TNPSC Daily Notes: Pathinen Keezhkanakku – The Eighteen Lesser Texts | பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் — August 6, 2026

Tamil literary history divides the classical corpus into two great collections: the Pathinen Melkanakku (Eighteen Greater Texts) and the Pathinen Keezhkanakku (Eighteen Lesser Texts). The words melkanakku and keezhkanakku do not describe quality at all — they describe measure. The greater texts are built from long aasiriyappa poems that may run to hundreds of lines, while the lesser texts are compact, mostly four-line venpa poems. A TNPSC aspirant who remembers this single distinction will never confuse the two lists again.

The Eighteen Lesser Texts belong to the period commonly called Sangam Maruviya Kaalam, the post-Sangam age, dated by most scholars between 100 CE and 500 CE. This was the era in which Tamil society was absorbing Jainism and Buddhism, and the change of temper is visible in the poems. Where the Sangam classics sang of kings, battles, chieftains and passionate love, the lesser texts turn inward and ask how a person ought to live. Eleven of the eighteen are explicitly ethical works (aram or neethi noolgal); six deal with agam, the interior world of love; and only one, Kalavazhi Narpathu, deals with puram, the external world of war and public life.

The crown of the collection is the Thirukkural of Thiruvalluvar — 1330 couplets arranged in 133 chapters across the three sections of aram, porul and inbam. It is by far the longest work in the anthology and the only one to have achieved worldwide translation. Standing beside it is the Naladiyar, which holds a unique structural position: it is the only anthology (tholai nool) in the group, its 400 quatrains having been sung by roughly 400 different Jain monks and later compiled — tradition credits Padumanar with the compilation. Every other work among the eighteen carries a single named author.

A charming feature of several of these works is that their titles are borrowed from Siddha medicine, with the number of ingredients signalling the number of ideas packed into each verse. Thirikadugam by Nallathanar takes its name from the three pungent drugs — dry ginger, pepper and long pepper — and every one of its 100 verses states three things. Sirupanchamoolam by Kariyasan is named after five medicinal roots and gives five ideas per verse. Elathi by Kanimedhaviyar, with 80 verses, takes its name from a six-ingredient powder and delivers six ideas at a time. The logic is deliberate: just as the compound cures the body, the verse is meant to cure the character.

Nanmanikkadigai by Vilambi Naganar follows the same idea in a different image — each of its 101 verses sets four thoughts like four gems (nal + mani) in a single ornament. Palamozhi Nanooru by Munrurai Araiyanar is invaluable to folklorists because each of its 400 verses ends with a proverb, preserving four hundred ancient Tamil sayings in datable form. Acharakkovai by Peruvayin Mulliyar is a ‘garland of right conduct’ laying down the rules of daily living, and Muthumozhikkanchi by Koodalur Kizhar is neatly organised as ten chapters of ten verses each.

The pairing of Innaa Narpathu by Kapilar and Iniyavai Narpathu by Poothanchendhanar is a favourite of examiners. Each has forty verses; the first catalogues what causes pain and the second what gives pleasure. Learning them as a matched pair — pain and pleasure, Kapilar and Poothanchendhanar — is far easier than learning them separately.

The six agam works are Aindhinai Aimbadhu (Maaran Poraiyanar, 50), Aindhinai Ezhupadhu (Moovathiyar, 70), Thinaimozhi Aimbadhu (Kannan Sendhanar, 50), Thinaimalai Nootraimbadhu (Kanimedhaiyar, 150), Kar Narpathu (Kannan Koothanar, 40) and Kainnilai (Pullangkadanar, 60). Kainnilai is the eighteenth and final work of the anthology; it distributes twelve poems to each of the five thinai and has come down to us in a badly damaged state, with many poems surviving only in fragments.

Finally, Kalavazhi Narpathu by Poigaiyar deserves special attention because it is the exception that examiners love. Its forty verses describe the battlefield of Kazhumalam, and tradition holds that Poigaiyar composed it to secure the release of the Chera king Kanaikkal Irumporai from Chola captivity. It is the only puram work in a collection otherwise devoted to ethics and love — a fact worth underlining twice in your notes.

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் செவ்வியல் நூல்கள் இரு பெருந்தொகுப்புகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன — பதினெண் மேற்கணக்கு நூல்கள், பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள். ‘மேல்’, ‘கீழ்’ என்பன தரத்தைக் குறிக்கவில்லை; அளவைக் குறிக்கின்றன. மேற்கணக்கு நூல்கள் நூற்றுக்கணக்கான அடிகள் கொண்ட நீண்ட ஆசிரியப்பாக்களால் ஆனவை; கீழ்க்கணக்கு நூல்களோ சுருக்கமான, பெரும்பாலும் நான்கடி வெண்பாக்களால் ஆனவை. இந்த ஒரு வேறுபாட்டை மனத்தில் நிறுத்திக்கொண்டால் இரு பட்டியல்களையும் ஒருபோதும் குழப்பிக்கொள்ள மாட்டீர்கள்.

இந்நூல்கள் சங்கம் மருவிய காலத்தைச் சேர்ந்தவை; பெரும்பான்மையான ஆய்வாளர்கள் கி.பி. 100 முதல் 500 வரை என்று காலம் வகுக்கின்றனர். சமணமும் பௌத்தமும் தமிழகத்தில் வேரூன்றிய காலம் இது; அதன் தாக்கம் பாடல்களில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. சங்க இலக்கியம் மன்னர்களையும் போர்களையும் காதலையும் பாடியது; கீழ்க்கணக்கு நூல்களோ ‘மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும்’ என்ற வினாவை முன்வைக்கின்றன. பதினெட்டில் பதினொன்று அற நூல்கள்; ஆறு அகத்திணை நூல்கள்; களவழி நாற்பது ஒன்று மட்டுமே புறத்திணை நூல்.

