TNPSC தினசரி குறிப்புகள் — நவம்பர் 01, 2026. அதியமான் அகாடமி வழங்கும் இன்றைய இருமொழி வேதியியல் பாடக்குறிப்புகளுக்கு வருக. இந்தப் பாடத்தில் அன்றாட வாழ்வில் வேதியியல் — சவர்க்காரம் மற்றும் சலவைத்தூள், சோப்பாக்கல் வினை, மைசெல், கடின நீர் படிவு, பலபடிகள், நைலான், பேக்கலைட், டெஃப்லான், ரப்பர் கந்தகமேற்றல், போர்ட்லேண்ட் சிமெண்ட் கலவை, கண்ணாடி வகைகள், மருந்துகள் மற்றும் உணவு சேர்க்கைகளின் வேதியியல் ஆகியவை விளக்கப்பட்டுள்ளன. TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளுக்கான முக்கியமான பொது அறிவியல் பகுதி இது.
⚗️ Chemistry in Everyday Life
அன்றாட வாழ்வில் வேதியியல்
1. Soaps, Detergents and the Chemistry of Cleaning
Cleaning is a chemistry problem before it is a housekeeping one. Dirt clings to cloth and skin because it is held there by a thin film of oil, and oil and water refuse to mix. A soap molecule solves this by being two-faced. One end is an ionic carboxylate head, –COO−Na+, which is strongly attracted to water. The other end is a long hydrocarbon chain of fifteen to seventeen carbons that is repelled by water but perfectly comfortable in oil. When enough soap dissolves in water, these molecules arrange themselves into tiny spheres called micelles, with all the oily tails pointing inward and all the ionic heads facing the water outside. Grease is swallowed into the oily centre of each micelle, the sphere stays suspended in water because of its charged surface, and a rinse carries the whole package away. Agitation — scrubbing, or the drum of a washing machine — simply speeds up the process by breaking large oil drops into smaller ones that micelles can surround.
Soap itself is manufactured by saponification: an oil or fat is boiled with a strong alkali, usually sodium hydroxide, and the ester linkages in the fat are hydrolysed. The products are the sodium salts of the fatty acids — the soap — and glycerol, a valuable by-product sold on to the cosmetics and explosives industries. Potassium hydroxide instead of sodium hydroxide gives the softer potassium soaps used in shaving creams and liquid soaps. Common salt is then added to the boiled mixture so that the soap separates out and floats; this step is called salting out.
Soap has one well-known weakness: hard water. Water that has percolated through limestone carries dissolved calcium and magnesium ions, and these ions swap places with the sodium in soap to give calcium and magnesium stearates, which are insoluble. Instead of lather you get a sticky grey curd — the familiar scum on bathroom tiles — and soap keeps being consumed until every last hardness ion has been precipitated. Synthetic detergents were invented precisely to defeat this. A detergent is typically the sodium salt of a long-chain alkyl benzene sulphonic acid or an alkyl hydrogen sulphate, and because the calcium and magnesium salts of sulphonic acids are freely soluble, a detergent lathers in hard water, in sea water and even in slightly acidic water where soap would be decomposed. The trade-off is environmental. Early detergents used highly branched hydrocarbon chains that soil bacteria could not digest, so they survived sewage treatment and produced the notorious banks of foam on rivers. Manufacturers now use straight-chain (linear) alkyl benzene sulphonates, which micro-organisms break down readily, making modern detergents largely biodegradable.
2. Polymers: Plastics, Fibres and Rubber
A polymer is a giant molecule assembled by linking thousands of identical small units called monomers; the process is polymerisation and the number of repeating units is the degree of polymerisation. Nature does this too — cellulose is a polymer of glucose, proteins are polymers of amino acids, and natural rubber is a polymer of isoprene — but the synthetic polymers of the last century reshaped daily life. For the examination, the single most useful distinction is the mechanism. In addition polymerisation monomers containing a double bond simply join end to end with nothing eliminated, which is how ethene becomes polythene, vinyl chloride becomes PVC, tetrafluoroethylene becomes Teflon and styrene becomes polystyrene. In condensation polymerisation two different monomers react repeatedly with the loss of a small molecule, usually water: hexamethylenediamine and adipic acid give nylon-6,6, ethylene glycol and terephthalic acid give terylene (Dacron), and phenol with formaldehyde gives bakelite.
