TNPSC Daily Notes: Bhakti and Sufi Movements in Medieval India | இடைக்கால இந்தியாவில் பக்தி மற்றும் சூஃபி இயக்கங்கள் — 18 August 2026

🎯 Key Points | முக்கியக் குறிப்புகள்

📖 Detailed Notes — English

1. Origins in the Tamil Country

The Bhakti movement was not born in the north. Its earliest and most emotionally powerful expression appeared in the Tamil country between the sixth and ninth centuries CE, in the hymns of the Alvars and the Nayanars. The Alvars — twelve in number — sang of Vishnu; the Nayanars — sixty-three in number — sang of Shiva. They travelled from shrine to shrine, sang in colloquial Tamil rather than Sanskrit, and drew followers from every social layer, including groups traditionally excluded from Vedic ritual. Nandanar, one of the Nayanmars, came from a community treated as untouchable; Tiruppan Alvar came from a community of panars. This social openness is the single most examinable feature of the early movement.

2. The Canonical Texts

The four thousand Tamil verses of the Alvars were gathered by Nathamuni in the ninth-tenth century as the Nalayira Divya Prabandham, a work so venerated that it is called the Dravida Veda and is recited in the 108 Divya Desam temples. On the Shaiva side, the hymns of the Nayanars form the twelve Tirumurai. The first seven books, known collectively as the Thevaram, contain the compositions of Appar (Tirunavukkarasar), Sundarar and Thirugnana Sambandar, and were retrieved and arranged by Nambi Andar Nambi during the Chola period. Manikkavasagar’s Tiruvasagam forms the eighth Tirumurai, and Sekkizhar’s Periya Puranam, composed in the court of Kulothunga Chola II, forms the twelfth and narrates the lives of all sixty-three Nayanmars.

3. The Philosophical Systems

Devotional emotion needed intellectual scaffolding, and three acharyas supplied it. Adi Shankara, born at Kaladi in Kerala in the eighth century, argued for Advaita: Brahman alone is real, the world is appearance, and the individual soul is identical with the absolute. Ramanuja, born at Sriperumbudur in the eleventh century, found this too austere for a devotee who wishes to love God, and taught Vishishtadvaita — the soul and the world are real attributes of a single God, distinct yet inseparable. Madhvacharya of Karnataka in the thirteenth century went furthest, teaching Dvaita: God and soul are eternally separate, and salvation lies in surrender. Remember the sequence Shankara → Ramanuja → Madhva, which TNPSC repeatedly asks in chronological-order format.

4. The Movement Travels North

Ramananda, a follower of the Ramanuja tradition, is credited with carrying Bhakti into the Hindi-speaking north and with breaking caste barriers among his own disciples — a weaver (Kabir), a cobbler (Ravidas), a barber (Sena), a Jat farmer (Dhanna) and a Rajput (Pipa). From this point the movement divided broadly into two streams. The nirguna stream worshipped a formless, attribute-less God: Kabir attacked idol worship, pilgrimage, caste and clerical authority in both Hinduism and Islam, and Guru Nanak (1469–1539) built on similar ground the ethical foundations of Sikhism — kirat karo, naam japo, vand chhako. The saguna stream worshipped God with form: Chaitanya Mahaprabhu of Bengal in ecstatic Krishna-kirtan, Mirabai of Rajasthan in her Rajasthani-Braj padas, Surdas in the Sursagar, Tulsidas in the Ramcharitmanas, and Tukaram and Namdev in the Varkari tradition of Maharashtra.

5. Sufism in India

Sufism entered India with the Turkish conquests and matured during the Delhi Sultanate. Sufis organised themselves into silsilas — chains of spiritual descent from master (pir) to disciple (murid) — centred on a hostel called the khanqah; the tomb of a departed saint became a dargah, and its death anniversary the urs. Abul Fazl records fourteen orders active in sixteenth-century India, but four dominate the syllabus. The Chishti order, brought by Khwaja Moinuddin Chishti to Ajmer around 1192, deliberately shunned rulers, refused state grants, ran a free kitchen (langar) and permitted sama (devotional music); its great figures were Qutbuddin Bakhtiyar Kaki, Baba Farid of Punjab, Nizamuddin Auliya of Delhi and Nasiruddin Chiragh-i-Dehlavi. The Suhrawardi order, established by Bahauddin Zakariya at Multan, took the opposite view, accepting land grants and state office. The Qadiri order, tracing to Sheikh Abdul Qadir Gilani of Baghdad, spread in the Punjab and was associated with Dara Shikoh. The Naqshbandi order, brought by Khwaja Baqi Billah, insisted on strict orthodoxy and political engagement; Sheikh Ahmad Sirhindi of this order opposed Akbar’s syncretic policies.

