சீரானதாக இருந்தன; 1 : 2 : 4 : 8 : 16 : 32 என்ற விகிதத்தில் ஏறின. மிகப் பொதுவான எடை சுமார் 13.7 கிராம். இவ்வமைப்பின் அடிப்படை எண் 16.
The Indus script is pictographic, written boustrophedon (right to left in the first line, then left to right) and remains undeciphered.
சிந்து எழுத்து முறை படவெழுத்து வடிவிலானது; முதல் வரி வலமிருந்து இடமாகவும் அடுத்த வரி இடமிருந்து வலமாகவும் எழுதப்பட்டது. இது இன்றுவரை படிக்கப்படவில்லை.
Graffiti marks found at Keeladi, Kodumanal and Adichanallur in Tamil Nadu resemble Indus signs, and researchers are examining a possible cultural continuum with South India.
தமிழ்நாட்டின் கீழடி, கொடுமணல், ஆதிச்சநல்லூர் ஆகிய இடங்களில் கிடைத்த கீறல் குறியீடுகள் சிந்து குறியீடுகளை ஒத்திருப்பதால், தென்னிந்தியாவுடனான பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி குறித்து ஆய்வாளர்கள் ஆராய்ந்து வருகின்றனர்.
Discovery and Chronology
For most of the nineteenth century the history of India was believed to begin with the Vedic Aryans. That belief collapsed in the 1920s. Railway engineers laying track in Punjab had for decades been carting away neatly baked bricks from a mound called Harappa without realising what they were destroying. In 1921 Daya Ram Sahni, working for the Archaeological Survey of India, excavated the mound scientifically. A year later, in 1922, R. D. Banerji uncovered a second and even larger city at Mohenjo-daro (“Mound of the Dead”) on the Indus in Sindh. In 1924 Sir John Marshall, then Director-General of the ASI, announced to the world that a hitherto unknown Bronze Age civilisation, contemporary with Egypt and Mesopotamia, had been found in the Indus basin. Archaeologists divide it into three phases: Early Harappan (c. 3300–2600 BCE), Mature Harappan (c. 2600–1900 BCE) and Late Harappan (c. 1900–1300 BCE). For TNPSC purposes the mature urban phase, 2600–1900 BCE, is the period most often asked about.
Extent and Major Sites
The civilisation covered roughly 1.3 million square kilometres — larger in area than contemporary Egypt and Mesopotamia combined — stretching from Sutkagendor on the Makran coast in the west to Alamgirpur on the Hindon in the east, and from Manda in Jammu in the north to Daimabad in Maharashtra in the south. Over 1,400 sites are known, most of them now in Indian territory. Harappa on the Ravi is remembered for its granaries and its cemetery R-37 coffin burials. Mohenjo-daro on the Indus yielded the Great Bath, the bronze Dancing Girl, the steatite Bearded Priest and the famous Pashupati seal. Lothal in Gujarat, excavated by S. R. Rao, preserves what is generally accepted as the world’s earliest artificial dockyard, connecting the Harappans to the sea trade of the Arabian Gulf. Dholavira in the Rann of Kachchh, excavated by R. S. Bisht and inscribed by UNESCO in 2021, is remarkable for its three-fold division into citadel, middle town and lower town, its enormous rock-cut water reservoirs and a ten-sign inscription that may be the world’s oldest signboard. Kalibangan in Rajasthan produced the earliest known ploughed field and a row of fire altars, while Chanhudaro in Sindh was an industrial town of bead-makers and the only significant Harappan city with no citadel.
Town Planning, Economy and Society
What impresses every student of the Harappans is their sense of order. Cities were laid out on a grid, main streets running north–south and east–west and crossing at right angles. Houses of standardised burnt brick opened on to side lanes rather than the main road, each with a bathroom and a covered drain feeding into a brick-lined municipal sewer with manholes for cleaning — a public health arrangement unmatched anywhere in the ancient world. The economy rested on wheat, barley, peas, sesame and, most famously, cotton: the Harappans were the first people in the world to cultivate cotton, which the later Greeks called Sindon after Sind. Trade with Mesopotamia is documented in cuneiform records that speak of ships from Meluha, generally identified with the Indus region. Standardised cubical chert weights in the ratio 1:2:4:8:16:32, with 13.7 grams as the commonest unit, show a state-supervised commercial system. Society appears to have been remarkably egalitarian: there are no royal tombs, no pyramids and no temples. Religion centred on a Mother Goddess, a proto-Shiva figure seated in yogic posture on the Pashupati seal, the pipal tree, the humped bull and, apparently, ritual bathing.
