Welcome to today’s TNPSC Daily Notes from ATHIYAMAN ACADEMY. This lesson covers the Vedic Period (c. 1500-600 BCE) — the Early or Rig Vedic Age and the Later Vedic Age — including Sapta Sindhu, the Battle of the Ten Kings, the Sabha and Samiti, the four Vedas and Vedangas, the Painted Grey Ware culture, the Rajasuya and Ashvamedha sacrifices, and the rise of the varna and gotra systems. Every point here is written for TNPSC Group 1, 2, 2A, 4 and VAO aspirants preparing Ancient Indian History.
இன்றைய TNPSC தினசரி குறிப்புகள் — அதியமான் அகாடமி வழங்கும் வேத காலம் (கி.மு. 1500-600) பாடம். சப்த சிந்து, பத்து மன்னர்கள் போர், சபை மற்றும் சமிதி, நான்கு வேதங்கள், ஆறு வேதாங்கங்கள், PGW பண்பாடு, ராஜசூயம் மற்றும் அசுவமேத வேள்விகள், வர்ண மற்றும் கோத்திர முறைகள் ஆகியவை இங்கு விளக்கப்படுகின்றன. TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வர்களுக்கான முழுமையான பண்டைய இந்திய வரலாற்றுக் குறிப்புகள்.
- Key Points / முக்கியக் குறிப்புகள்
- Detailed Notes in English
- விரிவான குறிப்புகள் (தமிழ்)
- 5 Practice MCQs / பயிற்சி வினாக்கள்
- Memory Tips / நினைவு உத்திகள்
- Previous Year Questions
The Vedic Period (c. 1500-600 BCE) — Rig Vedic & Later Vedic Age
வேத காலம் (கி.மு. 1500-600) — ரிக் வேத மற்றும் பிற்கால வேத காலம்
| 1 |
The Vedic Period spans c. 1500-600 BCE and is split into the Early or Rig Vedic Age (1500-1000 BCE) and the Later Vedic Age (1000-600 BCE).
வேத காலம் கி.மு. 1500 முதல் 600 வரை நீள்கிறது; இது முற்கால (ரிக்) வேத காலம் (கி.மு. 1500-1000), பிற்கால வேத காலம் (கி.மு. 1000-600) என இரண்டாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.
|
| 2 |
The Rig Veda is the oldest literary work in an Indo-European language: 10 Mandalas, 1,028 hymns (suktas). Mandalas II to VII are the oldest family books; Mandalas I and X are the latest additions.
ரிக் வேதமே இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழியின் மிகப் பழமையான இலக்கிய நூல் ஆகும்: 10 மண்டலங்கள், 1,028 சூக்தங்கள். II முதல் VII வரையிலான மண்டலங்கள் மிகப் பழமையான குல நூல்கள்; I மற்றும் X மண்டலங்கள் பிற்காலச் சேர்க்கைகள்.
|
| 3 |
The four Vedas and their presiding priests: Rig Veda – Hotri, Sama Veda – Udgatri, Yajur Veda – Adhvaryu, Atharva Veda – Brahma. The Sama Veda is the root of Indian classical music; the Atharva Veda contains charms, spells and folk medicine.
நான்கு வேதங்களும் அவற்றின் புரோகிதர்களும்: ரிக் வேதம் – ஹோத்ரி, சாம வேதம் – உத்காத்ரி, யஜுர் வேதம் – அத்வர்யு, அதர்வண வேதம் – பிரம்மா. சாம வேதமே இந்திய இசையின் மூலம்; அதர்வண வேதத்தில் மந்திரங்கள், தந்திரங்கள், நாட்டு மருத்துவம் இடம்பெறுகின்றன.
|
| 4 |
Sapta Sindhu, the land of seven rivers, was the Rig Vedic homeland: Sindhu (Indus), Vitasta (Jhelum), Asikni (Chenab), Parushni (Ravi), Vipasa (Beas), Shutudri (Sutlej) and the Sarasvati.
