TNPSC Daily Notes: The Governor & the State Executive — Articles 153 to 167, Discretionary Powers & Assent to Bills | மாநில ஆளுநர் மற்றும் மாநில நிர்வாகம் — பிரிவுகள் 153 முதல் 167, விருப்புரிமை அதிகாரங்கள் மற்றும் மசோதா ஒப்புதல் — 28 October 2026

🎯 Key Points | முக்கியக் குறிப்புகள்

📖 Detailed Notes — English

1. The constitutional position of the Governor

Part VI of the Constitution, beginning at Article 152, deals with the government of the States. Article 153 opens the chapter with a deceptively simple sentence: there shall be a Governor for each State. The Governor is the constitutional head of the State executive, occupying a position broadly parallel to that of the President at the Union level. He is also, by convention and by statute, the representative of the Union Government in the State — and it is precisely this dual character, head of the State and agent of the Centre, that has made the office the most contested one in Indian federalism.

The framers deliberately chose a nominated Governor over an elected one. The Constituent Assembly debated an elected Governor at length but rejected the idea, fearing that an elected Governor with his own popular mandate would create a rival centre of power against the Chief Minister and encourage separatist tendencies. Dr. B.R. Ambedkar explained that since the Governor would have no functions except those he discharges on ministerial advice and his limited discretionary ones, election would be an expensive and pointless exercise. The 7th Amendment Act of 1956 added a proviso to Article 153 allowing one person to be Governor of two or more States — the basis of the familiar additional-charge arrangements seen to this day.

2. Appointment, term and the doctrine of pleasure

Under Article 155 the Governor is appointed by the President by warrant under his hand and seal, which in practice means appointment by the Union Council of Ministers. Article 157 lays down only two qualifications — Indian citizenship and completion of 35 years of age. Two conventions have grown around the appointment: that the person should normally be from outside the State, and that the Chief Minister should be consulted. Neither is legally enforceable, and the breach of the second has been a recurring source of friction.

Article 156 is the heart of the tenure problem. The Governor holds office for five years, but the opening words of the Article say he holds office during the pleasure of the President. The five-year term is therefore a maximum, not a guarantee. In B.P. Singhal v. Union of India (2010) the Supreme Court held that while the power of removal need not be exercised for stated reasons and is not subject to the principles of natural justice, it cannot be exercised arbitrarily, capriciously or for whimsical reasons, and a removal can be judicially reviewed on that limited ground. Article 158 completes the picture of independence: no membership of a legislature, no office of profit, a rent-free residence, and emoluments charged on the Consolidated Fund of the State so that they are not votable by the Assembly.

3. The four classes of power

The Governor’s powers fall into four groups. Executive powers (Articles 154, 162, 164, 165, 166) include the appointment of the Chief Minister, Ministers, the Advocate General, the Chairman and members of the State Public Service Commission, and the issuing of all executive orders in his name. Legislative powers include summoning, proroguing and dissolving the Assembly, addressing and sending messages to the House, nominating one-sixth of the members of a Legislative Council from the fields of literature, science, art, cooperative movement and social service, assenting to Bills under Article 200, and promulgating ordinances under Article 213. Financial powers include causing the annual budget to be laid before the Legislature, the requirement of his recommendation for a Money Bill and for any demand for a grant, and control of the Contingency Fund of the State. Judicial powers consist of the pardoning power under Article 161 and consultation by the President in the appointment of High Court judges.

4. Discretionary powers — Article 163

Article 163(1) requires a Council of Ministers headed by the Chief Minister to aid and advise the Governor, except in so far as he is required to act in his discretion. Article 163(2) then makes his own view on what falls within that discretion final and immune from question. The Constitution expressly confers discretion in a few places — reserving a Bill for the President under Article 200, recommending President’s Rule under Article 356, exercising functions as administrator of an adjoining Union Territory, and the special responsibilities for Maharashtra, Gujarat, Nagaland, Assam, Manipur, Sikkim, Arunachal Pradesh and Goa. Beyond these there are situational discretions: appointing a Chief Minister when no party has a clear majority, dismissing a Ministry that has lost confidence, and dissolving an Assembly where no alternative government is possible. In Shamsher Singh v. State of Punjab (1974) the Court stressed that the Governor is a constitutional head bound by ministerial advice outside these narrow areas; in S.R. Bommai v. Union of India (1994) it insisted that majority be tested on the floor of the House, not in the Raj Bhavan; and in Nabam Rebia (2016) it held that the Governor cannot summon or dissolve the House at his own will against ministerial advice.