Decline of the Civilisation
No single explanation for the collapse commands agreement. Sir Mortimer Wheeler’s dramatic “Aryan invasion” theory, based on unburied skeletons at Mohenjo-daro, is now largely discarded; scholars today speak of gradual Indo-Aryan migration blending with a society already in decline. The strongest modern evidence is environmental. From about 1900 BCE the monsoon weakened, the climate turned cooler and drier, and tectonic movement appears to have diverted the Ghaggar–Hakra river system, drying up the settlements along its banks. Repeated flooding at Mohenjo-daro, deforestation caused by the enormous fuel demand of brick kilns, salinity of the soil, the breakdown of long-distance trade with Mesopotamia and possibly epidemic disease all contributed. The cities were not destroyed overnight but de-urbanised: people dispersed eastwards towards the Ganga–Yamuna doab, and the material culture survived in a simpler, rural form through the Late Harappan phase.
கண்டுபிடிப்பும் காலவரிசையும்
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முழுவதும் இந்திய வரலாறு வேத ஆரியர்களுடன் தொடங்குவதாகவே கருதப்பட்டது. 1920களில் அந்தக் கருத்து முற்றிலும் மாறியது. பஞ்சாபில் இரயில் பாதை அமைத்த பொறியாளர்கள், ஹரப்பா என்ற மேட்டிலிருந்து நன்கு சுடப்பட்ட செங்கற்களை பல ஆண்டுகளாக எடுத்துச் சென்று கொண்டிருந்தனர்; தாங்கள் அழிப்பது என்ன என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. 1921 இல் இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத்துறையைச் சேர்ந்த தயா ராம் சாஹ்னி அம்மேட்டை அறிவியல்பூர்வமாக அகழ்ந்தார். ஓராண்டு கழித்து, 1922 இல், சிந்து ஆற்றங்கரையில் ஆர்.டி. பானர்ஜி மொகஞ்சதாரோ (“இறந்தவர்களின் மேடு”) என்ற இன்னும் பெரிய நகரத்தைக் கண்டுபிடித்தார். 1924 இல் சர் ஜான் மார்ஷல், எகிப்து மற்றும் மெசபடோமியா நாகரிகங்களுக்குச் சமகாலமான ஒரு வெண்கல கால நாகரிகம் சிந்துப் படுகையில் இருந்ததை உலகுக்கு அறிவித்தார். இந்நாகரிகம் மூன்று நிலைகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது: தொடக்க ஹரப்பா (கி.மு. 3300–2600), முதிர்ச்சி ஹரப்பா (கி.மு. 2600–1900), பிற்கால ஹரப்பா (கி.மு. 1900–1300). தேர்வுகளில் பெரும்பாலும் கேட்கப்படுவது முதிர்ச்சி நிலையே.
பரப்பளவும் முக்கியத் தளங்களும்
சுமார் 13 லட்சம் சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பில் இந்நாகரிகம் விரிந்திருந்தது — அக்கால எகிப்து மற்றும் மெசபடோமியா ஆகிய இரண்டையும் சேர்த்ததைக் காட்டிலும் பெரியது. மேற்கே மக்ரான் கடற்கரையின் சுட்கஜென்டோர் முதல் கிழக்கே ஆலம்கீர்பூர் வரையிலும், வடக்கே ஜம்முவின் மாண்டா முதல் தெற்கே மகாராஷ்டிராவின் தைமாபாத் வரையிலும் பரவியிருந்தது. 1,400க்கும் மேற்பட்ட தளங்கள் அறியப்பட்டுள்ளன; இவற்றில் பெரும்பாலானவை இன்று இந்திய எல்லைக்குள் உள்ளன. ராவி ஆற்றங்கரையிலுள்ள ஹரப்பா அதன் தானியக் கிடங்குகளுக்கும் R-37 கல்லறைத் தொகுதிக்கும் புகழ்பெற்றது. மொகஞ்சதாரோவில் பெரிய நீராடும் குளம், வெண்கல நடனமாது சிலை, தாடி வைத்த புரோகிதர் சிலை, பசுபதி முத்திரை ஆகியவை கிடைத்தன. குஜராத்தின் லோத்தலில் உலகின் மிகப் பழமையான செயற்கைக் கப்பல் தளம் உள்ளது; இது ஹரப்பாவினரின் கடல் வணிகத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. கச்ச் பகுதியிலுள்ள தோலவீரா, கோட்டைப் பகுதி–நடு நகரம்–கீழ் நகரம் என மூன்றாகப் பிரிக்கப்பட்ட அமைப்பு, பாறையில் வெட்டப்பட்ட மாபெரும் நீர்த்தேக்கங்கள், பத்து குறியீடுகள் கொண்ட அறிவிப்புப் பலகை ஆகியவற்றால் தனித்து நிற்கிறது; 2021 இல் யுனெஸ்கோ பாரம்பரியத் தளமாக அறிவிக்கப்பட்டது. ராஜஸ்தானின் காளிபங்கனில் உலகின் முதல் உழப்பட்ட வயலும் யாக மேடைகளும் கிடைத்தன. சிந்துவின் சான்குதாரோ மணி தயாரிப்புத் தொழில் நகரம்; கோட்டைப் பகுதி இல்லாத ஒரே முக்கிய நகரம்.
