ATHIYAMAN ACADEMY brings you today’s TNPSC Daily Notes on the Polygar Wars and the Vellore Mutiny (1755–1806) — Puli Thevar, Veerapandiya Kattabomman, the Marudhu Pandiyar brothers, Dheeran Chinnamalai, the Tiruchirappalli Proclamation of 1801 and the sepoy mutiny of 10 July 1806. These bilingual Tamil Nadu History notes are prepared for TNPSC Group 1, 2, 2A, 4 and VAO aspirants, with exam-ready dates, names, places, practice MCQs and memory tricks.
★ அதியமான் அகாடமி வழங்கும் இன்றைய TNPSC தினசரி குறிப்புகள்: பாளையக்காரர் போர்களும் வேலூர் கலகமும் (1755–1806) — புலித்தேவர், வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன், மருது பாண்டியர் சகோதரர்கள், தீரன் சின்னமலை, 1801 திருச்சிராப்பள்ளி பிரகடனம் மற்றும் 1806 ஜூலை 10 சிப்பாய்க் கலகம். TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வர்களுக்காக தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட தமிழ்நாடு வரலாற்றுக் குறிப்புகள்.
🔖 In This Lesson / இந்தப் பாடத்தில்
⚔️ The Polygar Wars & the Vellore Mutiny (1755–1806)
பாளையக்காரர் போர்களும் வேலூர் கலகமும்
🎯 Key Points — 15 Exam-Ready Facts | முக்கியக் குறிப்புகள்
📖 Detailed Notes (English)
The Palayakkarar System and Its Collision with the Company
When Viswanatha Nayak organised the Madurai country in the sixteenth century, he parcelled it among chieftains who held land in return for military service. Each such chieftain, a palayakkarar — anglicised as polygar — governed a palayam, maintained a fort and a standing body of armed retainers, and remitted an annual tribute known as kattamai to his overlord. The arrangement was never a tidy revenue bureaucracy; it was a web of personal obligation, and it worked because the obligation ran both ways. The palayakkarar kept order in his tract and furnished soldiers when summoned; in exchange he was left largely alone.
This was precisely what made the system intolerable to the English East India Company. As the Company’s influence over the Nawab of Arcot deepened in the second half of the eighteenth century, it acquired the right to collect the Nawab’s revenue in the Tamil districts — and discovered that the men who actually controlled the countryside regarded tribute as a negotiable mark of loyalty rather than a fixed annual tax. The Company wanted predictable cash and an unarmed interior. The palayakkarars wanted their forts and their followings. Between 1755 and 1806 that disagreement produced three overlapping conflicts: the First Polygar War, the Second Polygar War, and the Vellore Mutiny.
Puli Thevar and the First Resistance (1755–1767)
Puli Thevar of Nerkattumseval was the first palayakkarar to refuse outright. He declined to recognise the Nawab’s claim, built a confederacy of southern chieftains, and reached out to Travancore for support. When Mahfuz Khan, the Nawab’s brother, marched into Tirunelveli with a Company detachment, Puli Thevar’s forces — stiffened by Travancore troops — routed him at the Battle of Kalakadu. The Company then turned to Yusuf Khan, known as Khan Sahib, a formidable commander who took three of Puli Thevar’s forts in May 1761. But Yusuf Khan’s own ambitions undid him: he negotiated with the palayakkarars without informing his employers and was hanged in 1764. Puli Thevar held out three more years until Captain Campbell defeated him in 1767; he died in exile, and his line lost Nerkattumseval.
Veerapandiya Kattabomman (1790–1799)
Kattabomman inherited Panchalankurichi as its forty-seventh polygar. The crisis began in 1798, when Jackson, the Collector of Tirunelveli, pressed him for arrears accumulated during a drought and summoned him to Ramanathapuram. The interview turned violent at the fort gate; the deputy commandant Clarke was killed, and Kattabomman escaped with the help of his brother Oomaithurai. Remarkably, the Company’s own committee of inquiry found Kattabomman blameless, dismissed Jackson from the service, and accepted a settlement of most of the arrears. Students should note this: the first round went to the palayakkarar, not the Company.
The reprieve was short. In 1799 Major John Bannerman arrived with a far larger force and an ultimatum. Kattabomman’s reply was evasive, the fort was besieged and battered by artillery, and he slipped away into the forests to fight on. What ended him was not British firepower but Tamil disunity: the rajas of Ettayapuram and Pudukottai, his neighbours and rivals, handed him over. He was taken on 1 October 1799, tried in a proceeding that deserves the name mock trial, and hanged from a tamarind tree at the old fort of Kayathar on 16 October 1799. Panchalankurichi was razed, and Oomaithurai was locked up in Palayamkottai prison.