ரிக் வேத மக்களின் தாயகம் சப்த சிந்து எனப்படும் ஏழு ஆறுகளின் நிலம்: சிந்து (இந்தஸ்), விதஸ்தா (ஜீலம்), அசிக்னி (செனாப்), பருஷ்ணி (ராவி), விபாசா (பியாஸ்), சுதுத்ரி (சட்லஜ்), சரஸ்வதி.
|
| 5 |
The Dasarajna or Battle of the Ten Kings (Rig Veda, Mandala VII, Hymn 18) was fought on the banks of the Parushni (Ravi). Sudas of the Bharata tribe, guided by the priest Vasishtha, defeated a confederacy of ten tribes led by the Purus; the rival priest was Vishwamitra.
தாசராஜ்ஞ எனப்படும் பத்து மன்னர்கள் போர் (ரிக் வேதம், VII மண்டலம், 18ஆம் சூக்தம்) பருஷ்ணி (ராவி) ஆற்றங்கரையில் நடந்தது. வசிஷ்டர் புரோகிதராக இருந்த பரத குலத்து சுதாஸ், புரு தலைமையிலான பத்து குலக் கூட்டணியை வென்றார்; எதிர் தரப்புப் புரோகிதர் விசுவாமித்திரர்.
|
| 6 |
Rig Vedic political units in ascending order were Kula (family), Grama (village), Vis (clan) and Jana (tribe). The Rajan was a tribal chief, not an absolute monarch, aided by the Purohita, Senani and Gramani.
ரிக் வேத அரசியல் அலகுகள் ஏறுவரிசையில்: குலம் (குடும்பம்), கிராமம் (ஊர்), விஸ் (குலம்), ஜனம் (பழங்குடி). ராஜன் என்பவர் முழு அதிகாரம் கொண்ட மன்னர் அல்ல, பழங்குடித் தலைவரே; புரோகிதர், சேனானி, கிராமணி ஆகியோர் அவருக்கு உதவினர்.
|
| 7 |
Rig Vedic assemblies were the Sabha (council of elders), Samiti (general assembly of the whole clan), Vidatha (oldest, for distribution of spoils) and Gana. Women attended the Sabha and Vidatha in this age.
ரிக் வேத கால மக்களவைகள்: சபை (பெரியோர் அவை), சமிதி (குலம் முழுவதற்குமான பொது அவை), விதத (மிகப் பழமையானது, போர்ப் பொருள் பங்கீட்டுக்கு), கணம். இக்காலத்தில் பெண்கள் சபை மற்றும் விதத அவைகளில் பங்கேற்றனர்.
|
| 8 |
The Rig Vedic economy was pastoral. The cow (gau) was the chief measure of wealth, a wealthy man was a gomat, and a war fought for cattle was called Gavishti. Barley (yava) was the main crop; copper and bronze were known, but iron was not.
ரிக் வேத பொருளாதாரம் கால்நடை வளர்ப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பசு (கௌ) செல்வத்தின் அளவுகோலாக இருந்தது, செல்வந்தர் கோமத் என அழைக்கப்பட்டார், பசுக்களுக்காக நடந்த போர் கவிஷ்டி எனப்பட்டது. வாற்கோதுமை (யவ) முக்கியப் பயிர்; செம்பு, வெண்கலம் அறியப்பட்டன, ஆனால் இரும்பு அறியப்படவில்லை.
|
| 9 |
The Later Vedic Age is India’s Iron Age. Iron was called Krishna Ayas or Shyama Ayas, and the period is archaeologically identified with the Painted Grey Ware (PGW) culture. The centre of life shifted from the Punjab to the Ganga-Yamuna Doab.
பிற்கால வேத காலமே இந்தியாவின் இரும்புக் காலம். இரும்பு கிருஷ்ண அயஸ் அல்லது ஷ்யாம அயஸ் என்று அழைக்கப்பட்டது; தொல்லியல் ரீதியாக இக்காலம் வண்ணம் தீட்டப்பட்ட சாம்பல் நிற மட்பாண்ட (PGW) பண்பாட்டுடன் இணைக்கப்படுகிறது. வாழ்விடம் பஞ்சாபிலிருந்து கங்கை-யமுனை இடைநிலத்திற்கு மாறியது.
|
| 10 |
Later Vedic polity grew from Jana to Janapada and then Rashtra, a term that appears for the first time in this age. Kingship became hereditary. Regional titles were Samrat (east), Bhoja (south), Virat (north), Swarat (west) and Raja (middle country). Twelve Ratnins formed the king’s council.
