TNPSC Daily Notes: Pathuppattu — The Ten Idylls of Sangam Literature | பத்துப்பாட்டு — சங்க இலக்கியத்தின் பத்து நெடும்பாட்டுகள் — 05 October 2026

Note / குறிப்பு: line counts follow the standard Tamil Nadu textbook reckoning; a few works differ by two or three lines across printed editions. அடிகளின் எண்ணிக்கை பதிப்புக்குப் பதிப்பு சற்று மாறுபடும்.

What Pathuppattu Is

Classical Tamil literature of the Sangam age survives in two great anthologies that together make up the Pathinenmelkanakku or Eighteen Greater Texts. One is Ettuthogai, the Eight Anthologies, built out of thousands of short, self-contained poems. The other is Pathuppattu, the Ten Idylls, and it works on an entirely different scale. Instead of brief lyrics, Pathuppattu gives us ten sustained long poems, the shortest 103 lines and the longest 782, running in all to roughly 3,550 lines. Where an Ettuthogai poem catches a single moment, a Pathuppattu poem has room to build a whole world: a road and the towns along it, a harbour at dawn, a season turning, a king’s court from gate to throne.

That length is exactly why the collection matters so much to historians. Because the poets had space to describe, Pathuppattu became the richest surviving record of Sangam-age material life — its ports and ships, its coins and cargoes, its instruments and dances, its forts, its farming, and the manners of its courts. For the TNPSC aspirant this is doubly useful: the collection is examined both as Tamil literature and as a source for Tamil Nadu history.

The Arruppadai Form

Five of the ten poems belong to a distinctive Tamil genre called arruppadai, from the verb meaning ‘to set on the path’ or ‘to direct’. The situation is always the same, and it is a generous one. A bard, minstrel, dancer or drummer who has already been rewarded by a patron meets another artist who is still poor, and sends him on to that same patron. In describing the road, the poet describes the countryside, the villages, the hospitality offered on the way and finally the patron’s wealth and liberality. The five arruppadai poems are Thirumurugarruppadai, Porunararruppadai, Sirupanarruppadai, Perumpanarruppadai and Malaipadukadam. The last of these is also called Koothararruppadai, because the artists guided are koothar, dancers. Remember that the poems are named for the artist being guided: porunar are war-bards, panar are lute-players (siru and perum distinguishing the small and large yaazh).

Thirumurugarruppadai — The Devotional Exception

Nakkeerar’s Thirumurugarruppadai, 317 lines, is the one poem in the collection addressed not to a human patron but to a god. Its brilliance is that it keeps the arruppadai frame intact and simply raises the patron to divinity: the poet directs a devotee to Murugan, and the ‘road’ becomes a pilgrimage. Its six sections correspond to the six shrines later known as the Arupadai Veedu — Thirupparankundram, Thiruchiralaivai (Thiruchendur), Thiruvavinankudi (Palani), Thiruveragam (traditionally Swamimalai), Kunruthoradal (the hill shrines, traditionally Thiruthani) and Palamudircholai. Because of this devotional character, the compiler Nambiyandar Nambi included the poem in the Eleventh Thirumurai of the Saiva canon around the tenth century. It is therefore the only Sangam poem that belongs to both the secular Sangam corpus and the Saiva bhakti canon — a favourite examiner’s point.

The Poems of Place: Pattinappalai and Maduraikkanchi

Pattinappalai, 301 lines by Kadiyalur Uruththirankannanar, praises Karikala Cholan and is the single best literary description of Kaveripoompattinam, also called Puhar, the Chola port at the mouth of the Kaveri. The poet shows warehouses stacked with goods from overseas, customs officers stamping bales with the tiger seal, horses and pepper and gold arriving by ship, and streets where many languages are spoken. The title joins pattinam, the port, to palai, the aham theme of separation: the frame is a man who cannot bear to leave his beloved and the city, so the description of the city becomes the reason he stays.