A second classification is by behaviour on heating. Thermoplastics such as polythene, PVC and polystyrene soften when warmed and can be melted and remoulded again and again, which is why they can be recycled. Thermosetting plastics such as bakelite and melamine undergo irreversible cross-linking when first moulded; heat them again and they char rather than soften, which makes them ideal for electrical switches, plug tops and cooker handles. Nylon, the first fully synthetic fibre, was developed by W. H. Carothers at DuPont and patented in 1938; it is strong, elastic and resistant to abrasion, which took it from parachutes and ropes to stockings and fishing nets. Teflon owes its remarkable inertness and non-stick character to the exceptional strength of its carbon–fluorine bonds. Natural rubber, chemically cis-1,4-polyisoprene, is soft and sticky and loses strength when warm; heating it with sulphur introduces cross-links between the chains in the process called vulcanisation, discovered by Charles Goodyear, and the result is the tough, elastic material of motor tyres.
3. Cement, Concrete and Glass
Ordinary Portland Cement is made by burning a carefully proportioned mixture of limestone and clay in a rotary kiln at about 1400–1500 °C. The product, a hard nodular material called clinker, is ground to a fine powder. By composition, cement is roughly 60–67% lime (CaO), 17–25% silica (SiO2), 3–8% alumina and 0.5–6% iron oxide, with small amounts of magnesia and alkalis. Crucially, about 2–3% gypsum (calcium sulphate) is ground along with the clinker, and its job is to retard the initial setting — without it, cement paste would stiffen almost at once and be impossible to place. Too much lime makes cement expand and crack; too little makes it weak. When water is added, the calcium silicates and aluminates hydrate, an exothermic reaction that first sets the paste and then hardens it over weeks. Cement mixed with sand gives mortar; cement with sand and crushed stone gives concrete; and concrete cast around steel bars gives reinforced cement concrete, which combines concrete’s strength in compression with steel’s strength in tension.
Glass is chemically a supercooled liquid rather than a true solid: it is amorphous, has no orderly crystal lattice and therefore no sharp melting point, softening gradually over a range instead. Ordinary window and bottle glass is soda-lime-silica glass, obtained by fusing sand (silica) with sodium carbonate and limestone, and it is essentially a mixture of sodium silicate and calcium silicate in excess silica. Replacing some of the soda and lime with boron oxide gives borosilicate glass (Pyrex), whose very low thermal expansion lets it take sudden temperature changes in laboratory and kitchen ware. Lead oxide gives dense flint glass with a high refractive index for lenses and prisms, while metal oxides act as colourants — cobalt for deep blue, chromium for green, manganese for violet and cuprous oxide for red. Rapidly cooling glass under controlled stress gives toughened safety glass; laminating it with a plastic sheet gives the windscreen glass that cracks without flying apart.
4. Chemistry in Medicine and Food
Medicinal chemistry is classified by what a drug does. Antacids such as magnesium hydroxide, aluminium hydroxide and sodium bicarbonate neutralise excess hydrochloric acid in the stomach, while modern drugs such as ranitidine and omeprazole reduce acid secretion at its source. Analgesics relieve pain: aspirin and paracetamol are the familiar non-narcotic examples, aspirin also acting as an antipyretic and a blood thinner, while morphine is a narcotic analgesic. Antibiotics kill or inhibit micro-organisms; penicillin, discovered by Alexander Fleming in 1928 from the mould Penicillium notatum, began the antibiotic era. Antiseptics such as dettol and tincture of iodine are safe enough for living tissue and wounds, whereas disinfectants such as phenol and chlorine are stronger agents for floors, drains and instruments — the same compound can serve as either depending on concentration, which is a favourite examination point. Food chemistry adds its own list: preservatives such as sodium benzoate and sodium metabisulphite prevent spoilage, antioxidants such as BHA and BHT stop fats turning rancid, and artificial sweeteners give sweetness without calories — saccharin, discovered in 1879 and roughly 300 times as sweet as sucrose, and aspartame, about 200 times as sweet but unstable at cooking temperatures, so it suits cold foods and soft drinks rather than baking.