5. Assent to Bills and the two rulings of 2025

Article 200 gives the Governor four options on a Bill, but famously prescribes no time limit — the phrase used is merely “as soon as possible”. That silence produced the Tamil Nadu dispute. On 8 April 2025, in State of Tamil Nadu v. Governor of Tamil Nadu, Justices J.B. Pardiwala and R. Mahadevan held that Governor R.N. Ravi had acted illegally in reserving ten re-passed Bills for the President, laid down indicative timelines of one month and three months, and invoked Article 142 to declare the ten Bills deemed to have been assented to. The Union then made a Presidential Reference under Article 143 in May 2025, posing fourteen questions. On 20 November 2025 a Constitution Bench headed by CJI B.R. Gavai answered that courts cannot impose timelines on the Governor or the President, that “deemed assent” is impermissible because it would amount to a judicial takeover of executive functions, that Article 142 cannot substitute their constitutional powers, and that a Bill cannot be challenged before it becomes law — while preserving a limited mandamus to compel a decision where inaction is prolonged, unexplained and indefinite. For the exam, remember both rulings and the direction of travel between them.

6. Reform proposals

Tamil Nadu has its own place in this story. The Rajamannar Committee, constituted on 22 September 1969 under Dr. P.V. Rajamannar and reporting in 1971, was the first systematic State-level demand for autonomy and sought the deletion of Articles 356, 357 and 365 along with curbs on the Governor’s discretion. The Sarkaria Commission (1983–88) recommended that the Governor be an eminent person from outside the State, detached from local politics, appointed after consultation with the Chief Minister, and not removed before five years except for compelling reasons. The Punchhi Commission (2007–10) went further, proposing a selection committee, a fixed tenure, removal only by a resolution of the State Legislature, the end of the doctrine of pleasure, and the withdrawal of the Governor’s statutory role as university Chancellor.

📖 விரிவான குறிப்புகள் — தமிழ்

1. ஆளுநரின் அரசியலமைப்பு நிலை

இந்திய அரசியலமைப்பின் ஆறாம் பகுதி, பிரிவு 152-இல் தொடங்கி, மாநில அரசுகள் பற்றிப் பேசுகிறது. பிரிவு 153 மிக எளிமையான ஒரு வாக்கியத்துடன் தொடங்குகிறது — ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் ஒரு ஆளுநர் இருக்க வேண்டும். ஆளுநர் மாநில நிர்வாகத்தின் அரசியலமைப்புத் தலைவர்; மத்திய அளவில் குடியரசுத் தலைவருக்கு இணையான நிலை மாநில அளவில் அவருக்கு உண்டு. அதே நேரத்தில், மரபு மற்றும் நடைமுறையின் அடிப்படையில் அவர் மாநிலத்தில் மத்திய அரசின் பிரதிநிதியாகவும் செயல்படுகிறார். மாநிலத் தலைவர் என்ற ஒரு முகமும், மத்திய அரசின் பிரதிநிதி என்ற மற்றொரு முகமும் சேர்ந்த இந்த இரட்டைத் தன்மையே, இந்திய கூட்டாட்சி அமைப்பில் ஆளுநர் பதவியை மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய பதவியாக மாற்றியுள்ளது.

அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபை, ஆளுநரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறையை வேண்டுமென்றே நிராகரித்தது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆளுநர், தனக்கே ஒரு தனி மக்கள் ஆணை இருப்பதாகக் கருதி, முதலமைச்சருக்கு எதிரான இணையான அதிகார மையமாக மாறிவிடுவார் என்ற அச்சம் இருந்தது. ஆளுநருக்கு அமைச்சரவையின் ஆலோசனைப்படி செயல்படுவதைத் தவிர தனிப்பட்ட பணிகள் மிகக் குறைவு என்பதால், தேர்தல் நடத்துவது வீண் செலவு என டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் விளக்கினார். 1956-ஆம் ஆண்டு 7-வது திருத்தம், ஒரே நபர் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மாநிலங்களுக்கு ஆளுநராக இருக்க வழி செய்தது — இன்றும் காணப்படும் கூடுதல் பொறுப்பு ஏற்பாடுகளுக்கு இதுவே அடிப்படை.

2. நியமனம், பதவிக்காலம், விருப்பக் கோட்பாடு

பிரிவு 155-இன் கீழ், குடியரசுத் தலைவர் தனது கையொப்பம் மற்றும் முத்திரையுடன் கூடிய ஆணை மூலம் ஆளுநரை நியமிக்கிறார்; நடைமுறையில் இது மத்திய அமைச்சரவையின் முடிவாகவே அமைகிறது. பிரிவு 157 இரு தகுதிகளை மட்டுமே கூறுகிறது — இந்தியக் குடியுரிமை மற்றும் 35 வயது நிறைவு. இரு மரபுகள் வளர்ந்துள்ளன: ஆளுநர் பொதுவாக அந்த மாநிலத்திற்கு வெளியிலிருந்து வர வேண்டும்; நியமனத்திற்கு முன் முதலமைச்சரிடம் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும். ஆனால் இவை இரண்டும் சட்டப்படி கட்டாயமில்லை; இரண்டாவது மரபு மீறப்படுவதே அடிக்கடி மோதலுக்குக் காரணமாகிறது.

பதவிக்காலச் சிக்கலின் மையம் பிரிவு 156. ஆளுநரின் பதவிக்காலம் ஐந்து ஆண்டுகள் என்றாலும், அதே பிரிவின் தொடக்க வார்த்தைகள் அவர் குடியரசுத் தலைவரின் விருப்பம் உள்ளவரை மட்டுமே பதவியில் இருப்பார் எனக் கூறுகின்றன. எனவே ஐந்தாண்டு என்பது ஓர் உத்தரவாதம் அல்ல, ஓர் உச்ச வரம்பு மட்டுமே. பி.பி. சிங்கால் எதிர் இந்திய அரசு (2010) வழக்கில், நீக்கும் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த காரணம் கூற வேண்டியதில்லை என்றாலும், அது தன்னிச்சையாகவோ, காரணமற்ற விருப்பத்தின் அடிப்படையிலோ பயன்படுத்தப்படக் கூடாது என உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. பிரிவு 158 ஆளுநரின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது — சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருக்கக் கூடாது, ஊதியப் பதவி வகிக்கக் கூடாது, இலவச அதிகாரப்பூர்வ இல்லம், மேலும் ஊதியம் மாநில ஒருங்கிணைந்த நிதியிலிருந்து வழங்கப்படுவதால் சட்டமன்ற வாக்கெடுப்புக்கு உட்படுவதில்லை.

3. நான்கு வகை அதிகாரங்கள்

ஆளுநரின் அதிகாரங்களை நான்காகப் பிரிக்கலாம். நிர்வாக அதிகாரங்கள் (பிரிவுகள் 154, 162, 164, 165, 166): முதலமைச்சர், அமைச்சர்கள், மாநில அரசு வழக்கறிஞர், மாநில பொதுப் பணியாளர் தேர்வாணைய தலைவர் மற்றும் உறுப்பினர்களை நியமித்தல்; அனைத்து நிர்வாக ஆணைகளும் அவர் பெயரில் வெளியிடப்படுதல். சட்டமியற்றும் அதிகாரங்கள்: சட்டமன்றத்தைக் கூட்டுதல், ஒத்திவைத்தல், கலைத்தல்; உரையாற்றுதல்; சட்ட மேலவை இருக்கும் மாநிலங்களில் இலக்கியம், அறிவியல், கலை, கூட்டுறவு இயக்கம், சமூகப் பணி ஆகிய துறைகளிலிருந்து ஆறில் ஒரு பங்கு உறுப்பினர்களை நியமித்தல்; பிரிவு 200-இன் கீழ் மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல்; பிரிவு 213-இன் கீழ் அவசரச் சட்டம் பிறப்பித்தல். நிதி அதிகாரங்கள்: ஆண்டு நிதிநிலை அறிக்கையைச் சட்டமன்றத்தில் தாக்கல் செய்ய வைத்தல்; பண மசோதாவுக்கும், மானியக் கோரிக்கைக்கும் அவரது பரிந்துரை தேவைப்படுதல்; மாநில தற்செயல் நிதியைக் கட்டுப்படுத்துதல். நீதித்துறை அதிகாரங்கள்: பிரிவு 161-இன் கீழ் மன்னிப்பு அதிகாரம்; உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் நியமனத்தில் குடியரசுத் தலைவரால் கலந்தாலோசிக்கப்படுதல்.