Maduraikkanchi, at 782 lines the longest poem of the ten, was composed by Mangudi Marudhanar for Pandya Nedunjeliyan, the victor of Talaiyalanganam. Kanchi is the puram theme of counselling a ruler on nilaiyamai, impermanence. The poet surveys Madurai in magnificent detail — its walls, markets, festivals, the day and night of the city — and then turns the whole display into an argument: all of this passes, so rule justly and be remembered for virtue rather than for conquest.

The Aham Poems

Mullaippattu, just 103 lines by Nappoothanar, is the shortest of the ten and one of the most admired. Its theme is the mullai landscape and the virtue of patient waiting: a wife endures her husband’s absence at war, consults omens, and is finally rewarded by the sound of his returning chariot. Kurinjippattu, 261 lines by the great Kapilar, is set in the hills and treats clandestine love; tradition holds that Kapilar composed it to demonstrate Tamil poetry to an Aryan king named Prahatthan, and the poem is celebrated for naming a long catalogue of flowers. It is also known as Perunkurinji. Nedunalvadai, 188 lines by Nakkeerar, is the collection’s finest hybrid: the cold north wind of the title blows through both the queen’s lonely palace and the king’s war camp, so the poem alternates between aham grief and puram valour.

Transmission: Commentary and Print

Pathuppattu reached us through two decisive interventions. The first was the commentary of Nachinarkkiniyar in the fourteenth century, who glossed the difficult archaic Tamil of these poems and whose readings still govern scholarship; he also commented on Tholkappiyam, Kalithogai, Kuruntogai and Civaka Cintamani. The second was the work of U. V. Swaminatha Iyer, honoured as Thamizh Thaatha, who tracked down palm-leaf manuscripts across the Tamil country and published the first printed edition of Pathuppattu in 1889 — two years after his Civaka Cintamani (1887) and two before his Silappadikaram (1891). Without that recovery the Ten Idylls would very likely have been lost.

பத்துப்பாட்டு என்றால் என்ன?

சங்ககாலத் தமிழ் இலக்கியம் இரு பெரும் தொகுப்புகளாக நம்மை வந்தடைந்துள்ளது. இவ்விரண்டும் சேர்ந்து பதினெண்மேற்கணக்கு எனப்படும். ஒன்று எட்டுத்தொகை — ஆயிரக்கணக்கான சிறு பாடல்களின் தொகுப்பு. மற்றொன்று பத்துப்பாட்டு — பத்து நெடும்பாட்டுகளின் தொகுப்பு. இதன் அளவே இதன் தனித்தன்மை. சிறு பாடல்களுக்குப் பதிலாக, இங்கு பத்து நீண்ட பாடல்கள் உள்ளன; மிகச் சிறியது முல்லைப்பாட்டு (103 அடிகள்), மிக நீளமானது மதுரைக்காஞ்சி (782 அடிகள்). அனைத்தும் சேர்ந்து சுமார் 3,550 அடிகள்.

எட்டுத்தொகைப் பாடல் ஒரு கணத்தைப் படம்பிடிக்கிறது என்றால், பத்துப்பாட்டுப் பாடல் ஒரு முழு உலகத்தையே விரித்துக் காட்டுகிறது — ஒரு வழியும் அதன் வழியிலுள்ள ஊர்களும், விடியற்காலைத் துறைமுகமும், மாறும் பருவமும், அரசனின் அரண்மனையும். இந்த விரிவே வரலாற்று ஆய்வாளர்களுக்கு இத்தொகுப்பை விலைமதிப்பற்றதாக்குகிறது. சங்ககால துறைமுகங்கள், கப்பல்கள், நாணயங்கள், வாணிபப் பொருள்கள், இசைக்கருவிகள், கூத்து, கோட்டைகள், வேளாண்மை, அரசவை ஒழுக்கம் — இவை அனைத்தையும் அறிய பத்துப்பாட்டே முதன்மை ஆதாரம். எனவே டிஎன்பிஎஸ்சி தேர்வில் இது தமிழ் இலக்கியப் பகுதியாகவும், தமிழ்நாட்டு வரலாற்று ஆதாரமாகவும் இருமுறை பயன்படுகிறது.