The Second Polygar War and the Tiruchirappalli Proclamation (1800–1805)
In February 1801 Oomaithurai and his companion Sevathaiah broke out of Palayamkottai and made for Sivagangai, where the Marudhu brothers — Periya Marudhu and Chinna Marudhu — held power. The Marudhus were soldiers of long standing: generals under Muthuvaduganathar who had helped restore Queen Velu Nachiyar to her throne, and by now the effective rulers of Sivagangai. They understood that isolated forts could not survive Company artillery, and they fought accordingly, from jungle bases at Piranmalai and Kalayarkoil, with the valari and with ambush. The rebellion widened to include Dheeran Chinnamalai in Kongu Nadu and Kerala Varma Pazhassi Raja in Malabar.
Its most remarkable product was a piece of paper. In June 1801 the Marudhu Pandiyars issued what is known as the Tiruchirappalli Proclamation, or the Jambudweepa Proclamation, and had it pasted on the walls of the Nawab’s palace at Tiruchirappalli and on the Srirangam temple. It called on the people of the land to reject British authority outright. For TNPSC purposes the significance is exact and quotable: this was among the earliest open declarations of independence anywhere in India, issued fifty-six years before the Revolt of 1857.
The reckoning was swift and brutal. The British stormed Sivagangai and drove the rebels back through Piranmalai to Kalayarkoil, where they were broken. The Marudhu brothers were executed at Tirupathur on 24 October 1801. Oomaithurai and Sevathaiah were captured and beheaded at Panchalankurichi on 16 November 1801. Dheeran Chinnamalai, originally Theerthagiri, who had allied with Tipu Sultan and won engagements at Cauvery in 1801, Odanilai in 1802 and Arachalur in 1804, was finally taken and hanged at Sankagiri Fort in 1805. Under the Carnatic Treaty of 31 July 1801 the Company assumed direct administration; forts came down, private armies were dissolved, and the palayakkarars who survived were converted into zamindars — landlords with rent rolls instead of chieftains with garrisons.
The Vellore Mutiny, 10 July 1806
Five years later the Company discovered that it had a problem inside its own army. In November 1805 Sir John Cradock, Commander-in-Chief of the Madras Army, issued a dress regulation in the name of smartening the sepoys’ appearance: a round hat with a leather cockade in place of the turban, a prohibition on wearing Hindu religious marks on the forehead while on duty, and orders to Muslim soldiers to shave their beards and trim their moustaches. To the men this was not tailoring. The leather suggested cow or pig; the forehead mark and the beard were markers of caste and faith. When two sepoys who protested were given ninety lashes and dismissed in May 1806, the garrison at Vellore began to plot.
Vellore Fort also housed the family of Tipu Sultan, confined there since the fall of Srirangapatna in 1799 and living as Company pensioners. Conspirators gathered in the fort on 9 July 1806 under cover of a wedding in the palace. Two hours after midnight the sepoys struck, killing fourteen British officers and some 115 men of the 69th Regiment, most of them asleep. Colonel St. John Fancourt, the fort commander, was among the dead. By dawn the rebels held Vellore and had hoisted the Mysore flag, and retainers of Tipu’s son Fateh Hyder came out of the palace to join them.
The rising lasted a single day. Major Coopes, outside the walls, carried the alarm to Arcot, and Captain Rollo Gillespie left within a quarter of an hour with the 19th Light Dragoons, a squadron of the 3rd Madras Native Cavalry and galloper guns, covering the sixteen miles in about two hours. Gillespie scaled the wall, led a bayonet charge, blew the gates open with the galloper guns and loosed the cavalry; the fort was back in British hands roughly nine hours after the first shot. Nearly 350 rebels died in the fighting and about a hundred more were lined against a wall and shot on Gillespie’s order. Courts-martial followed: six men blown from guns, five shot, eight hanged, five transported.
The political consequences were larger than the military ones, and this is the part examiners like. Three Madras battalions were disbanded. The headdress order was cancelled and interference with sepoy custom formally abandoned. Tipu’s family was moved to Calcutta. Cradock was recalled to England and the Company refused to pay his passage; the Governor of Madras, Lord William Bentinck, was recalled as well. The Court of Directors recorded its regret that greater caution had not been used. Half a century before 1857, the Company had been shown exactly how a regulation about hats could cost it an army — and had failed to remember the lesson.