4. விருப்புரிமை அதிகாரங்கள் — பிரிவு 163

பிரிவு 163(1), முதலமைச்சர் தலைமையிலான அமைச்சரவை ஆளுநருக்கு ஆலோசனை வழங்க வேண்டும் எனக் கூறுகிறது — ஆனால் அவர் விருப்புரிமையின்படி செயல்பட வேண்டிய இடங்களில் அது பொருந்தாது. பிரிவு 163(2), ஒரு விஷயம் விருப்புரிமைக்கு உட்பட்டதா என்பதில் ஆளுநரின் முடிவே இறுதியானது என்கிறது. அரசியலமைப்பு நேரடியாக விருப்புரிமை வழங்கும் இடங்கள்: பிரிவு 200-இன் கீழ் மசோதாவை குடியரசுத் தலைவருக்கு ஒதுக்கி வைத்தல்; பிரிவு 356-இன் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியைப் பரிந்துரைத்தல்; அடுத்துள்ள யூனியன் பிரதேசத்தின் நிர்வாகியாகச் செயல்படுதல்; மகாராஷ்டிரா, குஜராத், நாகாலாந்து, அசாம், மணிப்பூர், சிக்கிம், அருணாச்சலப் பிரதேசம், கோவா ஆகிய மாநிலங்களுக்கான சிறப்புப் பொறுப்புகள். இவை தவிர சூழ்நிலை விருப்புரிமைகளும் உள்ளன — எந்தக் கட்சிக்கும் தெளிவான பெரும்பான்மை இல்லாதபோது முதலமைச்சரை நியமித்தல், நம்பிக்கையை இழந்த அமைச்சரவையைப் பதவி நீக்கம் செய்தல், மாற்று அரசு அமைய வாய்ப்பில்லாதபோது சட்டமன்றத்தைக் கலைத்தல். ஷம்ஷேர் சிங் எதிர் பஞ்சாப் மாநிலம் (1974) வழக்கில், இந்தக் குறுகிய எல்லைகளுக்கு வெளியே ஆளுநர் அமைச்சரவையின் ஆலோசனைக்குக் கட்டுப்பட்ட அரசியலமைப்புத் தலைவர் மட்டுமே என்று நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது. எஸ்.ஆர். பொம்மை எதிர் இந்திய அரசு (1994) வழக்கில், பெரும்பான்மை ராஜ்பவனில் அல்ல, சட்டமன்றத் தரையில் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும் எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது. நபாம் ரெபியா (2016) வழக்கில், அமைச்சரவையின் ஆலோசனைக்கு எதிராக ஆளுநர் தன் விருப்பப்படி சட்டமன்றத்தைக் கூட்டவோ கலைக்கவோ முடியாது என்று கூறப்பட்டது.