பிற்கால வேத அரசியல் ஜனம் என்பதிலிருந்து ஜனபதம், பின்னர் ராஷ்டிரம் என வளர்ந்தது; ராஷ்டிரம் என்ற சொல் இக்காலத்திலேயே முதன்முதலில் தோன்றுகிறது. அரசுரிமை பரம்பரை உரிமையாக மாறியது. பிராந்தியப் பட்டங்கள்: சாம்ராட் (கிழக்கு), போஜ (தெற்கு), விராட் (வடக்கு), ஸ்வராட் (மேற்கு), ராஜா (மத்திய நாடு). பன்னிரு ரத்னின்கள் மன்னரின் அவையை அமைத்தனர்.
|
| 11 |
The three great royal sacrifices were the Rajasuya (consecration of the king), the Ashvamedha (horse sacrifice asserting territorial supremacy) and the Vajapeya (a chariot race for prestige). The Vidatha disappeared and women were excluded from the Sabha.
மூன்று பெரும் அரச வேள்விகள்: ராஜசூயம் (மன்னர் முடிசூட்டு வேள்வி), அசுவமேதம் (ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டும் குதிரை வேள்வி), வாஜபேயம் (புகழுக்கான தேர்ப் பந்தயம்). விதத அவை மறைந்தது; பெண்கள் சபையிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர்.
|
| 12 |
The Purusha Sukta of Rig Veda Mandala X gives the earliest mention of the four varnas. In the Later Vedic age varna became rigid: upanayana was limited to the three higher varnas, the Shudras were denied the Gayatri Mantra, and the gotra system with its marriage rules emerged.
ரிக் வேதத்தின் X மண்டலத்தில் உள்ள புருஷ சூக்தமே நான்கு வர்ணங்களைப் பற்றிய மிகப் பழமையான குறிப்பு. பிற்கால வேத காலத்தில் வர்ண அமைப்பு இறுகியது: உபநயனம் மேல் மூன்று வர்ணங்களுக்கு மட்டுமே; சூத்திரருக்கு காயத்ரி மந்திரம் மறுக்கப்பட்டது; கோத்திர முறையும் அதன் திருமண விதிகளும் உருவாயின.
|
| 13 |
The six Vedangas, the limbs of the Veda, are Shiksha (phonetics), Kalpa (ritual), Vyakarana (grammar), Nirukta (etymology), Chhandas (metre) and Jyotisha (astronomy). The Upanishads, called Vedanta, number 108, and India’s national motto Satyameva Jayate is taken from the Mundaka Upanishad.
வேதத்தின் ஆறு அங்கங்களான வேதாங்கங்கள்: சிக்ஷை (ஒலியியல்), கல்பம் (சடங்கு), வியாகரணம் (இலக்கணம்), நிருத்தம் (சொற்பிறப்பியல்), சந்தஸ் (யாப்பு), ஜோதிடம் (வானியல்). வேதாந்தம் எனப்படும் உபநிடதங்கள் 108; இந்தியாவின் தேசிய குறிக்கோள் வாசகமான சத்யமேவ ஜயதே முண்டக உபநிடதத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது.
|
| 14 |
Religion changed sharply: Indra and Agni, the chief Rig Vedic gods, declined while Prajapati became supreme and Rudra and Vishnu rose. The number of priests at a sacrifice grew from seven to seventeen, and the Upanishadic revolt against ritualism prepared the ground for Buddhism and Jainism.