📖 விரிவான குறிப்புகள் (தமிழ்)
பாளையக்காரர் முறையும் கம்பெனியுடனான மோதலும்
பதினாறாம் நூற்றாண்டில் விசுவநாத நாயக்கர் மதுரை நாட்டை ஒழுங்குபடுத்தியபோது, படைத்தொண்டுக்குப் பதிலாக நிலத்தைப் பெற்ற தலைவர்களிடையே அதைப் பகிர்ந்தளித்தார். அத்தகைய ஒவ்வொரு தலைவரும் — பாளையக்காரர், ஆங்கிலத்தில் பாலிகர் — ஒரு பாளையத்தை ஆண்டு, கோட்டையையும் நிலையான ஆயுதப் பரிவாரத்தையும் வைத்துக்கொண்டு, கட்டமை எனும் ஆண்டுக் கப்பத்தைத் தனது மேலாளருக்குச் செலுத்தினார். இது ஒழுங்கான வரி நிர்வாகம் அல்ல; இது தனிப்பட்ட கடமைகளின் வலைப்பிணைப்பு, இருதரப்புக் கடமையாக இருந்ததால் அது இயங்கியது.
இதுவே கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு இந்த முறையைப் பொறுக்க முடியாததாக ஆக்கியது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பின்பாதியில் ஆற்காடு நவாபு மீதான கம்பெனியின் ஆதிக்கம் ஆழமானபோது, தமிழ் மாவட்டங்களில் நவாபின் வரியைச் சேகரிக்கும் உரிமை அதற்குக் கிடைத்தது. ஆனால் கிராமப்புறத்தை உண்மையில் கட்டுப்படுத்தியவர்கள் கப்பத்தை நிலையான ஆண்டு வரியாகக் கருதாமல், விசுவாசத்தின் பேச்சுவார்த்தைக்குரிய அடையாளமாகவே கருதினர். கம்பெனிக்கு உறுதியான பணமும் ஆயுதமற்ற உள்நாடும் தேவைப்பட்டது; பாளையக்காரர்களுக்குத் தங்கள் கோட்டைகளும் பரிவாரங்களும் தேவைப்பட்டன. 1755 முதல் 1806 வரை இந்த முரண்பாடு மூன்று மேற்பொருந்திய மோதல்களை உருவாக்கியது: முதல் பாளையக்காரர் போர், இரண்டாம் பாளையக்காரர் போர், வேலூர் கலகம்.
புலித்தேவரும் முதல் எதிர்ப்பும் (1755–1767)
நெற்கட்டும்செவ்வல் புலித்தேவர் முற்றிலுமாக மறுத்த முதல் பாளையக்காரர். நவாபின் உரிமையை அவர் ஏற்க மறுத்தார், தென்பகுதித் தலைவர்களின் கூட்டமைப்பை உருவாக்கினார், திருவிதாங்கூரின் ஆதரவைக் கோரினார். நவாபின் தம்பி மஃபூஸ் கான் கம்பெனிப் படைப்பிரிவுடன் திருநெல்வேலிக்கு வந்தபோது, திருவிதாங்கூர் படையால் வலுப்பெற்ற புலித்தேவரின் படைகள் களக்காடு போரில் அவரைத் தோற்கடித்தன. பின்னர் கம்பெனி யூசுப் கான் எனப்படும் கான் சாகிபை நாடியது; அந்த வலிமையான தளபதி 1761 மே மாதம் புலித்தேவரின் மூன்று கோட்டைகளைக் கைப்பற்றினார். ஆனால் அவரது சொந்த லட்சியமே அவரை அழித்தது — தன் எஜமானர்களுக்குத் தெரியாமல் பாளையக்காரர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியதால் 1764-இல் தூக்கிலிடப்பட்டார். புலித்தேவர் மேலும் மூன்று ஆண்டுகள் தாக்குப்பிடித்தார்; 1767-இல் கேப்டன் காம்ப்பெல் அவரைத் தோற்கடித்தார்; அவர் நாடுகடந்த நிலையில் இறந்தார்.
வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் (1790–1799)
கட்டபொம்மன் பாஞ்சாலங்குறிச்சியின் நாற்பத்தேழாவது பாளையக்காரராகப் பொறுப்பேற்றார். 1798-இல் நெருக்கடி தொடங்கியது — திருநெல்வேலி ஆட்சியர் ஜாக்சன், வறட்சிக் காலத்தில் தேங்கிய நிலுவை வரியைக் கேட்டு அவரை ராமநாதபுரத்திற்கு வரவழைத்தார். கோட்டை வாசலில் அந்தச் சந்திப்பு வன்முறையில் முடிந்தது; துணைத் தளபதி கிளார்க் கொல்லப்பட்டார், சகோதரர் ஊமைத்துரையின் உதவியுடன் கட்டபொம்மன் தப்பினார். வியப்பூட்டும் வகையில், கம்பெனியின் சொந்த விசாரணைக் குழுவே கட்டபொம்மனைக் குற்றமற்றவர் என அறிவித்து, ஜாக்சனைப் பணிநீக்கம் செய்து, நிலுவையின் பெரும்பகுதிக்கான தீர்வை ஏற்றுக்கொண்டது. மாணவர்கள் இதைக் கவனிக்க வேண்டும் — முதல் சுற்றில் வென்றது கம்பெனி அல்ல, பாளையக்காரரே.