இத்தொகுப்பின் மணிமுடி திருவள்ளுவரின் திருக்குறள் — அறம், பொருள், இன்பம் என்ற மூன்று பால்களில் 133 அதிகாரங்களாக அமைந்த 1330 குறட்பாக்கள். இத்தொகுப்பின் மிக நீண்ட நூலும் இதுவே; உலக மொழிகள் பலவற்றில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஒரே நூலும் இதுவே. அதற்கு அடுத்து தனித்த இடம் பெறுவது நாலடியார். இது இத்தொகுப்பில் உள்ள ஒரே தொகைநூல் — சுமார் 400 சமண முனிவர்கள் பாடிய 400 வெண்பாக்கள் பின்னர் தொகுக்கப்பட்டன; பதுமனார் தொகுத்ததாக மரபு கூறுகிறது. மற்ற பதினேழு நூல்களுக்கும் ஒவ்வொரு ஆசிரியர் மட்டுமே உண்டு.

இந்நூல்களில் சிலவற்றின் பெயர்கள் சித்த மருத்துவத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை என்பது சுவையான செய்தி. மருந்துப் பொருள்களின் எண்ணிக்கையே ஒவ்வொரு பாடலிலும் அடங்கியுள்ள கருத்துகளின் எண்ணிக்கையைக் குறிக்கிறது. நல்லாதனாரின் திரிகடுகம் சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி என்னும் மூன்று மருந்துகளின் பெயரைக் கொண்டது; அதன் 100 பாடல்களில் ஒவ்வொன்றும் மூன்று கருத்துகளைக் கூறும். காரியாசானின் சிறுபஞ்சமூலம் ஐந்து மருத்துவ வேர்களின் பெயரைக் கொண்டது; ஐந்து கருத்துகள். கணிமேதாவியாரின் ஏலாதி (80 பாடல்கள்) ஆறு பொருள்களால் ஆன சூரணத்தின் பெயரைக் கொண்டது; ஆறு கருத்துகள். மருந்து உடலைக் குணப்படுத்துவது போல, பாடல் பண்பைக் குணப்படுத்த வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம்.

விளம்பி நாகனாரின் நான்மணிக்கடிகை வேறு உவமையில் இதே கருத்தைத் தருகிறது — ஒவ்வொரு பாடலிலும் நான்கு கருத்துகள் நான்கு மணிகளாகக் கோக்கப்பட்டுள்ளன; மொத்தம் 101 பாடல்கள். முன்றுரை அரையனாரின் பழமொழி நானூறு நாட்டுப்புற ஆய்வுக்கு விலைமதிப்பற்றது; அதன் 400 பாடல்களும் ஒவ்வொரு பழமொழியுடன் முடிவதால் நானூறு பழந்தமிழ்ப் பழமொழிகள் காலவரையறையுடன் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன. பெருவாயின் முள்ளியாரின் ஆசாரக்கோவை நாளாந்த ஒழுக்க நெறிகளை வகுக்கும் ‘ஒழுக்க மாலை’. கூடலூர்க் கிழாரின் முதுமொழிக்காஞ்சி பத்து அதிகாரங்களில் தலா பத்துப் பாடல்கள் என நேர்த்தியாக அமைந்தது.

கபிலரின் இன்னா நாற்பது, பூதஞ்சேந்தனாரின் இனியவை நாற்பது ஆகிய இரட்டை நூல்கள் தேர்வாளர்களின் விருப்பமானவை. இரண்டும் நாற்பது பாடல்கள் கொண்டவை; முதலாவது துன்பம் தருவனவற்றையும், இரண்டாவது இன்பம் தருவனவற்றையும் பட்டியலிடுகின்றன. இவற்றைத் தனித்தனியாகப் படிப்பதைவிட ‘துன்பம் – இன்பம், கபிலர் – பூதஞ்சேந்தனார்’ என இணையாக நினைவில் கொள்வது எளிது.

ஆறு அகத்திணை நூல்கள்: ஐந்திணை ஐம்பது (மாறன் பொறையனார், 50), ஐந்திணை எழுபது (மூவாதியார், 70), திணைமொழி ஐம்பது (கண்ணன் சேந்தனார், 50), திணைமாலை நூற்றைம்பது (கணிமேதையார், 150), கார் நாற்பது (கண்ணங் கூத்தனார், 40), கைந்நிலை (புல்லங்காடனார், 60). கைந்நிலையே தொகுப்பின் பதினெட்டாவது நூல்; குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என ஐந்திணைக்கும் தலா பன்னிரண்டு பாடல்கள் அமைந்துள்ளன. இந்நூல் மிகவும் சிதைந்த நிலையிலேயே நமக்குக் கிடைத்துள்ளது.

இறுதியாக, பொய்கையாரின் களவழி நாற்பது சிறப்பான கவனத்திற்குரியது. அதன் நாற்பது பாடல்கள் கழுமலப் போர்க்களத்தை விவரிக்கின்றன. சேர மன்னன் கணைக்கால் இரும்பொறையைச் சோழச் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப் பொய்கையார் இதைப் பாடினார் என்பது மரபு. அறத்தையும் அகத்தையும் பேசும் இத்தொகுப்பில் உள்ள ஒரே புறத்திணை நூல் இதுவே — இதை உங்கள் குறிப்பேட்டில் இருமுறை அடிக்கோடிட்டு வையுங்கள்.