1. சவர்க்காரம், சலவைத்தூள் மற்றும் தூய்மையாக்கலின் வேதியியல்
துணியிலும் தோலிலும் அழுக்கு ஒட்டிக்கொள்வதற்குக் காரணம், அதனை மெல்லிய எண்ணெய்ப் படலம் பிடித்து வைத்திருப்பதே. எண்ணெயும் நீரும் ஒன்றாகக் கலக்காததால் வெறும் நீரால் அழுக்கை அகற்ற முடியாது. சவர்க்கார மூலக்கூறு இரட்டை முகம் கொண்டிருப்பதால் இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்கிறது. அதன் ஒரு முனை –COO−Na+ எனும் அயனித் தலைப்பகுதி; இது நீரால் வலுவாக ஈர்க்கப்படுகிறது. மறுமுனை பதினைந்து முதல் பதினேழு கார்பன்கள் கொண்ட நீண்ட ஹைட்ரோகார்பன் சங்கிலி; இது நீரை வெறுத்து எண்ணெயுடன் இணைகிறது. போதுமான சவர்க்காரம் நீரில் கரையும்போது இந்த மூலக்கூறுகள் மைசெல் எனும் நுண்ணிய கோளங்களாக அமைந்து, எண்ணெய் வால்கள் அனைத்தும் உள்நோக்கியும் அயனித் தலைகள் அனைத்தும் வெளிநோக்கியும் திரும்பியிருக்கும். அழுக்கின் எண்ணெய் ஒவ்வொரு மைசெல்லின் மையத்துக்குள் விழுங்கப்படுகிறது; மைசெல்லின் மேற்பரப்பு மின்னேற்றம் பெற்றிருப்பதால் அது நீரில் தொங்கு நிலையில் இருக்கிறது; ஒரு முறை கழுவினால் முழுத் தொகுப்பும் அகன்றுவிடும். தேய்த்துக் கழுவுவதும் சலவை இயந்திரத்தின் சுழற்சியும் பெரிய எண்ணெய்த் துளிகளைச் சிறிய துளிகளாக உடைத்து இந்த வேலையை விரைவாக்குகின்றன.
சவர்க்காரம் சோப்பாக்கல் வினை மூலம் தயாரிக்கப்படுகிறது: எண்ணெய் அல்லது கொழுப்பை வலிமையான காரத்துடன் — பொதுவாக சோடியம் ஹைட்ராக்சைடு — கொதிக்க வைக்கும்போது கொழுப்பில் உள்ள எஸ்டர் பிணைப்புகள் நீராற்பகுப்பு அடைகின்றன. விளைபொருள்களாக கொழுப்பு அமிலங்களின் சோடியம் உப்புகள் (அதாவது சவர்க்காரம்) மற்றும் கிளிசரால் கிடைக்கின்றன; கிளிசரால் ஒப்பனைப் பொருள் மற்றும் வெடிபொருள் தொழில்களுக்கு விற்கப்படும் மதிப்புமிக்க துணைப் பொருள். சோடியம் ஹைட்ராக்சைடுக்குப் பதிலாக பொட்டாசியம் ஹைட்ராக்சைடு பயன்படுத்தினால் மென்மையான பொட்டாசியம் சவர்க்காரம் கிடைக்கும்; இதுவே ஷேவிங் கிரீம் மற்றும் திரவ சவர்க்காரத்தில் பயன்படுகிறது. பின்னர் சாதாரண உப்பு சேர்த்து சவர்க்காரத்தைத் தனியே மிதக்கச் செய்வது “உப்பிட்டுப் பிரித்தல்” எனப்படும்.