அந்த ஆறுதல் நீடிக்கவில்லை. 1799-இல் மேஜர் ஜான் பானர்மேன் மிகப் பெரிய படையுடனும் இறுதி எச்சரிக்கையுடனும் வந்தார். கட்டபொம்மனின் பதில் தெளிவற்றதாக இருந்தது; கோட்டை முற்றுகையிடப்பட்டு பீரங்கிகளால் தகர்க்கப்பட்டது; அவர் காடுகளுக்குள் நழுவிப் போரைத் தொடர்ந்தார். அவரை முடித்தது ஆங்கிலேயரின் பீரங்கி அல்ல, தமிழரின் ஒற்றுமையின்மை — அவரது அண்டை அரசர்களும் போட்டியாளர்களுமான எட்டயபுரம், புதுக்கோட்டை மன்னர்கள் அவரைக் காட்டிக்கொடுத்தனர். 1799 அக்டோபர் 1-இல் அவர் பிடிபட்டார்; போலி விசாரணை என்றே பெயரிடத் தகுந்த நடைமுறைக்குப் பிறகு, 1799 அக்டோபர் 16-இல் கயத்தாறு பழைய கோட்டையில் ஒரு புளிய மரத்தில் தூக்கிலிடப்பட்டார். பாஞ்சாலங்குறிச்சி தரைமட்டமாக்கப்பட்டது; ஊமைத்துரை பாளையங்கோட்டைச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.
இரண்டாம் பாளையக்காரர் போரும் திருச்சிராப்பள்ளி பிரகடனமும் (1800–1805)
1801 பிப்ரவரியில் ஊமைத்துரையும் அவரது தோழர் சேவதையாவும் பாளையங்கோட்டையிலிருந்து தப்பி, மருது சகோதரர்கள் — பெரிய மருது, சின்ன மருது — ஆட்சி செய்த சிவகங்கைக்குச் சென்றனர். மருதுகள் நெடுங்காலப் போர்வீரர்கள்: முத்துவடுகநாதரின் தளபதிகளாக இருந்து வேலு நாச்சியாரை அரியணையில் மீண்டும் அமர்த்த உதவியவர்கள், அப்போது சிவகங்கையின் உண்மையான ஆட்சியாளர்கள். தனித்த கோட்டைகள் கம்பெனியின் பீரங்கிக்கு முன் நிற்க முடியாது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர்; எனவே பிரான்மலை, காளையார்கோவில் காட்டுத் தளங்களிலிருந்து வளரியையும் பதுங்கித் தாக்குதலையும் கொண்டு போரிட்டனர். கிளர்ச்சி விரிவடைந்து கொங்கு நாட்டின் தீரன் சின்னமலையையும் மலபாரின் கேரள வர்மா பழசி ராஜாவையும் உள்ளடக்கியது.
இந்தப் போரின் மிக முக்கியமான படைப்பு ஒரு காகிதமே. 1801 ஜூனில் மருது பாண்டியர்கள் திருச்சிராப்பள்ளி பிரகடனம் அல்லது ஜம்புத்தீவு பிரகடனம் என அறியப்படும் அறிக்கையை வெளியிட்டு, அதை திருச்சிராப்பள்ளி நவாபு அரண்மனைச் சுவர்களிலும் ஸ்ரீரங்கம் கோயிலிலும் ஒட்டினார்கள். ஆங்கிலேய ஆட்சியை முற்றிலுமாக நிராகரிக்க அது நாட்டு மக்களை அழைத்தது. TNPSC தேர்வுக்கு இதன் முக்கியத்துவம் துல்லியமானது: இந்தியாவில் எங்கும் வெளியிடப்பட்ட மிக ஆரம்பகால விடுதலைப் பிரகடனங்களில் இது ஒன்று — 1857 கிளர்ச்சிக்கு ஐம்பத்தாறு ஆண்டுகள் முன்பு.
பதிலடி விரைவாகவும் கொடூரமாகவும் இருந்தது. ஆங்கிலேயர் சிவகங்கையைத் தாக்கி, கிளர்ச்சியாளர்களைப் பிரான்மலை வழியாகக் காளையார்கோவில் வரை பின்னுக்குத் தள்ளி நசுக்கினர். மருது சகோதரர்கள் 1801 அக்டோபர் 24-இல் திருப்பத்தூரில் தூக்கிலிடப்பட்டனர். ஊமைத்துரையும் சேவதையாவும் பிடிபட்டு 1801 நவம்பர் 16-இல் பாஞ்சாலங்குறிச்சியில் தலை துண்டிக்கப்பட்டனர். திப்பு சுல்தானுடன் கூட்டு சேர்ந்து காவிரி (1801), ஓடாநிலை (1802), அரச்சலூர் (1804) சமர்களில் வென்ற தீரன் சின்னமலை — இயற்பெயர் தீர்த்தகிரி — இறுதியில் பிடிபட்டு 1805-இல் சங்ககிரிக் கோட்டையில் தூக்கிலிடப்பட்டார். 1801 ஜூலை 31 கர்நாடக உடன்படிக்கையின் கீழ் கம்பெனி நேரடி நிர்வாகத்தை ஏற்றது; கோட்டைகள் இடிக்கப்பட்டன, தனிப்படைகள் கலைக்கப்பட்டன, எஞ்சிய பாளையக்காரர்கள் ஜமீன்தார்களாக மாற்றப்பட்டனர் — படைக்கூடம் கொண்ட தலைவர்கள் அல்ல, வாடகைப் பட்டியல் கொண்ட நிலக்கிழார்கள்.
