TNPSC Daily Notes: Tamil Siddhar Literature — Thirumoolar, Thirumandiram, Sivavakkiyar, Pattinathar & the 18 Siddhars | சித்தர் இலக்கியம் — திருமூலர், திருமந்திரம், சிவவாக்கியர், பட்டினத்தார் மற்றும் பதினெண் சித்தர்கள் — 14 November 2026

Who were the Siddhars?

The word Siddhar comes from siddhi, meaning attainment or perfection. In the Tamil country the Siddhars formed a stream of wandering mystics who refused to fit into any single box. The same man who wrote a verse on the nature of the soul also wrote a prescription for fever, mapped the movement of the planets, and tested a mineral in a crucible. Tradition credits them with the eight great powers (Ashtama Siddhi) — among them anima, shrinking to atomic size, and laghima, becoming weightless — but their lasting contribution is not miracle but method: observation, experiment and a plain-spoken Tamil verse to record the result on palm leaf.

Their numbers are conventionally fixed at eighteen — Pathinen Siddhargal, although the lists differ from source to source and Agathiyar himself is said to have held that many came before and many after. The widely cited list in the Abithana Chintamani names Nandi, Thirumoolar, Agathiyar, Kalangi Nathar, Patanjali, Korakkar, Sundaranandar, Konganar, Sattaimuni, Vanmikar, Ramadevar, Dhanvantari, Idaikkadar, Machamuni, Karuvurar, Bogar, Pambatti and Kuthambai. Hills such as Sathuragiri near Thanipparai, Marudamalai near Coimbatore and Palani are bound up with their legends.

Thirumoolar and the Thirumandiram

Among the Siddhars, Thirumoolar stands first, and he occupies a position no one else shares: he is counted both among the sixty-three Nayanmars of the Saiva devotional canon and among the eighteen Siddhars. His earlier name was Sundaranathar. The best-known story tells that on his way south he came upon a herd of cows weeping beside their dead cowherd, Moolan, who had been bitten by a snake; moved by the animals’ grief, he left his own body in a hollow log and entered Moolan’s. When his original body could not be found again, he accepted the life of the cowherd and taught thereafter in the ordinary Tamil of ordinary people — which is precisely why his work speaks so directly. He did his penance under a peepal tree at Thiruvavaduthurai.

His Thirumandiram — the title means roughly “the sacred mantra” — is the tenth of the twelve Thirumurai, the Saiva canon arranged by Nambiyandar Nambi. It runs to more than three thousand verses in nine Tantras, each line carrying eleven or twelve syllables. Its scope is extraordinary: devotion and ethics, yoga and the chakras, astronomy, physical culture and Siddha medicine all sit inside one work. Its spine is Saiva Siddhanta philosophy — the triad of Pathi (God), Pasu (soul) and Pasam (bondage), and the four ascending steps of Chariyai, Kiriyai, Yogam and Gnanam. The closing section, Sunya Sambhashana or “colloquy on the void,” is written almost entirely in riddling metaphor.

Three lines from it are quoted constantly and all three are examinable: “Onre kulam, oruvane devan” — there is one community and one God, a statement of radical social equality from a text more than a millennium old; “Anbe Sivam” — love itself is Siva; and “Udambai valarthen uyir valarthene” — because I nurtured the body I nurtured the life within it. That last line is the philosophical charter of Siddha medicine, because it reverses the ascetic contempt for the body and makes its preservation a spiritual duty. Scholars place the work anywhere from the second century BCE to the eighth century CE; S. Vaiyapuri Pillai argued for the early eighth century on linguistic grounds.

The voices of protest

Sivavakkiyar, author of Sivavakkiyam, is the most combative of the Siddhars. He ridiculed the worship of an image fixed in stone, dismissed caste as an accident of birth, and insisted that the divine is to be sought inside the body, not inside a sanctum. His influence on later Tamil reformist and rationalist thought is considerable, and TNPSC questions often pair his name with the theme of social criticism.

Pattinathar, whose renunciation-name was Thiruvenkadar, was born at the great port of Kaveripoompattinam into a wealthy trading family. He gave up his fortune and wandered as a mendicant; his poems in the eleventh Thirumurai return again and again to the emptiness of possession, most memorably in the image that not even an eyeless needle accompanies a man on his final journey. His jeeva samadhi is at Thiruvottiyur. His disciple Bhadragiriyar, whom Tamil tradition identifies with King Bharthari of Ujjain, abandoned a throne for the same path and composed Meignana Pulambal.

Pambatti Siddhar had caught and sold snakes before he turned to penance in a cave at Marudamalai; about six hundred lines of his verse survive, every stanza ending with the refrain “Aadu paambe” — dance, O snake, the serpent standing for the restless mind that must be charmed into stillness. His samadhi is at Sankarankoil. Karuvurar moved in very different circles: he was guru to Rajaraja Chola I, is traditionally said to have resolved the difficulty of installing the colossal lingam at the Thanjavur Big Temple, and his hymns are preserved in the ninth Thirumurai, the Thiruvisaippa. Agathiyar is revered as the founder of the Siddha system of medicine, and Bogar is traditionally credited with the navapashanam image of Murugan at Palani.