சமயம் பெரிதும் மாறியது: ரிக் வேதத்தின் முதன்மைக் கடவுள்களான இந்திரனும் அக்னியும் முக்கியத்துவம் இழந்தனர்; பிரஜாபதி உயர்நிலை அடைந்தார், ருத்ரனும் விஷ்ணுவும் எழுச்சி பெற்றனர். ஒரு வேள்விக்கான புரோகிதர்கள் எண்ணிக்கை ஏழிலிருந்து பதினேழாக உயர்ந்தது; சடங்குவாதத்திற்கு எதிரான உபநிடதக் கிளர்ச்சி பௌத்தம், சமணம் தோன்றுவதற்கு வழிவகுத்தது.
|
| 15 |
Key Later Vedic figures and texts: Parikshit and Janamejaya of the Kuru line, and the philosopher-king Janaka of Videha whose court hosted the sage Yajnavalkya. The Satapatha Brahmana, attached to the Yajur Veda, is the largest and most important of the Brahmanas.
பிற்கால வேத காலத்தின் முக்கிய ஆளுமைகளும் நூல்களும்: குரு வம்சத்து பரீக்ஷித், ஜனமேஜயன்; யாஜ்ஞவல்கிய முனிவரை அவையில் கொண்டிருந்த விதேக நாட்டுத் தத்துவ மன்னர் ஜனகர். யஜுர் வேதத்தோடு இணைந்த சதபத பிராமணமே பிராமண நூல்களில் மிகப் பெரியதும் முக்கியமானதும் ஆகும்.
|
From the Indus to the Ganga: who were the Vedic people?
The Vedic Period opens the second great chapter of ancient Indian history. The Harappan cities had declined by about 1900 BCE, and over the centuries that followed, Indo-Aryan speaking pastoral communities settled across the north-western plains. Their literature, composed and transmitted orally in archaic Sanskrit, is the only substantial written window we have into this age, which is why historians call it the Vedic Period rather than naming it after a city or a dynasty. The question of the Aryan homeland remains disputed: the Central Asian or South Russian steppe theory is the one most widely argued in academic work, with the Bactria-Margiana region often described as a staging point, while other scholars have proposed an indigenous origin. For TNPSC purposes the safest position is that the debate is unsettled, and the archaeological marker most often linked with the later phase is the Painted Grey Ware culture.
The Early or Rig Vedic Age, c. 1500-1000 BCE
The geography of the Rig Veda is the geography of the Punjab and the north-west. The hymns call this region Sapta Sindhu, the land of seven rivers, and the Nadistuti hymn of Mandala X praises the Sindhu as leader among rivers. Life was overwhelmingly pastoral. Cattle were the measure of everything: a rich man was a gomat, a daughter was a duhitri or one who milks, a unit of time was measured by the grazing of cows, and a raid or war fought over cattle carried the name Gavishti, literally the search for cows. Agriculture existed but was secondary, with barley the chief grain. People knew copper and bronze, which they called ayas, but iron had not yet entered their world. Society at this stage was tribal rather than caste-bound. The jana or tribe was the largest unit, built up from the kula, the grama and the vis. The rajan who led it was a chief answerable to his kinsmen, chosen for his ability in war, supported by the purohita who performed the rituals, the senani who led the army and the gramani who headed a village settlement. There was no regular taxation; the people brought voluntary offerings called bali. What limited the chief most were the popular assemblies. The samiti was the general gathering of the whole clan, the sabha a smaller body of elders, and the vidatha, probably the oldest of all, dealt with the distribution of spoils and with religious functions. Women of this age were educated and present in public life: Apala, Ghosha, Lopamudra and Vishwavara are remembered as composers of hymns, and there is no evidence of child marriage or sati in the Rig Veda. The single most famous political event of the age is the Dasarajna, the Battle of the Ten Kings, recorded in the eighteenth hymn of Mandala VII. Sudas, king of the Bharatas, with Vasishtha as his priest, defeated a confederacy of ten tribes led by the Purus on the banks of the Parushni, the modern Ravi. The Bharatas and the Purus later merged to form the Kuru people, and from that fusion the political centre of gravity began its long move eastward.