வேலூர் கலகம், 1806 ஜூலை 10
ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தனது சொந்த இராணுவத்திற்குள்ளேயே ஒரு பிரச்சினை இருப்பதை கம்பெனி கண்டுபிடித்தது. 1805 நவம்பரில் சென்னை இராணுவத்தின் தலைமைத் தளபதி சர் ஜான் கிராடாக், சிப்பாய்களின் தோற்றத்தைச் சீர்படுத்தும் பெயரில் ஒரு உடை ஆணையைப் பிறப்பித்தார்: தலைப்பாகைக்குப் பதிலாகத் தோல் சின்னம் கொண்ட வட்டத் தொப்பி, பணியில் இருக்கும்போது இந்து சமயக் குறிகளை நெற்றியில் அணியத் தடை, முஸ்லிம் வீரர்கள் தாடியை மழித்து மீசையைக் கத்தரிக்க உத்தரவு. வீரர்களுக்கு இது தையல் வேலை அல்ல. தோல் என்பது பசு அல்லது பன்றியைக் குறித்தது; நெற்றிக் குறியும் தாடியும் சாதி மற்றும் நம்பிக்கையின் அடையாளங்கள். 1806 மே மாதம் எதிர்ப்புத் தெரிவித்த இரு சிப்பாய்களுக்குத் தொண்ணூறு கசையடி கொடுத்துப் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டபோது, வேலூர் படைப்பிரிவு சதி திட்டமிடத் தொடங்கியது.
வேலூர் கோட்டையில் திப்பு சுல்தானின் குடும்பமும் இருந்தது — 1799 ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு அங்கே அடைக்கப்பட்டு, கம்பெனியின் ஓய்வூதியக்காரர்களாக வாழ்ந்தவர்கள். 1806 ஜூலை 9-இல் அரண்மனையில் ஒரு திருமண நிகழ்வை மறைப்பாகக் கொண்டு சதிகாரர்கள் கோட்டையில் கூடினர். நள்ளிரவு கடந்து இரண்டு மணி நேரத்தில் சிப்பாய்கள் தாக்கினர்; பதினான்கு ஆங்கிலேய அதிகாரிகளையும் 69-வது படைப்பிரிவின் சுமார் 115 வீரர்களையும் — பெரும்பாலானோரை உறக்கத்திலேயே — கொன்றனர். கோட்டைத் தளபதி கர்னல் செயின்ட் ஜான் ஃபான்கோர்ட்டும் இறந்தவர்களில் ஒருவர். விடியும்போது கிளர்ச்சியாளர்கள் வேலூரைக் கைப்பற்றி மைசூர் கொடியை ஏற்றியிருந்தனர்; திப்புவின் மகன் ஃபதே ஹைதரின் பரிவாரம் அரண்மனையிலிருந்து வெளியே வந்து அவர்களுடன் இணைந்தது.
கலகம் ஒரே நாள் மட்டுமே நீடித்தது. சுவர்களுக்கு வெளியே இருந்த மேஜர் கூப்ஸ் ஆற்காட்டுக்குச் செய்தியை எடுத்துச் சென்றார்; கேப்டன் ரோலோ கில்லெஸ்பி கால் மணி நேரத்திற்குள் 19-வது லைட் டிராகூன்ஸ், 3-வது சென்னை நேட்டிவ் குதிரைப்படையின் ஒரு அணி மற்றும் கேலப்பர் பீரங்கிகளுடன் புறப்பட்டு, பதினாறு மைல் தூரத்தை ஏறத்தாழ இரண்டு மணி நேரத்தில் கடந்தார். கில்லெஸ்பி சுவரில் ஏறி, கத்தி முனைத் தாக்குதலை நடத்தி, கேலப்பர் பீரங்கிகளால் வாசல்களைத் தகர்த்து, குதிரைப்படையை ஏவினார்; முதல் குண்டு வெடித்து ஏறத்தாழ ஒன்பது மணி நேரத்தில் கோட்டை ஆங்கிலேயர் கைக்குத் திரும்பியது. போரில் கிட்டத்தட்ட 350 கிளர்ச்சியாளர்கள் இறந்தனர்; கில்லெஸ்பியின் உத்தரவின்படி மேலும் சுமார் நூறு பேர் சுவரோரமாக நிற்கவைக்கப்பட்டுச் சுடப்பட்டனர். இராணுவ நீதிமன்ற விசாரணைகள் தொடர்ந்தன: ஆறு பேர் பீரங்கி வாயில் கட்டிச் சுடப்பட்டனர், ஐந்து பேர் சுடப்பட்டனர், எட்டு பேர் தூக்கிலிடப்பட்டனர், ஐந்து பேர் நாடுகடத்தப்பட்டனர்.