ஆற்றுப்படை நூல்கள்

பத்து நூல்களில் ஐந்து ஆற்றுப்படை வகையைச் சேர்ந்தவை. ‘ஆற்றுப்படுத்துதல்’ என்றால் வழிகாட்டுதல். இதன் அமைப்பு ஒரே மாதிரியானது — ஒரு புரவலனால் ஏற்கெனவே பரிசில் பெற்ற பாணன், பொருநன் அல்லது கூத்தன், வறுமையில் வாடும் மற்றொரு கலைஞனைச் சந்தித்து, அதே புரவலனிடம் செல்லும் வழியைக் கூறுகிறான். வழியை விவரிக்கும்போதே கவிஞன் நாட்டின் இயற்கையையும், ஊர்களையும், வழியில் கிடைக்கும் விருந்தோம்பலையும், இறுதியில் புரவலனின் வள்ளன்மையையும் பாடுகிறான். திருமுருகாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, மலைபடுகடாம் ஆகிய ஐந்தும் ஆற்றுப்படை நூல்கள். மலைபடுகடாம் கூத்தராற்றுப்படை என்றும் பெயர் பெறும். பாடல்களின் பெயர்கள் ஆற்றுப்படுத்தப்படும் கலைஞரைக் குறிப்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள் — பொருநர் என்பவர் போர்ப் பாடகர்; பாணர் என்பவர் யாழ் இசைப்பவர்.

திருமுருகாற்றுப்படை — பக்தி நூல்

நக்கீரர் இயற்றிய திருமுருகாற்றுப்படை (317 அடிகள்) ஒன்றே மனிதப் புரவலனுக்கு அன்றி இறைவனுக்கு ஆற்றுப்படுத்தும் நூல். ஆற்றுப்படை அமைப்பை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு, புரவலன் இடத்தில் முருகப் பெருமானை அமர்த்துகிறார் கவிஞர்; வழி திருத்தலப் பயணமாக மாறுகிறது. இதன் ஆறு பகுதிகள் பின்னர் அறுபடை வீடுகள் என வழங்கப்பட்ட ஆறு திருத்தலங்களைக் குறிக்கின்றன — திருப்பரங்குன்றம், திருச்சீரலைவாய் (திருச்செந்தூர்), திருவாவினன்குடி (பழநி), திருவேரகம் (மரபுவழி சுவாமிமலை), குன்றுதோறாடல் (மரபுவழி திருத்தணி), பழமுதிர்ச்சோலை. இந்தப் பக்தித் தன்மையால், நம்பியாண்டார் நம்பி இந்நூலைச் சைவ பதினோராம் திருமுறையில் சேர்த்தார். சங்க இலக்கியத்திலும் சைவத் திருமுறையிலும் இடம்பெற்ற ஒரே நூல் இதுவே — தேர்வுக்கு மிக முக்கியம்.

பட்டினப்பாலை, மதுரைக்காஞ்சி

பட்டினப்பாலை (301 அடிகள்) கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் இயற்றியது; கரிகால் சோழனைப் பாடுகிறது. காவிரி முகத்துவாரத்தில் அமைந்த காவிரிப்பூம்பட்டினம் (பூம்புகார்) துறைமுகத்தின் சிறந்த இலக்கிய விவரிப்பு இதுவே. கடல் கடந்து வந்த பொருள்கள் நிரம்பிய கிடங்குகள், புலிமுத்திரை பொறிக்கும் சுங்க அதிகாரிகள், கப்பல்களில் வந்திறங்கும் குதிரை, மிளகு, பொன், பல மொழிகள் ஒலிக்கும் தெருக்கள் — இவற்றைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். பட்டினம் என்பதை பாலை என்ற அகத்திணையோடு இணைத்த தலைப்பு; தலைவியையும் நகரத்தையும் பிரிய மனமில்லாத தலைவனின் நிலையே பாடலின் சட்டகம்.