The Later Vedic Age, c. 1000-600 BCE
Iron changed everything. Known in the texts as krishna ayas or shyama ayas, the dark metal made it possible to clear the dense forests of the Ganga-Yamuna doab and to drive a heavier plough through its soil. Settlement shifted east, and with surplus agriculture came larger populations, a more complex society and the first stirrings of urban life at sites such as Hastinapura and Kaushambi, which remained modest towns rather than true cities. Rice, called vrihi, and wheat, called godhuma, joined barley as staples. The political consequences were immediate. The jana gave way to the janapada, a territory named after the people who held it, and the word rashtra, meaning a kingdom defined by land rather than kinship, appears for the first time. Kingship became hereditary and was dressed in elaborate ritual. The Rajasuya consecrated a new king, the Vajapeya involved a chariot race that renewed his prestige, and the Ashvamedha let a horse wander for a year so that every territory it crossed unchallenged became a claim of overlordship. Regional titles multiplied, with Samrat in the east, Bhoja in the south, Virat in the north, Swarat in the west and Raja in the middle country, and the king was now served by a body of twelve ratnins including the purohita, the senani, the gramani and the sangrahitri or treasurer. As royal power grew, popular power shrank. The vidatha disappeared altogether, the sabha and samiti fell under the control of chiefs and wealthy nobles, and women were shut out of the sabha. Taxes such as bali, bhaga and shulka became regular obligations rather than gifts. Society hardened along the same lines. The Purusha Sukta of Mandala X, itself a late hymn, had already described the four varnas as parts of a cosmic being, and in this period that image became social practice: only the three higher varnas received the sacred thread at upanayana, the Shudras were excluded from the Gayatri Mantra and from Vedic study, and the gotra system fixed descent and forbade marriage within the same lineage. The position of women fell further, with loss of inheritance rights and the spread of early marriage. Three ashramas, brahmacharya, grihastha and vanaprastha, were well established, and sannyasa was added later to complete the scheme of four. Religion followed the same curve. Indra and Agni faded, Prajapati the creator became supreme, and Rudra and Vishnu grew in importance. Sacrifice became an enormous and expensive enterprise, with the number of officiating priests rising from seven to seventeen, and Brahmana texts such as the Satapatha Brahmana, the largest of them, laid down the procedure in minute detail. The reaction came from within. The Aranyakas, composed for forest-dwellers, turned from ritual to its meaning, and the Upanishads went further, dismissing mechanical sacrifice and asking instead about atman, the self, and brahman, the ultimate reality. Kshatriya thinkers took part in these debates, most famously Janaka of Videha, in whose court the sage Yajnavalkya argued. It was from this questioning atmosphere, and from the discontent of those whom the ritual order excluded, that Buddhism and Jainism emerged around 600 BCE, just as the sixteen Mahajanapadas replaced the Vedic tribal kingdoms and India entered a new age.
சிந்துவிலிருந்து கங்கை வரை: வேத மக்கள் யார்?
பண்டைய இந்திய வரலாற்றின் இரண்டாவது பெரும் அத்தியாயம் வேத காலத்துடன் தொடங்குகிறது. கி.மு. 1900 வாக்கில் ஹரப்பா நகரங்கள் வீழ்ச்சியடைந்தன; அதைத் தொடர்ந்த நூற்றாண்டுகளில் இந்தோ-ஆரிய மொழி பேசிய கால்நடை வளர்ப்புச் சமூகங்கள் வடமேற்கு சமவெளிகளில் குடியேறின. பழமையான சமஸ்கிருதத்தில் வாய்மொழியாக இயற்றப்பட்டு கடத்தப்பட்ட அவர்களின் இலக்கியமே இக்காலத்தை அறிய நமக்குக் கிடைக்கும் ஒரே பெரும் சான்று; எனவேதான் வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை ஒரு நகரத்தின் பெயராலோ வம்சத்தின் பெயராலோ அழைக்காமல் வேத காலம் என்கின்றனர். ஆரியர்களின் தாயகம் குறித்த கேள்வி இன்றும் விவாதத்திலேயே உள்ளது: மத்திய ஆசியா அல்லது தென் ரஷ்யப் புல்வெளிக் கோட்பாடே கல்வியுலகில் அதிகம் முன்வைக்கப்படுகிறது; பாக்த்ரியா-மார்கியானா பகுதி இடைநிலைத் தளமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. வேறு சில அறிஞர்கள் உள்நாட்டுத் தோற்றத்தை முன்மொழிகின்றனர். TNPSC தேர்வுக்கு, இவ்விவாதம் இன்னும் முடிவுறவில்லை என்பதே பாதுகாப்பான நிலைப்பாடு.