இராணுவ விளைவுகளைவிட அரசியல் விளைவுகள் பெரியவை — தேர்வாளர்கள் விரும்பும் பகுதியும் இதுவே. சென்னை இராணுவத்தின் மூன்று படைப்பிரிவுகள் கலைக்கப்பட்டன. தலையணி ஆணை ரத்து செய்யப்பட்டு, சிப்பாய்களின் பழக்கவழக்கங்களில் தலையிடுவது முறையாகக் கைவிடப்பட்டது. திப்புவின் குடும்பம் கல்கத்தாவுக்கு மாற்றப்பட்டது. கிராடாக் இங்கிலாந்துக்குத் திரும்ப அழைக்கப்பட்டார், அவரது பயணச் செலவைக் கம்பெனி ஏற்க மறுத்தது; சென்னை ஆளுநர் லார்ட் வில்லியம் பெண்டிங்கும் திரும்ப அழைக்கப்பட்டார். போதிய எச்சரிக்கை கடைப்பிடிக்கப்படவில்லை என்பதற்கான வருத்தத்தை இயக்குநர் குழு பதிவு செய்தது. 1857-க்கு அரை நூற்றாண்டு முன்பே, தொப்பி பற்றிய ஒரு ஆணை ஒரு இராணுவத்தை இழக்கச் செய்யும் என்பதைக் கம்பெனி கண்டிருந்தது — ஆனால் அந்தப் பாடத்தை நினைவில் வைக்கத் தவறியது.
❓ 5 Practice MCQs | 5 பயிற்சி வினாக்கள்
Q1. Veerapandiya Kattabomman was hanged on 16 October 1799 at which place?
வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் 1799 அக்டோபர் 16-இல் எந்த இடத்தில் தூக்கிலிடப்பட்டார்?
Q2. The Tiruchirappalli Proclamation of 1801, also called the Jambudweepa Proclamation, was issued by:
ஜம்புத்தீவு பிரகடனம் எனவும் அழைக்கப்படும் 1801 திருச்சிராப்பள்ளி பிரகடனத்தை வெளியிட்டவர்கள்:
Q3. Which treaty, signed on 31 July 1801, gave the English East India Company direct control over the Tamil country and ended the palayakkarar system?
1801 ஜூலை 31-இல் கையெழுத்தாகி, தமிழ்நாட்டின் நேரடி ஆட்சியைக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு அளித்து, பாளையக்காரர் முறையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்த உடன்படிக்கை எது?
Q4. Who was the commander of Vellore Fort killed by the mutinous sepoys on 10 July 1806?
1806 ஜூலை 10-இல் கலகம் செய்த சிப்பாய்களால் கொல்லப்பட்ட வேலூர் கோட்டையின் தளபதி யார்?
Q5. Consider the following statements about the Polygar Wars: (1) Puli Thevar routed Mahfuz Khan at the Battle of Kalakadu with Travancore help. (2) Yusuf Khan was hanged in 1764 for negotiating with the palayakkarars without the Company’s knowledge. (3) Dheeran Chinnamalai was hanged at Sankagiri Fort in 1805. Which are correct?
பாளையக்காரர் போர்கள் குறித்த கூற்றுகள்: (1) திருவிதாங்கூர் உதவியுடன் களக்காடு போரில் புலித்தேவர் மஃபூஸ் கானைத் தோற்கடித்தார். (2) கம்பெனிக்குத் தெரியாமல் பாளையக்காரர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியதற்காக யூசுப் கான் 1764-இல் தூக்கிலிடப்பட்டார். (3) தீரன் சின்னமலை 1805-இல் சங்ககிரிக் கோட்டையில் தூக்கிலிடப்பட்டார். சரியானவை எவை?
✅ Answer Key & Explanations | விடைகள் மற்றும் விளக்கங்கள்
Q1 — B) Kayathar / கயத்தாறு
He was captured on 1 October 1799 after being betrayed by the rajas of Ettayapuram and Pudukottai, and was hanged from a tamarind tree at the old fort of Kayathar.