சவர்க்காரத்திற்கு ஒரு பெரிய குறை உண்டு — கடின நீர். சுண்ணாம்புப் பாறைகளின் வழியே வடிந்த நீரில் கால்சியம், மெக்னீசியம் அயனிகள் கரைந்திருக்கும். இந்த அயனிகள் சவர்க்காரத்தில் உள்ள சோடியத்தை இடமாற்றம் செய்து, கரையாத கால்சியம், மெக்னீசியம் ஸ்டியரேட்டுகளை உருவாக்குகின்றன. எனவே நுரைக்குப் பதிலாக ஒட்டும் சாம்பல் நிறப் படிவு — குளியலறை ஓடுகளில் காணப்படும் அந்த scum — தோன்றுகிறது; கடினத்தன்மை அயனிகள் முழுவதும் வீழ்படிவாகும் வரை சவர்க்காரம் வீணாகிக்கொண்டே இருக்கும். இதை வெல்வதற்காகவே செயற்கை சலவைத்தூள்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. சலவைத்தூள் பொதுவாக நீண்ட சங்கிலி ஆல்கைல் பென்சீன் சல்ஃபோனிக் அமிலம் அல்லது ஆல்கைல் ஹைட்ரஜன் சல்பேட்டின் சோடியம் உப்பு. சல்ஃபோனிக் அமிலங்களின் கால்சியம், மெக்னீசியம் உப்புகள் நீரில் நன்கு கரைவதால், கடின நீரிலும் கடல் நீரிலும் லேசான அமில நீரிலும் சலவைத்தூள் நுரைக்கிறது. ஆனால் சுற்றுச்சூழல் அளவில் ஒரு விலை உண்டு. ஆரம்பகால சலவைத்தூள்களில் மிகுந்த கிளைகள் கொண்ட ஹைட்ரோகார்பன் சங்கிலிகள் இருந்தன; மண் நுண்ணுயிரிகள் அவற்றைச் சிதைக்க முடியாததால் கழிவுநீர்ச் சுத்திகரிப்பைத் தாண்டி ஆறுகளில் நுரைக் குவியல்களை உருவாக்கின. இன்று உற்பத்தியாளர்கள் நேர்க்கோட்டு ஆல்கைல் பென்சீன் சல்ஃபோனேட்டுகளை பயன்படுத்துவதால் நவீன சலவைத்தூள்கள் பெரும்பாலும் மக்கும் தன்மை கொண்டவை.
2. பலபடிகள்: நெகிழிகள், இழைகள், ரப்பர்
பலபடி என்பது ஒருபடி எனப்படும் ஆயிரக்கணக்கான ஒரே மாதிரியான சிறு அலகுகள் இணைந்து உருவாகும் மாபெரும் மூலக்கூறு; இந்தச் செயல்முறை பலபடியாக்கம், இணைந்த அலகுகளின் எண்ணிக்கை பலபடியாக்க அளவு. இயற்கையும் இதைச் செய்கிறது — செல்லுலோஸ் குளுக்கோசின் பலபடி, புரதங்கள் அமினோ அமிலங்களின் பலபடி, இயற்கை ரப்பர் ஐசோப்ரீனின் பலபடி. தேர்வுக்கு மிகவும் பயன்தரும் வகைப்பாடு வினை வழிமுறையைப் பொறுத்தது. கூட்டுவினைப் பலபடியாக்கத்தில் இரட்டைப் பிணைப்புள்ள ஒருபடிகள் எதையும் இழக்காமல் நேரடியாக இணைகின்றன: எத்தீன் → பாலித்தீன், வினைல் குளோரைடு → PVC, டெட்ராஃப்ளூரோஎத்திலீன் → டெஃப்லான், ஸ்டைரீன் → பாலிஸ்டைரீன். குறுக்கவினைப் பலபடியாக்கத்தில் இரு வேறுபட்ட ஒருபடிகள் மீண்டும் மீண்டும் வினைபுரிந்து நீர் போன்ற சிறு மூலக்கூறை வெளியேற்றுகின்றன: ஹெக்சாமெத்திலீன்டையமீன் + அடிபிக் அமிலம் → நைலான்-6,6; எத்திலீன் கிளைக்கால் + டெரஃப்தாலிக் அமிலம் → டெரிலீன்; ஃபீனால் + ஃபார்மால்டிஹைடு → பேக்கலைட்.