நகர அமைப்பு, பொருளாதாரம், சமூகம்
ஹரப்பாவினரின் ஒழுங்கு உணர்வே அவர்களின் தலைசிறந்த சாதனை. நகரங்கள் சதுரங்கப் பலகை முறையில் அமைக்கப்பட்டன; பிரதான வீதிகள் வடக்கு–தெற்காகவும் கிழக்கு–மேற்காகவும் சென்று செங்கோணத்தில் வெட்டிக்கொண்டன. சீரான அளவிலான சுடு செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட வீடுகள் பிரதான சாலையை நோக்கியல்லாமல் சந்துகளை நோக்கியே திறந்தன. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் குளியலறையும், மூடப்பட்ட கால்வாயும் இருந்தன; அவை செங்கல் கட்டப்பட்ட பொதுக் கழிவுநீர்க் கால்வாயில் சேர்ந்தன; சுத்தம் செய்ய இடைவெளிகளில் மேன்ஹோல்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. பண்டைய உலகில் இத்தகைய பொது சுகாதார அமைப்பு வேறெங்கும் இல்லை. கோதுமை, பார்லி, பட்டாணி, எள் ஆகியவை பயிரிடப்பட்டன; உலகிலேயே முதன்முதலில் பருத்தியை பயிரிட்டவர்கள் ஹரப்பாவினரே — கிரேக்கர்கள் அதை “சிந்தோன்” என அழைத்தனர். மெசபடோமியக் கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்படும் “மெலுஹா” சிந்துப் பகுதியையே குறிக்கிறது என்பது பொது ஏற்பு. 1:2:4:8:16:32 என்ற விகிதத்தில் அமைந்த கனசதுர எடைக் கற்கள், அரசால் மேற்பார்வையிடப்பட்ட வணிக அமைப்பைக் காட்டுகின்றன. அரச கல்லறைகளோ, பிரமிடுகளோ, கோயில்களோ இல்லாததால் சமூகம் ஒப்பீட்டளவில் சமத்துவமானதாக இருந்திருக்கலாம். தாய்த் தெய்வ வழிபாடு, யோக நிலையில் அமர்ந்த பசுபதி (முன்னோடி சிவன்), அரச மரம், கூன் காளை, சடங்கு நீராடல் ஆகியவை சமய நம்பிக்கைகளாக இருந்தன.
வீழ்ச்சிக்கான காரணங்கள்
வீழ்ச்சிக்கு ஒரே ஒரு காரணத்தை அறிஞர்கள் ஏற்கவில்லை. மொகஞ்சதாரோவில் கிடைத்த புதைக்கப்படாத எலும்புக்கூடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு சர் மார்டிமர் வீலர் முன்வைத்த “ஆரியப் படையெடுப்புக் கோட்பாடு” இன்று பெரும்பாலும் நிராகரிக்கப்பட்டுவிட்டது; ஏற்கெனவே வீழ்ச்சியடைந்து வந்த சமூகத்துடன் இந்தோ–ஆரியர்கள் படிப்படியாக இடம்பெயர்ந்து கலந்தனர் என்பதே இன்றைய கருத்து. வலுவான சான்றுகள் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்தவை. கி.மு. 1900 முதல் பருவமழை பலவீனமடைந்தது; காலநிலை குளிர்ந்து வறண்டது; நிலநடுக்க மாற்றங்களால் கக்கர்–ஹக்ரா நதி அமைப்பு திசைமாறி வற்றியது; அதன் கரைகளிலிருந்த குடியிருப்புகள் கைவிடப்பட்டன. மொகஞ்சதாரோவில் மீண்டும் மீண்டும் ஏற்பட்ட வெள்ளம், செங்கல் சூளைகளுக்கான எரிபொருள் தேவையால் ஏற்பட்ட காடழிப்பு, மண்ணின் உவர்த்தன்மை, மெசபடோமியாவுடனான வணிகத் தொடர்பு துண்டிப்பு, தொற்றுநோய்கள் ஆகியவையும் பங்களித்தன. நகரங்கள் ஒரே இரவில் அழியவில்லை — நகரமயமாக்கல் மட்டுமே முடிவுக்கு வந்தது. மக்கள் கிழக்கே கங்கை–யமுனை சமவெளியை நோக்கிச் சிதறினர்; பிற்கால ஹரப்பா நிலையில் அவர்களின் பண்பாடு எளிய கிராமிய வடிவில் தொடர்ந்தது.