எட்டயபுரம், புதுக்கோட்டை மன்னர்களால் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டு 1799 அக்டோபர் 1-இல் பிடிபட்டார்; கயத்தாறு பழைய கோட்டையில் ஒரு புளிய மரத்தில் தூக்கிலிடப்பட்டார்.
Q2 — C) The Marudhu Pandiyar brothers / மருது பாண்டியர் சகோதரர்கள்
Periya Marudhu and Chinna Marudhu issued it in June 1801 and had it pasted on the walls of the Nawab’s palace at Tiruchirappalli and the Srirangam temple — 56 years before the Revolt of 1857.
பெரிய மருதுவும் சின்ன மருதுவும் 1801 ஜூனில் இதை வெளியிட்டு, திருச்சிராப்பள்ளி நவாபு அரண்மனைச் சுவர்களிலும் ஸ்ரீரங்கம் கோயிலிலும் ஒட்டினார்கள் — 1857 கிளர்ச்சிக்கு 56 ஆண்டுகள் முன்பு.
Q3 — C) Carnatic Treaty / கர்நாடக உடன்படிக்கை
Under the Carnatic Treaty of 31 July 1801 the Company assumed direct administration; forts were razed, private armies disbanded, and surviving palayakkarars were converted into zamindars.
1801 ஜூலை 31 கர்நாடக உடன்படிக்கையின் கீழ் கம்பெனி நேரடி நிர்வாகத்தை ஏற்றது; கோட்டைகள் இடிக்கப்பட்டன, தனிப்படைகள் கலைக்கப்பட்டன, எஞ்சிய பாளையக்காரர்கள் ஜமீன்தார்களாக மாற்றப்பட்டனர்.
Q4 — A) Colonel St. John Fancourt / கர்னல் செயின்ட் ஜான் ஃபான்கோர்ட்
Fancourt was killed along with 14 British officers and about 115 men of the 69th Regiment. Gillespie rode 16 miles from Arcot to retake the fort; Cradock was the Commander-in-Chief whose dress order triggered the mutiny.
ஃபான்கோர்ட், 14 ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் மற்றும் 69-வது படைப்பிரிவின் சுமார் 115 வீரர்களுடன் கொல்லப்பட்டார். கில்லெஸ்பி ஆற்காட்டிலிருந்து 16 மைல் விரைந்து கோட்டையை மீட்டார்; கிராடாக்கின் உடை ஆணையே கலகத்தைத் தூண்டியது.
Q5 — D) 1, 2 and 3 / 1, 2 மற்றும் 3
All three statements are factually correct, which makes this the kind of multi-statement question TNPSC increasingly favours in Group 1 and Group 2 prelims.
மூன்று கூற்றுகளும் சரியானவை. குரூப் 1, குரூப் 2 முன்னிலைத் தேர்வுகளில் TNPSC விரும்பும் பல-கூற்று வினா வகை இதுவே.
💡 Memory Tips & Mnemonics | நினைவுக் குறிப்புகள்
📌 PU-KA-MA-DHE — the four faces of Tamil resistance, in order
PU (Puli Thevar, 1755–67) to KA (Kattabomman, 1799) to MA (Marudhu brothers, 1801) to DHE (Dheeran Chinnamalai, 1805). The chain runs south to north and 1755 to 1805.
பு-க-ம-தீ — தமிழ் எதிர்ப்பின் நான்கு முகங்கள், வரிசையாக
பு (புலித்தேவர், 1755–67), க (கட்டபொம்மன், 1799), ம (மருது சகோதரர்கள், 1801), தீ (தீரன் சின்னமலை, 1805). இந்தச் சங்கிலி தெற்கிலிருந்து வடக்கு நோக்கியும், 1755 முதல் 1805 வரையும் செல்கிறது.
📌 16-16-24-16 — the execution calendar
Kattabomman captured 1 Oct, hanged 16 Oct 1799. Marudhu brothers 24 Oct 1801. Oomaithurai 16 Nov 1801. Two sixteenths, one twenty-fourth, one more sixteenth — and all in October or November.
16-16-24-16 — மரணதண்டனை நாட்காட்டி
கட்டபொம்மன்: அக்டோபர் 1 பிடிபட்டார், 1799 அக்டோபர் 16 தூக்கு. மருது சகோதரர்கள்: 1801 அக்டோபர் 24. ஊமைத்துரை: 1801 நவம்பர் 16. இரண்டு பதினாறு, ஒரு இருபத்து நான்கு, மேலும் ஒரு பதினாறு — அனைத்தும் அக்டோபர் அல்லது நவம்பரில்.
📌 56 before, 51 before — the two firsts
The Tiruchirappalli Proclamation (1801) came 56 years before 1857; the Vellore Mutiny (1806) came 51 years before 1857. Proclamation first, mutiny second; 56 is bigger, so it is earlier.