5. மசோதா ஒப்புதல் மற்றும் 2025-இன் இரு தீர்ப்புகள்

பிரிவு 200 ஆளுநருக்கு நான்கு வழிகளைத் தருகிறது; ஆனால் எந்தக் கால வரம்பையும் நிர்ணயிக்கவில்லை — “இயன்றவரை விரைவில்” என்ற சொற்றொடர் மட்டுமே உள்ளது. இந்த மௌனமே தமிழ்நாட்டுச் சிக்கலை உருவாக்கியது. 8 ஏப்ரல் 2025-இல், தமிழ்நாடு அரசு எதிர் தமிழ்நாடு ஆளுநர் வழக்கில், நீதியரசர்கள் ஜே.பி. பர்திவாலா மற்றும் ஆர். மகாதேவன், ஆளுநர் ஆர்.என். ரவி மீண்டும் நிறைவேற்றப்பட்ட பத்து மசோதாக்களை குடியரசுத் தலைவருக்கு ஒதுக்கியது சட்டவிரோதம் என அறிவித்து, ஒரு மாதம் மற்றும் மூன்று மாதம் என்ற கால வரம்புகளை வகுத்து, பிரிவு 142-ஐப் பயன்படுத்தி அந்தப் பத்து மசோதாக்களுக்கும் ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படும் என அறிவித்தனர். இதைத் தொடர்ந்து மே 2025-இல் மத்திய அரசு பிரிவு 143-இன் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் பரிந்துரையை அனுப்பி பதினான்கு வினாக்களை எழுப்பியது. 20 நவம்பர் 2025-இல் தலைமை நீதிபதி பி.ஆர். கவாய் தலைமையிலான அரசியலமைப்பு அமர்வு, நீதிமன்றம் ஆளுநருக்கோ குடியரசுத் தலைவருக்கோ கால வரம்பு நிர்ணயிக்க முடியாது எனவும், “கருதப்படும் ஒப்புதல்” என்பது நிர்வாகப் பணிகளை நீதித்துறை கைப்பற்றுவதாக அமையும் என்பதால் ஏற்கத்தக்கதல்ல எனவும், பிரிவு 142 அவர்களின் அரசியலமைப்பு அதிகாரங்களுக்குப் பதிலாகப் பயன்படுத்தப்பட முடியாது எனவும் தெளிவுபடுத்தியது. ஆனால் நீண்ட, விளக்கமற்ற, முடிவில்லாத செயலற்ற நிலையில் முடிவெடுக்கும்படி வரையறுக்கப்பட்ட ஆணை பிறப்பிக்கும் அதிகாரம் தக்கவைக்கப்பட்டது. தேர்வுக்கு இரு தீர்ப்புகளையும், அவற்றுக்கு இடையேயான மாற்றத்தையும் நினைவில் வைக்கவும்.

6. சீர்திருத்தப் பரிந்துரைகள்

இந்தக் கதையில் தமிழ்நாட்டுக்குத் தனி இடம் உண்டு. ராஜமன்னார் குழு, 22 செப்டம்பர் 1969-இல் டாக்டர் பி.வி. ராஜமன்னார் தலைமையில் அமைக்கப்பட்டு 1971-இல் அறிக்கை அளித்தது; மாநில சுயாட்சிக்கான முதல் முறையான மாநில அளவிலான கோரிக்கை இதுவே. பிரிவுகள் 356, 357, 365 நீக்கப்பட வேண்டும் என்றும், ஆளுநரின் விருப்புரிமை கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் அது பரிந்துரைத்தது. சர்க்காரியா ஆணையம் (1983–88), ஆளுநர் மாநிலத்திற்கு வெளியிலிருந்து வரும், உள்ளூர் அரசியலில் ஈடுபடாத சிறந்த நபராக இருக்க வேண்டும்; முதலமைச்சரிடம் கலந்தாலோசித்து நியமிக்கப்பட வேண்டும்; வலுவான காரணமின்றி ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன் நீக்கப்படக் கூடாது எனப் பரிந்துரைத்தது. பூஞ்சி ஆணையம் (2007–10) இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று, தேர்வுக் குழு அமைக்க வேண்டும், நிலையான பதவிக்காலம் வேண்டும், மாநில சட்டமன்றத் தீர்மானம் மூலமே நீக்க வேண்டும், விருப்பக் கோட்பாடு முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட வேண்டும், பல்கலைக்கழக வேந்தர் பொறுப்பு ஆளுநரிடமிருந்து நீக்கப்பட வேண்டும் எனப் பரிந்துரைத்தது.