6. Impact

Together the two movements democratised religion. They privileged vernacular languages over Sanskrit and Persian, producing Tamil, Hindi, Marathi, Bengali and Punjabi literature of the first order. They softened caste rigidities, opened space for women saints such as Andal, Karaikkal Ammaiyar, Akka Mahadevi and Mirabai, and created shared cultural spaces — dargahs visited by Hindus and Muslims alike, and Kabir’s verses sung in both traditions. The doctrine of wahdat-al-wujud (unity of being), associated with Ibn Arabi, closely paralleled Advaita and helped build a common vocabulary of mysticism.

📖 விரிவான குறிப்புகள் — தமிழ்

1. தமிழகத்தில் தோற்றம்

பக்தி இயக்கம் வட இந்தியாவில் பிறக்கவில்லை. அதன் மிகத் தொன்மையான, உணர்வுபூர்வமான வெளிப்பாடு கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டு முதல் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை தமிழகத்தில் ஆழ்வார், நாயன்மார்களின் பாசுரங்களிலும் தேவாரப் பதிகங்களிலும் தோன்றியது. பன்னிரு ஆழ்வார்கள் திருமாலைப் பாடினர்; அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்கள் சிவபெருமானைப் பாடினர். இவர்கள் தலம் தலமாகச் சென்று, சமஸ்கிருதத்தில் அல்லாமல் மக்கள் பேசும் தமிழிலேயே பாடினர்; எனவே சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினரும் இவ்வியக்கத்தில் இணைந்தனர். நாயன்மார்களுள் ஒருவரான நந்தனார் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்; திருப்பாண் ஆழ்வார் பாணர் குலத்தைச் சேர்ந்தவர். இச்சமூகத் திறந்த தன்மையே இவ்வியக்கத்தின் மிக முக்கியமான சிறப்பியல்பு ஆகும்.

2. அடிப்படை நூல்கள்

ஆழ்வார்கள் பாடிய நான்காயிரம் பாசுரங்களை நாதமுனி கி.பி. ஒன்பது–பத்தாம் நூற்றாண்டில் “நாலாயிரத் திவ்விய பிரபந்தம்” எனத் தொகுத்தார். இது “திராவிட வேதம்” எனப் போற்றப்பட்டு 108 திவ்விய தேசங்களிலும் ஓதப்படுகிறது. சைவப் பக்கத்தில் நாயன்மார்களின் பாடல்கள் பன்னிரு திருமுறைகளாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. முதல் ஏழு திருமுறைகள் “தேவாரம்” எனப்படும்; அவை அப்பர் (திருநாவுக்கரசர்), சுந்தரர், திருஞானசம்பந்தர் ஆகியோரின் பதிகங்கள். சோழர் காலத்தில் நம்பியாண்டார் நம்பி இவற்றைத் தேடி எடுத்துத் தொகுத்தார். மாணிக்கவாசகரின் திருவாசகம் எட்டாம் திருமுறை. இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழனின் அவையில் சேக்கிழார் இயற்றிய பெரிய புராணம் பன்னிரண்டாம் திருமுறை; அது அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களின் வரலாற்றைக் கூறுகிறது.