முற்கால அல்லது ரிக் வேத காலம், கி.மு. 1500-1000
ரிக் வேதத்தின் நிலவியல் என்பது பஞ்சாபின் மற்றும் வடமேற்கின் நிலவியலே. இப்பகுதியை வேதப் பாடல்கள் சப்த சிந்து, அதாவது ஏழு ஆறுகளின் நிலம் என்கின்றன. வாழ்க்கை முழுக்க முழுக்க கால்நடை வளர்ப்பை நம்பியிருந்தது. பசுவே அனைத்துக்கும் அளவுகோலாக இருந்தது: செல்வந்தர் கோமத் என அழைக்கப்பட்டார், மகள் துஹித்ரி அதாவது பால் கறப்பவள் எனப்பட்டாள், பசுக்களுக்காக நடந்த போர் கவிஷ்டி என்றே பெயர் பெற்றது. வேளாண்மை இருந்தது, ஆனால் இரண்டாம் இடமே; வாற்கோதுமையே முதன்மைத் தானியம். அயஸ் எனப்பட்ட செம்பும் வெண்கலமும் அறியப்பட்டிருந்தன, இரும்பு அறியப்படவில்லை. இக்கட்டத்தில் சமூகம் சாதி அடிப்படையிலன்றி குல அடிப்படையிலேயே அமைந்திருந்தது. குலம், கிராமம், விஸ் ஆகியவற்றின் மேல் கட்டப்பட்ட ஜனமே மிகப் பெரிய அலகு. அதை வழிநடத்திய ராஜன் தன் உறவினர்களுக்குப் பொறுப்பான தலைவரே தவிர தன்னிச்சை மன்னர் அல்ல; சடங்குகளைச் செய்த புரோகிதர், படையை நடத்திய சேனானி, ஊரைத் தலைமை தாங்கிய கிராமணி ஆகியோர் அவருக்கு உதவினர். வரிவிதிப்பு முறையே இல்லை; பலி எனப்படும் தன்னார்வக் காணிக்கையே மக்கள் அளித்தது. தலைவரின் அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தியவை மக்கள் அவைகளே. சமிதி என்பது குலம் முழுவதற்குமான பொதுக் கூட்டம், சபை என்பது பெரியோர்களின் சிறிய அவை, அனைத்திலும் பழமையான விதத போர்ப் பொருள் பங்கீட்டையும் சமயச் செயல்களையும் கவனித்தது. இக்கால மகளிர் கல்வி கற்றவர்களாகவும் பொது வாழ்வில் பங்கு கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர்: அபாலா, கோஷா, லோபமுத்திரை, விசுவவாரா ஆகியோர் வேதப் பாடல்களை இயற்றியவர்களாக நினைவுகூரப்படுகின்றனர்; ரிக் வேதத்தில் குழந்தைத் திருமணம் அல்லது சதிக்கான சான்றுகள் இல்லை. இக்காலத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற அரசியல் நிகழ்வு தாசராஜ்ஞ எனப்படும் பத்து மன்னர்கள் போர்; இது VII மண்டலத்தின் பதினெட்டாம் சூக்தத்தில் பதிவாகியுள்ளது. வசிஷ்டரைப் புரோகிதராகக் கொண்ட பரத குல மன்னன் சுதாஸ், புரு தலைமையிலான பத்து குலக் கூட்டணியை பருஷ்ணி எனப்படும் இன்றைய ராவி ஆற்றங்கரையில் வென்றான். பின்னர் பரதர்களும் புருக்களும் இணைந்து குரு மக்களாயினர்; அந்த இணைவிலிருந்தே அரசியல் மையம் கிழக்கு நோக்கி நகரத் தொடங்கியது.
