“வேற்றுமை உருபை ஏற்காது, செயலையும் காலத்தையும் காட்டும் சொல் எது?” — இது வழக்கமான வினா வடிவம். விடை: வினைச்சொல். உரிச்சொல் என்ற விருப்பம் பொறியாக வைக்கப்படும்; உரிச்சொல் காலம் காட்டாது என்பதை நினைவில் வைக்கவும்.

வினை முற்றுப்பெற்று, வேறு எந்தச் சொல்லின் துணையும் இல்லாமல் தனியே நிற்பது. பொதுவாக ஒரு தொடரை முடிக்கும்.

சோதனை: சொல்லுக்குப் பின் முழுப்புள்ளி வைத்தால் தொடர் முடிகிறதா? முடிந்தால் வினைமுற்று.

வினை முடியாமல், அடுத்த வினையை நோக்கி நிற்பது. தனியே நின்றால் பொருள் முழுமை பெறாது.

அடையாளம்: -இ (ஓடி, படித்து), -து / -ந்து (வந்து, வீழ்ந்து) என்று முடியும். “ஓடி…” என்று நின்றால் “ஓடி என்ன செய்தது?” என்ற கேள்வி எழும் — அதுவே அடையாளம்.

வினை முடியாமல், அடுத்த பெயரை நோக்கி நிற்பது. கடைசியில் -அ ஒலி வருவது அடையாளம்.

பெயரெச்சத்தின் மூன்று காலங்கள் — தேர்வில் நேரடியாகக் கேட்கப்படும்

விரைவு வழி: இடைநிலையில் கின்ற / கிறு இருந்தால் நிகழ்காலம். உம் என்று முடிந்தால் எதிர்காலம். மற்றவை இறந்தகாலம்.

வினைச்சொல்லாக இருந்தும், பெயர் போலச் செயல்படுவது — அதாவது செய்பவனையோ செயலையோ பெயராகக் குறிப்பது. பெயரெச்சத்தோடு பால் விகுதி சேர்வதால் உருவாகும்.

பெயரெச்சத்திலிருந்து வேறுபாடு: பெயரெச்சத்துக்குப் பின் பெயர் தேவை (வந்த பிள்ளை); வினையாலணையும் பெயருக்குப் பின் எதுவும் தேவையில்லை — அதுவே பெயராக நிற்கும் (வந்தவன்).

“வீடு தச்சனால் கட்டப்பட்டது” போன்ற தொடர்கள் செயப்பாட்டு வினை — தன்வினை அல்ல. தன்வினை வினாவில் இது பொறியாக வைக்கப்படும். தன்வினையில் செய்பவனே எழுவாய் ஆக இருப்பான்.