3. தத்துவ மரபுகள்

பக்தி உணர்வுக்கு அறிவுசார் அடித்தளம் தேவைப்பட்டது; அதை மூன்று ஆசாரியர்கள் அளித்தனர். எட்டாம் நூற்றாண்டில் கேரளத்தின் காலடியில் பிறந்த ஆதி சங்கரர் “அத்வைதம்” கூறினார் — பிரம்மம் ஒன்றே உண்மை, உலகம் தோற்றம், உயிரும் பிரம்மமும் ஒன்றே. பதினொன்றாம் நூற்றாண்டில் ஸ்ரீபெரும்புதூரில் பிறந்த ராமானுஜர் இதை பக்தனுக்கு உகந்ததல்ல எனக் கருதி “விசிஷ்டாத்வைதம்” போதித்தார் — உயிரும் உலகமும் இறைவனின் உண்மையான பண்புகள்; வேறுபட்டாலும் பிரிக்க முடியாதவை. பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் கர்நாடகத்தின் மத்வாச்சாரியார் “துவைதம்” போதித்தார் — இறைவனும் உயிரும் என்றென்றும் வேறானவை; சரணாகதியே விடுதலை. சங்கரர் → ராமானுஜர் → மத்வர் எனும் காலவரிசையை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; டி.என்.பி.எஸ்.சி. இதைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்கிறது.

4. வட இந்தியாவில் பக்தி

ராமானுஜ மரபைச் சேர்ந்த ராமானந்தர் பக்தி இயக்கத்தை இந்தி பேசும் வட இந்தியாவிற்குக் கொண்டு சென்றார். அவரது சீடர்களுள் நெசவாளர் கபீர், செருப்புத் தைப்பவர் ரவிதாஸ், நாவிதர் சேனா, விவசாயி தன்னா, ராஜபுத்திரர் பீபா ஆகியோர் இருந்தனர் — இது சாதி வேறுபாட்டை உடைத்த முக்கிய நிகழ்வு. இதன் பின் இயக்கம் இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்தது. “நிர்குண” பிரிவு உருவமற்ற இறைவனை வழிபட்டது: கபீர் சிலை வழிபாடு, தீர்த்த யாத்திரை, சாதி, மதகுருமார் ஆதிக்கம் ஆகியவற்றை இந்து–இஸ்லாம் இரு மதங்களிலும் கண்டித்தார்; குரு நானக் (1469–1539) இதே அடிப்படையில் சீக்கிய மதத்தின் நெறிமுறைகளை — நேர்மையாக உழை, இறைவனை நினை, பகிர்ந்துண் — வகுத்தார். “சகுண” பிரிவு உருவமுள்ள இறைவனை வழிபட்டது: வங்காளத்தின் சைதன்ய மகாபிரபு கிருஷ்ண சங்கீர்த்தனத்திலும், ராஜஸ்தானின் மீராபாய் தன் பதங்களிலும், சூர்தாஸ் சூர்சாகரிலும், துளசிதாஸ் ராமசரிதமானஸிலும், மகாராஷ்டிராவின் துக்காராம், நாமதேவ் வார்கரி மரபிலும் பக்தியைப் பரப்பினர்.

5. இந்தியாவில் சூஃபி இயக்கம்

துருக்கியப் படையெடுப்புகளுடன் இந்தியாவிற்குள் நுழைந்த சூஃபித்துவம் டெல்லி சுல்தானியக் காலத்தில் வளர்ச்சி பெற்றது. சூஃபிகள் “சில்சிலா” எனும் குரு–சீட வழித்தொடர்களாக அமைந்தனர்; குரு “பீர்”, சீடர் “முரீத்” எனப்பட்டனர். அவர்கள் தங்கியிருந்த மடம் “கான்கா”; மறைந்த ஞானியின் கல்லறை “தர்கா”; அதன் நினைவு நாள் “உர்ஸ்”. பதினாறாம் நூற்றாண்டில் பதினான்கு சில்சிலாக்கள் இயங்கியதாக அபுல் பசல் குறிப்பிடுகிறார்; ஆனால் நான்கு முக்கியமானவை. சிஷ்தி சில்சிலாவை குவாஜா முயினுதீன் சிஷ்தி கி.பி. 1192 வாக்கில் அஜ்மீரில் நிறுவினார்; இவ்வழி அரசர்களிடமிருந்து விலகி, அரசு நிலக்கொடைகளை மறுத்து, இலவச உணவகம் (லங்கர்) நடத்தி, “சமா” எனும் பக்திசார் இசையை அனுமதித்தது; குத்புதீன் பக்தியார் காக்கி, பஞ்சாபின் பாபா ஃபரீத், டெல்லியின் நிஜாமுதீன் அவுலியா, நசீருதீன் சிராக்-இ-தெஹ்லவி ஆகியோர் இதன் பெருந்தலைவர்கள். சுஹ்ரவர்தி சில்சிலாவை முல்தானில் நிறுவிய பஹாவுதீன் ஜகாரியா இதற்கு நேர்மாறாக அரச ஆதரவையும் பதவிகளையும் ஏற்றார். காதிரி சில்சிலா பாக்தாதின் ஷேக் அப்துல் காதிர் ஜிலானியிடமிருந்து தொடங்கி பஞ்சாபில் பரவியது; தாரா ஷிகோ இதனுடன் தொடர்புடையவர். நக்ஷ்பந்தி சில்சிலாவைக் குவாஜா பாகி பில்லா அறிமுகப்படுத்தினார்; இது கடும் மரபுவழியையும் அரசியல் ஈடுபாட்டையும் வலியுறுத்தியது; இதன் ஷேக் அகமது சிர்ஹிந்தி அக்பரின் சமரசக் கொள்கைகளை எதிர்த்தார்.