மதுரைக்காஞ்சி (782 அடிகள்) பத்தில் மிக நீளமானது; மாங்குடி மருதனார் இயற்றி, தலையாலங்கானத்து வென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனுக்கு உரியது. காஞ்சி என்பது நிலையாமை உணர்த்தும் புறத்திணை. மதுரை நகரின் மதில்கள், கடைவீதிகள், திருவிழாக்கள், பகலும் இரவும் — அனைத்தையும் விரிவாகப் பாடிய பின், அந்தக் காட்சியையே ஒரு வாதமாக மாற்றுகிறார்: இவை யாவும் நிலையற்றவை; எனவே அறத்தோடு ஆட்சி செய்; வெற்றியால் அன்றி நல்லொழுக்கத்தால் நினைவில் நில்.

அகப் பாடல்கள்

முல்லைப்பாட்டு (103 அடிகள்) நப்பூதனார் இயற்றியது; பத்தில் மிகச் சிறியது, ஆனால் மிகவும் பாராட்டப்பட்டது. முல்லைத் திணையும் ‘இருத்தல்’ என்னும் ஆற்றியிருக்கும் பெருமையும் இதன் கருப்பொருள். போர்க்குச் சென்ற கணவனின் பிரிவைத் தாங்கும் தலைவி, நிமித்தம் பார்த்து, இறுதியில் திரும்பும் தேரின் ஒலி கேட்டு மகிழ்கிறாள். குறிஞ்சிப்பாட்டு (261 அடிகள்) பெரும்புலவர் கபிலர் இயற்றியது; மலைநிலக் களவொழுக்கம் பேசுகிறது. ஆரிய அரசன் பிரகத்தனுக்குத் தமிழ்க் கவிதையின் சிறப்பை உணர்த்த இயற்றப்பட்டது என்பது மரபு; பல மலர்களைப் பட்டியலிடுவதால் புகழ் பெற்றது. பெருங்குறிஞ்சி என்றும் பெயர். நெடுநல்வாடை (188 அடிகள்) நக்கீரர் இயற்றியது; வாடைக் காற்று அரசியின் தனிமை அரண்மனையிலும் அரசனின் போர்ப் பாடியிலும் வீசுவதால், அகத் துயரும் புற வீரமும் மாறி மாறி வருகின்றன.

உரையும் அச்சும்

பத்துப்பாட்டு நம்மை வந்தடைந்ததற்கு இரு பெரும் காரணங்கள். முதலாவது நச்சினார்க்கினியர் (கி.பி. 14-ஆம் நூற்றாண்டு) எழுதிய உரை; இந்நூல்களின் அரிய பழந்தமிழ்ச் சொற்களை விளக்கியவர் இவரே. தொல்காப்பியம், கலித்தொகை, குறுந்தொகை, சீவக சிந்தாமணிக்கும் உரை எழுதினார். இரண்டாவது உ. வே. சாமிநாதையர் — தமிழ்த் தாத்தா — அவர்களின் அரும்பணி. தமிழ்நாடு முழுவதும் ஓலைச்சுவடிகளைத் தேடிச் சேகரித்து, 1889-ஆம் ஆண்டு பத்துப்பாட்டின் முதல் அச்சுப் பதிப்பை வெளியிட்டார். சீவக சிந்தாமணி (1887), சிலப்பதிகாரம் (1891) ஆகியவற்றுக்கு இடையே வெளிவந்தது இது. அவரது முயற்சி இல்லையெனில் பத்துப்பாட்டு நம்மை எட்டியிருக்காது.