1. Who excavated Harappa for the first time in 1921?
1921 இல் ஹரப்பாவை முதன்முதலில் அகழ்ந்தெடுத்தவர் யார்?
2. The Harappan site famous for the world’s earliest artificial dockyard is:
உலகின் மிகப் பழமையான செயற்கைக் கப்பல் தளத்தைக் கொண்ட ஹரப்பா தளம் எது?
3. Which Harappan site was declared a UNESCO World Heritage Site in 2021?
2021 இல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியத் தளமாக அறிவிக்கப்பட்ட ஹரப்பா தளம் எது?
4. The Harappan system of weights was based on the number:
ஹரப்பா எடை அமைப்பு எந்த எண்ணை அடிப்படையாகக் கொண்டது?
5. Which of the following is NOT generally accepted as a cause for the decline of the Indus Valley Civilisation?
பின்வருவனவற்றுள் சிந்து சமவெளி நாகரிக வீழ்ச்சிக்கான காரணமாக பொதுவாக ஏற்கப்படாதது எது?
✅ Answers | விடைகள்
- 2 — Daya Ram Sahni | தயா ராம் சாஹ்னி
- 3 — Lothal | லோத்தல்
- 2 — Dholavira | தோலவீரா
- 3 — 16
- 3 — Volcanic eruption of the Himalayas | இமயமலை எரிமலை வெடிப்பு
1. “SAH-21, BAN-22, MAR-24” — SAHni excavated Harappa in 1921, BANerji found Mohenjo-daro in 1922, MARshall announced it in 1924. The numbers simply climb 21–22–24.
சாஹ்னி–21, பானர்ஜி–22, மார்ஷல்–24 — எண்கள் ஏறுவரிசையில் வருவதால் எளிதில் நினைவில் நிற்கும்.
2. “Lothal = Loading” — both begin with LO, so Lothal is the port where ships were loaded (dockyard). Similarly DHOlavira = DHObi needs water → giant water reservoirs.
“லோத்தல் = லோடிங்” (துறைமுகம்); “தோலவீரா = தண்ணீர்” (நீர்த்தேக்கங்கள்).
3. “KALI PLOUGHS the FIRE” — KALIbangan gives the earliest PLOUGHed field and the FIRE altars.
காளிபங்கன் = உழவு + யாக மேடை.
4. “CHANHU has NO CHAIR” — CHANhudaro has NO citadel. (A citadel is the raised ‘seat’ of authority.)
சான்குதாரோவில் கோட்டைப் பகுதி இல்லை.
5. “Sweet SIXTEEN weights” — the Harappan weight system is built on 16, and the commonest weight is 13.7 g.
ஹரப்பா எடை அமைப்பின் அடிப்படை எண் 16; பொதுவான எடை 13.7 கிராம்.
Q. The Great Bath of the Indus Valley Civilisation was found at which site? சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் பெரிய நீராடும் குளம் எந்தத் தளத்தில் கண்டறியப்பட்டது?
Ans: Mohenjo-daro | மொகஞ்சதாரோ (TNPSC Group 2 / Group 4 pattern)
Q. Which was the first crop cultivated by the people of the Indus Valley that was unknown to the rest of the ancient world? பண்டைய உலகின் பிற பகுதிகளுக்குத் தெரியாத, சிந்து சமவெளி மக்கள் முதலில் பயிரிட்ட பயிர் எது?
Ans: Cotton | பருத்தி (TNPSC VAO pattern)
Q. Assertion (A): The Harappan cities had an excellent drainage system. Reason (R): The Harappans used burnt bricks for construction. கூற்று (A): ஹரப்பா நகரங்களில் சிறந்த கழிவுநீர் அமைப்பு இருந்தது. காரணம் (R): ஹரப்பாவினர் சுடு செங்கற்களைப் பயன்படுத்தினர்.
Ans: Both A and R are true and R is the correct explanation of A. | A மற்றும் R இரண்டும் சரி; R ஆனது A க்கான சரியான விளக்கம். (TNPSC Group 1 Prelims pattern)
📘 ATHIYAMAN ACADEMY — அதியமான் அகாடமி
Tamil Nadu’s trusted destination for TNPSC, TNUSRB, SSC & RRB coaching
TNPSC, காவல்துறை, SSC மற்றும் RRB தேர்வுகளுக்கான நம்பகமான பயிற்சி மையம்
📞 8681859181