❓ Practice MCQs | பயிற்சி வினாக்கள்

💡 Memory Tips | நினைவாற்றல் உத்திகள்

1. The article ladder 153–167 — count in threes. 153 Governor exists, 154 power vested, 155 appointed, 156 term, 157 qualifications, 158 conditions, 159 oath. Then the powers: 161 pardon, 163 discretion, 164 Ministers, 165 Advocate General, 167 information. Say it as “Exist, Vest, Appoint, Term, Qualify, Condition, Oath” for 153 to 159 in order.
பிரிவு வரிசை: 153 இருப்பு, 154 அதிகாரம், 155 நியமனம், 156 பதவிக்காலம், 157 தகுதி, 158 நிபந்தனை, 159 பிரமாணம்.

2. Article 161 — “No Death, No Defence.” The Governor’s pardon cannot touch a death sentence and cannot touch a court martial (defence forces). Both belong to the President. Two Ns, two exclusions — easy to recall in the hall.
பிரிவு 161 — “மரணம் இல்லை, ராணுவம் இல்லை.” மரண தண்டனை மற்றும் போர் நீதிமன்ற தண்டனை — இரண்டும் ஆளுநரின் எல்லைக்கு வெளியே.

3. Article 200 — remember “A-W-R-R”. Assent, Withhold, Return, Reserve. The second R (Reserve) sends the Bill to the President under Article 201. And note: the Return option is not available for a Money Bill.
பிரிவு 200 — “A-W-R-R”: ஒப்புதல், நிறுத்தி வைத்தல், திருப்பி அனுப்புதல், ஒதுக்கி வைத்தல். பண மசோதாவைத் திருப்பி அனுப்ப முடியாது.

4. The three commissions — “RA-SA-PU”, oldest to newest. RAjamannar (1969–71, Tamil Nadu’s own), SArkaria (1983–88), PUnchhi (2007–10). The decades run 60s, 80s, 2000s — three syllables, three eras.
மூன்று ஆணையங்கள் — “RA-SA-PU”: ராஜமன்னார், சர்க்காரியா, பூஞ்சி. பத்தாண்டுகள் 60, 80, 2000.

5. The 2025 pair — “April gave, November took.” April 2025 (two judges) gave timelines and deemed assent; November 2025 (five judges) took both away, leaving only a limited mandamus. A larger Bench, a later date, the governing position today.
2025-இன் இரட்டை — “ஏப்ரல் தந்தது, நவம்பர் எடுத்தது.” ஏப்ரல் 2025 கால வரம்பு தந்தது; நவம்பர் 2025 அதை நீக்கியது.

🔗 Previous Year Questions | முன்னாண்டு வினாக்கள்

Q1. (TNPSC Group 2 / 2A style) The oath of office to the Governor of a State is administered by — (a) the President (b) the Chief Justice of India (c) the Chief Justice of the concerned High Court (d) the Chief Minister.
Answer: (c) — Article 159.
மாநில ஆளுநருக்குப் பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைப்பவர் — அந்த மாநில உயர் நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி (பிரிவு 159).

Q2. (TNPSC Group 1 / UPSC-pattern) Which commission recommended that a Governor should be an eminent person from outside the State and should not have participated actively in politics in the recent past?
Answer: the Sarkaria Commission (1983–88). This has been asked in both State and Union service examinations.
ஆளுநர் மாநிலத்திற்கு வெளியிலிருந்து வரும் சிறந்த நபராக இருக்க வேண்டும் எனப் பரிந்துரைத்தது — சர்க்காரியா ஆணையம்.

Q3. (TNPSC Group 4 / VAO style) A Governor holds office during the pleasure of — (a) the Prime Minister (b) the President (c) the State Legislative Assembly (d) the Union Home Minister.
Answer: (b) — Article 156(1). Note the contrast: the Chief Minister and Council of Ministers are responsible to the Assembly, but the Governor is not.
ஆளுநர் பதவியில் நீடிப்பது — குடியரசுத் தலைவரின் விருப்பம் உள்ளவரை (பிரிவு 156(1)).