56 முன், 51 முன் — இரு முன்னோடிகள்
திருச்சிராப்பள்ளி பிரகடனம் (1801) 1857-க்கு 56 ஆண்டுகள் முன்பு; வேலூர் கலகம் (1806) 51 ஆண்டுகள் முன்பு. பிரகடனம் முதலில், கலகம் இரண்டாவது; 56 பெரியது, எனவே அது முந்தையது.
📌 HAT, MARK, BEARD — the three grievances at Vellore
Cradock’s November 1805 order touched exactly three things: the HAT (round leather cockade replacing the turban), the MARK (Hindu forehead marks banned on duty), the BEARD (Muslims to shave). Three grievances, one mutiny.
தொப்பி, குறி, தாடி — வேலூரின் மூன்று குறைகள்
கிராடாக்கின் 1805 நவம்பர் ஆணை மூன்று விஷயங்களைத் தொட்டது: தொப்பி (தலைப்பாகைக்குப் பதிலாகத் தோல் சின்ன வட்டத் தொப்பி), குறி (பணியில் இந்து நெற்றிக் குறிகளுக்குத் தடை), தாடி (முஸ்லிம்கள் மழிக்க வேண்டும்). மூன்று குறைகள், ஒரு கலகம்.
📌 Bannerman besieged, the Betrayers delivered
BANNERMAN besieged Panchalankurichi; the BETRAYERS were Ettayapuram and Pudukottai. Remember that Kattabomman fell to Tamil disunity, not British guns.
பானர்மேன் முற்றுகையிட்டார், காட்டிக்கொடுத்தவர்கள் ஒப்படைத்தனர்
பானர்மேன் பாஞ்சாலங்குறிச்சியை முற்றுகையிட்டார்; காட்டிக்கொடுத்தவர்கள் எட்டயபுரமும் புதுக்கோட்டையும். கட்டபொம்மன் வீழ்ந்தது ஆங்கிலேயரின் பீரங்கியால் அல்ல, தமிழரின் ஒற்றுமையின்மையால் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
🔗 Previous Year Questions | முன்னாண்டு வினாக்கள்
PYQ 1. Veerapandiya Kattabomman was executed at Kayathar in which year? (TNPSC Group 2 / Group 4 — repeatedly asked)
Answer: 1799 (16 October 1799). The Commission has also asked the place name on its own, with Panchalankurichi as the standard distractor.
வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் கயத்தாறில் எந்த ஆண்டு தூக்கிலிடப்பட்டார்? (TNPSC குரூப் 2 / குரூப் 4 — திரும்பத் திரும்பக் கேட்கப்பட்டது)
விடை: 1799 (1799 அக்டோபர் 16). இடப்பெயரைத் தனியாகவும் ஆணையம் கேட்டுள்ளது; பாஞ்சாலங்குறிச்சி வழக்கமான திசைதிருப்பும் விடை.
PYQ 2. The Vellore Mutiny broke out in which year, and what was its immediate cause? (TNPSC Group 1 Prelims / VAO)
Answer: 1806 (10 July 1806); the immediate cause was the new dress and headdress regulation of November 1805 issued by Commander-in-Chief Sir John Cradock, seen by sepoys as interference with caste and religion.
வேலூர் கலகம் எந்த ஆண்டு வெடித்தது, அதன் உடனடிக் காரணம் என்ன? (TNPSC குரூப் 1 முன்னிலை / VAO)
விடை: 1806 (1806 ஜூலை 10); உடனடிக் காரணம், தலைமைத் தளபதி சர் ஜான் கிராடாக் 1805 நவம்பரில் பிறப்பித்த புதிய உடை மற்றும் தலையணி ஆணை; சிப்பாய்கள் இதைச் சாதி மற்றும் மதத்தில் தலையிடுவதாகக் கருதினர்.
PYQ 3. Who among the following was the earliest to resist the English East India Company in the Tamil country? (TNPSC Group 2A)
Answer: Puli Thevar of Nerkattumseval (active 1755–1767). He precedes Kattabomman by over three decades, and this ordering is the point of the question.
தமிழ்நாட்டில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியை முதலில் எதிர்த்தவர் யார்? (TNPSC குரூப் 2A)
விடை: நெற்கட்டும்செவ்வல் புலித்தேவர் (1755–1767). கட்டபொம்மனுக்கு முன் மூன்று பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக இவர் இருந்தார்; இந்த வரிசையே வினாவின் நோக்கம்.
📚 ATHIYAMAN ACADEMY — அதியமான் அகாடமி
TNPSC Group 1 · 2 · 2A · 4 · VAO — Daily Notes, Current Affairs & Test Batches
தினசரி குறிப்புகள் · நடப்பு நிகழ்வுகள் · தேர்வுத் தொகுப்புகள் — ஒரே இடத்தில்
📞 8681859181