வெப்பத்தின் மீதான நடத்தையைப் பொறுத்து இரண்டாம் வகைப்பாடு உள்ளது. வெப்பநெகிழிகள் (பாலித்தீன், PVC, பாலிஸ்டைரீன்) சூடுபடுத்தினால் மென்மையாகி, மீண்டும் மீண்டும் உருக்கி வடிவமைக்கலாம்; எனவே இவை மறுசுழற்சிக்கு ஏற்றவை. வெப்பநிலைப்படு நெகிழிகள் (பேக்கலைட், மெலமைன்) முதல் முறை வடிவமைக்கும்போதே மீளமுடியாத குறுக்குப் பிணைப்புகளைப் பெறுகின்றன; மீண்டும் சூடுபடுத்தினால் மென்மையாகாமல் கருகிவிடும். எனவே மின் சுவிட்சுகள், பிளக் தலைகள், குக்கர் கைப்பிடிகளுக்கு இவை ஏற்றவை. முதல் முழுமையான செயற்கை இழையான நைலானை டூபான்ட் நிறுவனத்தில் W. H. கரோதர்ஸ் உருவாக்கினார் (1938 காப்புரிமை); வலிமையும் மீள்தன்மையும் தேய்மானத் தடுப்பும் கொண்ட இது பாராசூட், கயிறு முதல் ஆடை, மீன்வலை வரை பயன்படுகிறது. டெஃப்லானின் அசாதாரணமான செயலற்ற, ஒட்டாத தன்மைக்குக் காரணம் அதன் கார்பன்–ஃப்ளூரின் பிணைப்புகளின் அதிக வலிமை. இயற்கை ரப்பர் வேதியியல் ரீதியில் சிஸ்-1,4-பாலிஐசோப்ரீன்; இது மென்மையாகவும் ஒட்டும் தன்மையுடனும் இருந்து வெப்பத்தில் வலிமை இழக்கும். கந்தகத்துடன் சூடுபடுத்தும் கந்தகமேற்றல் (சார்லஸ் குட்இயர் கண்டுபிடித்தது) சங்கிலிகளுக்கு இடையே குறுக்குப் பிணைப்புகளை ஏற்படுத்தி, வாகன டயர்களுக்கான உறுதியான மீள்தன்மைப் பொருளைத் தருகிறது.
3. சிமெண்ட், கான்கிரீட் மற்றும் கண்ணாடி
சாதாரண போர்ட்லேண்ட் சிமெண்ட் சுண்ணாம்புக் கல்லும் களிமண்ணும் கவனமாக விகிதப்படுத்தப்பட்ட கலவையாக சுழல் சூளையில் சுமார் 1400–1500 °C வெப்பநிலையில் எரிக்கப்பட்டுத் தயாராகிறது. கிளிங்கர் எனப்படும் கடினமான கட்டிகள் கிடைத்து, அவை நுண்ணிய தூளாக அரைக்கப்படுகின்றன. கலவை அளவில் சிமெண்டில் சுண்ணாம்பு (CaO) 60–67%, சிலிக்கா (SiO2) 17–25%, அலுமினா 3–8%, இரும்பு ஆக்சைடு 0.5–6% உள்ளன; சிறிதளவு மெக்னீசியாவும் காரங்களும் இருக்கும். மிக முக்கியமாக, கிளிங்கருடன் சுமார் 2–3% ஜிப்சம் (கால்சியம் சல்பேட்) சேர்த்து அரைக்கப்படுகிறது; தொடக்க இறுகலைத் தாமதப்படுத்துவதே அதன் வேலை. ஜிப்சம் இல்லையெனில் சிமெண்டுக் கலவை உடனே இறுகி, பயன்படுத்தவே முடியாமல் போகும். சுண்ணாம்பு அதிகமானால் சிமெண்ட் விரிவடைந்து விரிசல் ஏற்படும்; குறைவானால் வலிமை குறையும். நீர் சேர்க்கும்போது கால்சியம் சிலிக்கேட்டுகளும் அலுமினேட்டுகளும் நீரேற்றம் அடைகின்றன; இது வெப்ப உமிழ் வினை, முதலில் கலவையை இறுகச் செய்து பின்னர் வாரங்கள் முழுவதும் கடினமாக்குகிறது. சிமெண்ட் + மணல் = மோர்ட்டார்; சிமெண்ட் + மணல் + ஜல்லி = கான்கிரீட்; இரும்புக் கம்பிகளைச் சுற்றி ஊற்றப்பட்ட கான்கிரீட் = வலுவூட்டப்பட்ட கான்கிரீட் (RCC), இது கான்கிரீட்டின் அழுத்த வலிமையையும் இரும்பின் இழுவிசை வலிமையையும் ஒன்றிணைக்கிறது.