Style and legacy

Siddhar poetry is deliberately simple on the surface and deliberately coded underneath — a technique called paripasai, twilight language, in which gold, mercury, snakes and birds all carry second meanings available only to the initiated. Their metres are folk metres, their vocabulary is street vocabulary, and the effect is a literature that reaches ordinary readers while hiding its technical content from the careless. Out of this tradition came the Siddha system of medicine, the pressure-point science of varma kalai, and naadi paarthal, pulse-reading diagnosis — contributions that keep Siddhar literature on the syllabus of both the Tamil paper and the General Studies paper.

சித்தர்கள் யார்?

சித்தர் என்ற சொல் சித்தி என்பதிலிருந்து பிறந்தது. சித்தி என்றால் நிறைவு, பேறு. தமிழ்நாட்டில் தோன்றிய சித்தர்கள் ஒரே வரையறைக்குள் அடங்காதவர்கள். உயிரின் இயல்பு பற்றிப் பாடல் பாடிய அதே கை, காய்ச்சலுக்கு மருந்து குறித்தது; கோள்களின் நடையைக் கணித்தது; உலோகத்தைப் புடமிட்டுச் சோதித்தது. அணிமா (அணுவளவாகச் சுருங்குதல்), லகிமா (எடையற்றுப் போதல்) உள்ளிட்ட அட்டமா சித்திகளை அவர்கள் பெற்றிருந்ததாக மரபு கூறுகிறது. ஆயினும் அவர்களின் நிலையான பங்களிப்பு அற்புதம் அன்று — கூர்ந்து கவனித்தல், சோதித்தல், கண்ட முடிவை எளிய தமிழ்ப் பாடலாக ஓலையில் பதிதல் என்ற முறைமையே ஆகும்.

சித்தர்களின் எண்ணிக்கை மரபுவழியாக பதினெட்டு — பதினெண் சித்தர்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. எனினும் பட்டியல்கள் நூலுக்கு நூல் வேறுபடுகின்றன; இவர்களுக்கு முன்னும் பின்னும் பலர் இருந்தனர் என அகத்தியரே கூறியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அபிதான சிந்தாமணி தரும் பட்டியலில் நந்தி, திருமூலர், அகத்தியர், கலங்கிநாதர், பதஞ்சலி, கோரக்கர், சுந்தரானந்தர், கொங்கணர், சட்டைமுனி, வான்மீகர், இராமதேவர், தன்வந்திரி, இடைக்காடர், மச்சமுனி, கருவூரார், போகர், பாம்பாட்டி, குதம்பை ஆகியோர் இடம்பெறுகின்றனர். தாணிப்பாறை அருகேயுள்ள சதுரகிரி, கோயம்புத்தூர் அருகேயுள்ள மருதமலை, பழனி ஆகிய மலைகள் இவர்களின் கதைகளோடு பின்னிப் பிணைந்தவை.

திருமூலரும் திருமந்திரமும்

சித்தர்களுள் முதன்மையானவர் திருமூலர். வேறு யாருக்கும் இல்லாத ஒரு தனிச் சிறப்பு இவருக்கு உண்டு — சைவ பக்தி மரபின் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்கள் பட்டியலிலும், பதினெண் சித்தர்கள் பட்டியலிலும் இடம்பெறும் ஒரே ஆளுமை இவரே. இவரது முந்தைய பெயர் சுந்தரநாதர். தெற்கு நோக்கி வரும் வழியில், பாம்பு தீண்டி இறந்த இடையன் மூலன் உடலைச் சுற்றி ஆக்கள் கதறி அழுவதைக் கண்டார்; அவ்வுயிர்களின் துயர் கண்டு, தன் உடலை ஒரு பொந்தில் வைத்துவிட்டு மூலன் உடலில் கூடு பாய்ந்தார். பின் தன் பழைய உடலைக் காணமுடியாமல் போகவே, இடையன் வாழ்வையே ஏற்று, சாதாரண மக்களின் சாதாரணத் தமிழிலேயே உபதேசம் செய்தார். அதனால்தான் அவர் நூல் இத்தனை நேரடியாகப் பேசுகிறது. திருவாவடுதுறையில் அரச மரத்தடியில் அமர்ந்து தவம் செய்தார்.

அவரது திருமந்திரம் — “திருமிக்க மந்திரம்” என்பது பொருள் — பன்னிரு திருமுறைகளுள் பத்தாம் திருமுறை ஆகும். திருமுறைகளைத் தொகுத்தவர் நம்பியாண்டார் நம்பி. இந்நூலில் மூவாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள் ஒன்பது தந்திரங்களாக வகுக்கப்பட்டுள்ளன; ஒவ்வொரு அடியும் பதினொன்று அல்லது பன்னிரண்டு எழுத்துகள் கொண்டது. இதன் பரப்பு வியக்கத்தக்கது — பக்தி, ஒழுக்கம், யோகம், சக்கரங்கள், வானநூல், உடற்பயிற்சி, சித்த மருத்துவம் அனைத்தும் ஒரே நூலுக்குள் அடங்குகின்றன. இதன் முதுகெலும்பு சைவ சித்தாந்தம் — பதி, பசு, பாசம் என்ற முப்பொருள், மற்றும் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்ற நால்வகை நெறி. இறுதிப் பகுதியான சூனிய சம்பாஷணை முழுக்க முழுக்க உருவகமும் புதிர் மொழியுமாக அமைந்துள்ளது.