பிற்கால வேத காலம், கி.மு. 1000-600
இரும்பே அனைத்தையும் மாற்றியது. நூல்களில் கிருஷ்ண அயஸ் அல்லது ஷ்யாம அயஸ் என அழைக்கப்பட்ட இந்தக் கரிய உலோகம், கங்கை-யமுனை இடைநிலத்தின் அடர்ந்த காடுகளை அழித்து, கனமான கலப்பையை மண்ணில் ஓட்ட வழிசெய்தது. குடியிருப்புகள் கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்தன; உபரி வேளாண்மையால் மக்கள்தொகை பெருகியது, சமூகம் சிக்கலானது, ஹஸ்தினாபுரம், கௌசாம்பி போன்ற இடங்களில் நகர வாழ்வின் முதல் அசைவுகள் தோன்றின. வ்ரீஹி எனப்படும் நெல்லும் கோதூம எனப்படும் கோதுமையும் வாற்கோதுமையுடன் சேர்ந்து முக்கியப் பயிர்களாயின. அரசியல் விளைவுகள் உடனடியானவை. ஜனம் என்பது ஜனபதம் ஆனது; நிலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அரசைக் குறிக்கும் ராஷ்டிரம் என்ற சொல் முதன்முதலில் தோன்றியது. அரசுரிமை பரம்பரையாகி விரிவான சடங்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. ராஜசூயம் புதிய மன்னருக்கு முடிசூட்டியது, வாஜபேயம் தேர்ப் பந்தயத்தின் மூலம் புகழை புதுப்பித்தது, அசுவமேதத்தில் ஒரு குதிரை ஓராண்டு சுதந்திரமாக அலைய விடப்பட்டு, அது தடையின்றிக் கடந்த ஒவ்வொரு நிலமும் மேலாதிக்கக் கோரிக்கையாக மாறியது. சாம்ராட் (கிழக்கு), போஜ (தெற்கு), விராட் (வடக்கு), ஸ்வராட் (மேற்கு), ராஜா (மத்திய நாடு) எனப் பிராந்தியப் பட்டங்கள் பெருகின; புரோகிதர், சேனானி, கிராமணி, சங்கிரஹித்ரி எனப்படும் கருவூல அதிகாரி உள்ளிட்ட பன்னிரு ரத்னின்கள் மன்னருக்குப் பணியாற்றினர். அரச அதிகாரம் வளர வளர மக்கள் அதிகாரம் சுருங்கியது. விதத முற்றிலுமாக மறைந்தது, சபையும் சமிதியும் தலைவர்கள் மற்றும் செல்வந்தப் பிரபுக்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சென்றன, பெண்கள் சபையிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர். பலி, பாகம், சுல்கம் போன்ற வரிகள் காணிக்கைகளாக இல்லாமல் வழக்கமான கடமைகளாயின. சமூகமும் அதே திசையில் இறுகியது. X மண்டலத்தின் புருஷ சூக்தம் நான்கு வர்ணங்களை ஒரு பிரபஞ்சப் புருஷனின் உறுப்புகளாக ஏற்கெனவே விவரித்திருந்தது; இக்காலத்தில் அந்த உருவகம் சமூக நடைமுறையாயிற்று. உபநயனத்தில் பூணூல் மேல் மூன்று வர்ணங்களுக்கு மட்டுமே; சூத்திரர் காயத்ரி மந்திரத்திலிருந்தும் வேதக் கல்வியிலிருந்தும் விலக்கப்பட்டனர்; கோத்திர முறை வழித்தோன்றலை நிர்ணயித்து ஒரே கோத்திரத்துள் திருமணத்தைத் தடுத்தது. பெண்களின் நிலை மேலும் தாழ்ந்தது; சொத்துரிமை இழக்கப்பட்டது, இளவயதுத் திருமணம் பரவியது. பிரம்மச்சரியம், கிருஹஸ்தம், வானப்பிரஸ்தம் ஆகிய மூன்று ஆசிரமங்கள் நன்கு நிலைபெற்றிருந்தன; சந்நியாசம் பின்னரே சேர்க்கப்பட்டு நான்காகப் பூர்த்தியானது. சமயமும் இதே