கண்ணாடி வேதியியல் ரீதியில் உண்மையான திண்மம் அல்ல, மீக்குளிர்விக்கப்பட்ட திரவம்: அது படிகமற்றது, ஒழுங்கான படிகக் கட்டமைப்பு இல்லை, எனவே நிலையான உருகுநிலையும் இல்லை — ஒரு வெப்பநிலை வரம்பில் படிப்படியாக மென்மையாகும். சாதாரண ஜன்னல் மற்றும் பாட்டில் கண்ணாடி சோடா-சுண்ணாம்பு-சிலிக்கா கண்ணாடி; மணல் (சிலிக்கா), சோடியம் கார்பனேட், சுண்ணாம்புக் கல் ஆகியவற்றை உருக்கிப் பெறப்படுகிறது. இது அடிப்படையில் அதிக சிலிக்காவில் சோடியம் சிலிக்கேட் மற்றும் கால்சியம் சிலிக்கேட் கலந்த கலவை. சோடா, சுண்ணாம்பில் சிறிதளவை போரான் ஆக்சைடால் மாற்றினால் போரோசிலிக்கேட் கண்ணாடி (பைரக்ஸ்) கிடைக்கிறது; இதன் மிகக் குறைந்த வெப்ப விரிவுத் திறன், ஆய்வக மற்றும் சமையல் பாத்திரங்களில் திடீர் வெப்ப மாற்றங்களைத் தாங்க உதவுகிறது. ஈயம் ஆக்சைடு அதிக ஒளிவிலகல் எண் கொண்ட அடர்த்தியான ஃபிளின்ட் கண்ணாடியைத் தந்து லென்ஸ், ப்ரிஸம் தயாரிக்கப் பயன்படுகிறது. உலோக ஆக்சைடுகள் நிறமூட்டிகளாகச் செயல்படுகின்றன — கோபால்ட் அடர் நீலம், குரோமியம் பச்சை, மாங்கனீசு ஊதா, குப்ரஸ் ஆக்சைடு சிவப்பு. கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அழுத்தத்தில் விரைவாகக் குளிர்விப்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பாதுகாப்புக் கண்ணாடியைத் தரும்; நெகிழித் தாளுடன் அடுக்கினால் உடைந்தும் சிதறாத வாகனக் கண்ணாடி கிடைக்கும்.
4. மருத்துவத்திலும் உணவிலும் வேதியியல்
மருந்து வேதியியல் ஒரு மருந்து என்ன செய்கிறது என்பதைப் பொறுத்து வகைப்படுத்தப்படுகிறது. அமிலமுறிப்பான்கள் — மெக்னீசியம் ஹைட்ராக்சைடு, அலுமினியம் ஹைட்ராக்சைடு, சோடியம் பைகார்பனேட் — இரைப்பையில் உள்ள உபரி ஹைட்ரோகுளோரிக் அமிலத்தை நடுநிலையாக்குகின்றன; ரானிடிடைன், ஒமெப்ரசோல் போன்ற நவீன மருந்துகள் அமிலச் சுரப்பையே குறைக்கின்றன. வலி நிவாரணிகள் வலியைத் தணிக்கின்றன: ஆஸ்பிரின், பாராசிட்டமால் ஆகியவை போதையற்ற எடுத்துக்காட்டுகள்; ஆஸ்பிரின் காய்ச்சல் தணிப்பானாகவும் இரத்த மெலிவாக்கியாகவும் செயல்படுகிறது; மார்பின் போதை வலி நிவாரணி. நுண்ணுயிர்க் கொல்லிகள் நுண்ணுயிரிகளை அழிக்கின்றன அல்லது தடுக்கின்றன; அலெக்சாண்டர் ஃப்ளெமிங் 1928-ல் பெனிசிலியம் நொட்டேட்டம் பூஞ்சையிலிருந்து கண்டறிந்த பென்சிலின் நுண்ணுயிர்க் கொல்லி காலத்தைத் தொடங்கியது. நோய்த்தடுப்பான்கள் — டெட்டால், அயோடின் டிஞ்சர் — உயிருள்ள