இந்நூலின் மூன்று வரிகள் மிகுதியாக மேற்கோள் காட்டப்படுபவை; மூன்றும் தேர்வுக்கு உரியவை. “ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்” — ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேற்பட்ட நூலில் இடம்பெறும் முற்போக்கான சமத்துவ அறிவிப்பு. “அன்பே சிவம்” — அன்பே இறைவன். “உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர் வளர்த்தேனே” — உடலை வளர்த்ததால் உள்ளிருக்கும் உயிரை வளர்த்தேன். இவ்விறுதி வரியே சித்த மருத்துவத்தின் தத்துவ அடித்தளம்; உடலை இகழும் துறவு மனப்பான்மையைத் தலைகீழாக மாற்றி, உடலைக் காப்பதையே ஆன்மிகக் கடமையாக்குகிறது. இந்நூலின் காலம் கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டு வரை பலவாறு கூறப்படுகிறது; எஸ். வையாபுரிப் பிள்ளை மொழி ஆய்வு அடிப்படையில் கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் எனக் கூறினார்.

எதிர்க்குரல்கள்

சிவவாக்கியம் இயற்றிய சிவவாக்கியர் சித்தர்களுள் மிகக் கடுமையான விமர்சகர். கல்லில் செதுக்கி நிறுத்தப்பட்ட உருவத்தை வழிபடுவதை ஏளனம் செய்தார்; சாதி என்பது பிறப்பின் தற்செயல் என ஒதுக்கினார்; இறைவனை உடலுக்குள் தேட வேண்டும், கருவறைக்குள் அல்ல என வலியுறுத்தினார். பிற்கால தமிழ்ச் சீர்திருத்தச் சிந்தனைக்கும் பகுத்தறிவு இயக்கத்துக்கும் இவரது தாக்கம் பெரிது. டிஎன்பிஎஸ்சி வினாக்களில் இவர் பெயர் பெரும்பாலும் சமூக விமர்சனம் என்ற கருத்துடன் இணைத்தே கேட்கப்படுகிறது.

துறவுப் பெயராக திருவெண்காடர் என வழங்கப்பட்ட பட்டினத்தார், பெரும் துறைமுகப் பட்டினமான காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் செல்வ வணிகக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். செல்வத்தை முழுவதும் துறந்து இரவலராகத் திரிந்தார். பதினோராம் திருமுறையில் உள்ள இவரது பாடல்கள் உடைமையின் வெறுமையையே திரும்பத் திரும்பப் பேசுகின்றன; “காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் கடைவழிக்கே” என்பது அதன் மிகச் சிறந்த உருவகம். இவரது ஜீவ சமாதி திருவொற்றியூரில் உள்ளது. இவரது மாணவரான பத்திரகிரியார் — உஜ்ஜயினி மன்னன் பர்த்ருஹரி எனத் தமிழ் மரபு கூறுகிறது — அரசைத் துறந்து அதே நெறியில் நின்று மெய்ஞ்ஞானப் புலம்பல் இயற்றினார்.

பாம்பாட்டிச் சித்தர் முன்பு பாம்பு பிடித்து விற்றவர்; பின் மருதமலைக் குகையில் தவம் இருந்தார். ஏறத்தாழ அறுநூறு அடிகள் இவர் பாடல் கிடைத்துள்ளன; ஒவ்வொரு பாடலும் “ஆடு பாம்பே” என முடிகிறது. இங்குப் பாம்பு என்பது அடங்காத மனத்தையே குறிக்கும். இவரது சமாதி சங்கரன்கோவிலில். கருவூரார் முற்றிலும் வேறு வட்டத்தில் இயங்கியவர் — முதலாம் இராசராச சோழனின் குரு; தஞ்சைப் பெரிய கோவிலின் மாபெரும் லிங்கத்தை நிறுவுவதில் ஏற்பட்ட சிக்கலைத் தீர்த்தவர் எனப் பாரம்பரியம் கூறுகிறது; இவரது பாடல்கள் ஒன்பதாம் திருமுறையான திருவிசைப்பாவில் உள்ளன. அகத்தியர் சித்த மருத்துவத்தின் தந்தையாகப் போற்றப்படுகிறார்; பழனி முருகன் நவபாடாண சிலையைச் செய்தவர் போகர் என மரபு கூறுகிறது. சித்தர் பாடல்களின் நடை வெளிப்பார்வைக்கு எளிமையானது; உள்ளே பரிபாசை எனப்படும் மறைபொருள் மொழி. இம்மரபிலிருந்தே சித்த மருத்துவம், வர்ம கலை, நாடி பார்த்தல் ஆகியவை வளர்ந்தன.