வளைவைப் பின்பற்றியது. இந்திரனும் அக்னியும் மங்கினர், படைப்புக் கடவுளான பிரஜாபதி உயர்நிலை அடைந்தார், ருத்ரனும் விஷ்ணுவும் முக்கியத்துவம் பெற்றனர். வேள்வி மிகப் பெரிய, செலவு மிகுந்த செயலாக மாறியது; வேள்வி நடத்தும் புரோகிதர்கள் ஏழிலிருந்து பதினேழாகப் பெருகினர். அவற்றில் மிகப் பெரிய சதபத பிராமணம் உள்ளிட்ட பிராமண நூல்கள் சடங்கு நடைமுறைகளை நுணுக்கமாக வகுத்தன. எதிர்வினை உள்ளிருந்தே வந்தது. வனவாசிகளுக்காக இயற்றப்பட்ட ஆரண்யகங்கள் சடங்கிலிருந்து அதன் பொருளுக்குத் திரும்பின; உபநிடதங்கள் இன்னும் முன்சென்று, இயந்திரத்தனமான வேள்வியை நிராகரித்து, ஆத்மன் எனப்படும் தன்னிலை குறித்தும் பிரம்மன் எனப்படும் முழுமுதல் உண்மை குறித்தும் வினவின. இவ்விவாதங்களில் க்ஷத்திரிய சிந்தனையாளர்களும் பங்கேற்றனர்; அவர்களில் மிகப் புகழ்பெற்றவர் விதேக நாட்டு ஜனகர், அவர் அவையில் யாஜ்ஞவல்கியர் வாதிட்டார். இந்த வினவும் சூழலிலிருந்தும், சடங்கு ஒழுங்கு ஒதுக்கிவைத்தவர்களின் அதிருப்தியிலிருந்தும்தான் கி.மு. 600 வாக்கில் பௌத்தமும் சமணமும் தோன்றின; அதே காலத்தில் பதினாறு மகாஜனபதங்கள் வேத குல அரசுகளுக்குப் பதிலாக எழுந்து இந்தியா ஒரு புதிய யுகத்திற்குள் நுழைந்தது.
Rig Veda VII.18 records that Sudas of the Bharatas defeated the ten-tribe confederacy on the Parushni, the modern Ravi.
ரிக் வேதம் VII.18 இன்படி, பரத குலத்து சுதாஸ் பத்து குலக் கூட்டணியை பருஷ்ணி எனப்படும் இன்றைய ராவி ஆற்றங்கரையில் வென்றார்.
Jana, vis and grama belong to the Rig Vedic kin-based order; rashtra, a kingdom defined by territory, is a Later Vedic development.
ஜனம், விஸ், கிராமம் ஆகியவை ரிக் வேத உறவுமுறை அமைப்பைச் சேர்ந்தவை; நிலத்தால் வரையறுக்கப்படும் அரசைக் குறிக்கும் ராஷ்டிரம் பிற்கால வேத வளர்ச்சி.
The Purusha Sukta occurs in Mandala X, one of the two latest books of the Rig Veda, which is why the varna scheme is seen as a late entry.
புருஷ சூக்தம் ரிக் வேதத்தின் பிற்காலச் சேர்க்கையான X மண்டலத்தில் உள்ளது; எனவேதான் வர்ண அமைப்பு பிந்தைய சேர்க்கையாகக் கருதப்படுகிறது.
Satyameva Jayate is from the Mundaka Upanishad, which is attached to the Atharva Veda.
சத்யமேவ ஜயதே என்பது அதர்வண வேதத்துடன் இணைந்த முண்டக உபநிடதத்திலிருந்து வந்தது.
Iron, called krishna ayas, appears only in the Later Vedic age; the Rig Vedic people knew copper and bronze, both called ayas.
கிருஷ்ண அயஸ் எனப்படும் இரும்பு பிற்கால வேத காலத்திலேயே தோன்றுகிறது; ரிக் வேத மக்கள் அயஸ் எனப்பட்ட செம்பையும் வெண்கலத்தையும் மட்டுமே அறிந்திருந்தனர்.
தினசரி குறிப்புகள், தேர்வுத் தொகுப்புகள் மற்றும் படிப்புப் பொருட்கள்