திசுக்களுக்கும் காயங்களுக்கும் பாதுகாப்பானவை; கிருமிநாசினிகள் — ஃபீனால், குளோரின் — தரை, கழிவுநீர்க் குழாய், கருவிகளுக்கான வலிமையான பொருள்கள். ஒரே சேர்மம் செறிவைப் பொறுத்து இரண்டிலும் ஒன்றாகச் செயல்படலாம் — இது தேர்வில் அடிக்கடி கேட்கப்படும் கருத்து. உணவு வேதியியலில் பதப்படுத்திகள் (சோடியம் பென்சோயேட், சோடியம் மெட்டாபைசல்பைட்) கெட்டுப்போவதைத் தடுக்கின்றன, எதிர் ஆக்சிஜனேற்றிகள் (BHA, BHT) கொழுப்புகள் நாற்றமடைவதைத் தடுக்கின்றன, செயற்கை இனிப்பூட்டிகள் கலோரி இல்லாமல் இனிப்பைத் தருகின்றன — 1879-ல் கண்டறியப்பட்ட சாக்கரின் சுக்ரோசைவிட சுமார் 300 மடங்கு இனிப்பு; அஸ்பார்டேம் சுமார் 200 மடங்கு இனிப்பு ஆனால் சமையல் வெப்பநிலையில் நிலையற்றது, எனவே அது பேக்கிங்கிற்குப் பதிலாகக் குளிர்பானங்களுக்கும் குளிர் உணவுகளுக்கும் ஏற்றது.
Alkaline hydrolysis of an oil or fat gives the soap and glycerol. / எண்ணெய் அல்லது கொழுப்பின் கார நீராற்பகுப்பில் சவர்க்காரமும் கிளிசராலும் கிடைக்கும்.
Unlike soap scum, the Ca/Mg salts of detergents dissolve, so lather forms. / சவர்க்காரப் படிவு போலன்றி சலவைத்தூளின் Ca/Mg உப்புகள் கரைவதால் நுரை உருவாகிறது.
Nylon-6,6 forms from hexamethylenediamine and adipic acid with loss of water; the other three are addition polymers. / நைலான்-6,6 நீரை இழந்து உருவாகும் குறுக்கவினைப் பலபடி; மற்ற மூன்றும் கூட்டுவினைப் பலபடிகள்.
About 2-3% gypsum delays the initial set so the concrete stays workable. / சுமார் 2-3% ஜிப்சம் தொடக்க இறுகலைத் தாமதப்படுத்தி கான்கிரீட்டை வேலைக்குரியதாக வைக்கிறது.
Sulphur cross-links the polyisoprene chains, making rubber hard and non-sticky. / கந்தகம் பாலிஐசோப்ரீன் சங்கிலிகளைக் குறுக்காகப் பிணைத்து ரப்பரை கடினமாகவும் ஒட்டாததாகவும் ஆக்குகிறது.
விடை: பாலிடெட்ராஃப்ளூரோஎத்திலீன் (PTFE) — டெட்ராஃப்ளூரோஎத்திலீனின் கூட்டுவினைப் பலபடி; ஒட்டாத, செயலற்ற தன்மைக்காகப் பயன்படுகிறது.
விடை: ஜிப்சம் (கால்சியம் சல்பேட்) — கிளிங்கரை அரைக்கும்போது சுமார் 2–3% சேர்க்கப்படுகிறது.
விடை: கடின நீரில் உள்ள Ca2+, Mg2+ அயனிகள் சவர்க்காரத்துடன் வினைபுரிந்து நுரைக்குப் பதிலாக கரையாத கால்சியம், மெக்னீசியம் ஸ்டியரேட்டுகளை (படிவு) உருவாக்குகின்றன.
TNPSC குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வுகளுக்கான நம்பகமான வழிகாட்டி