6. விளைவுகள்

இரு இயக்கங்களும் மதத்தை மக்களுக்கு உரியதாக்கின. சமஸ்கிருதம், பாரசீகத்திற்குப் பதிலாக மக்கள் மொழிகளுக்கு முதன்மை அளித்து தமிழ், இந்தி, மராத்தி, வங்காளம், பஞ்சாபி இலக்கியங்களை வளர்த்தன. சாதிக் கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்தி, ஆண்டாள், காரைக்கால் அம்மையார், அக்க மகாதேவி, மீராபாய் போன்ற பெண் ஞானியருக்கு இடமளித்தன. இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் ஒருங்கே செல்லும் தர்காக்கள், இரு மரபிலும் பாடப்படும் கபீர் பாடல்கள் — இவை பொதுவான பண்பாட்டுத் தளத்தை உருவாக்கின. இப்னு அரபியுடன் தொடர்புடைய “வஹ்தத்-அல்-வுஜூத்” (இருப்பின் ஒருமை) கோட்பாடு அத்வைதத்துடன் நெருங்கிய ஒற்றுமை கொண்டிருந்தது.

❓ Practice MCQs | பயிற்சி வினாக்கள்

💡 Memory Tips | நினைவூட்டல் உத்திகள்

1. “A-V, N-S” — Alvars go with Vishnu, Nayanars go with Shiva.
ஆழ்வார் – அரி (திருமால்); நாயனார் – நடராஜர் (சிவன்). முதல் எழுத்தே குறிப்பு.

2. “A–V–D in 8–11–13” — Advaita (Shankara, 8th c.) → Vishishtadvaita (Ramanuja, 11th c.) → Dvaita (Madhva, 13th c.). Names run A, V, D; centuries run 8, 11, 13.
அத்வைதம்–8, விசிஷ்டாத்வைதம்–11, துவைதம்–13. “அ–வி–து” வரிசை.

3. “CSQN” — Chishti, Suhrawardi, Qadiri, Naqshbandi. Read it as “Can Sufis Quote Nizam?” First two are Sultanate-era arrivals, last two Mughal-era.
“சி–சு–கா–ந” — சிஷ்தி, சுஹ்ரவர்தி (சுல்தானியக் காலம்); காதிரி, நக்ஷ்பந்தி (முகலாயக் காலம்).

4. Chishti vs Suhrawardi — Chishti = Clear of the court. Suhrawardi = Supported by the state.
சிஷ்தி = சபையிலிருந்து விலகி. சுஹ்ரவர்தி = சுல்தானுடன் சேர்ந்து.

5. “12 – 63 – 4000 – 12” — 12 Alvars, 63 Nayanars, 4000 verses of the Divya Prabandham, 12 Tirumurai. One string, four facts locked.
“12 – 63 – 4000 – 12”: ஆழ்வார் 12, நாயன்மார் 63, பாசுரம் 4000, திருமுறை 12.

🔗 Previous Year Questions | முந்தைய ஆண்டு வினாக்கள்

Q1. Arrange in chronological order: Shankaracharya, Ramanuja, Chaitanya.
Answer: Shankaracharya (8th c.) → Ramanuja (11th c.) → Chaitanya (15th–16th c.)
காலவரிசைப்படுத்துக: சங்கராச்சாரியார், ராமானுஜர், சைதன்யர். — விடை: சங்கரர் → ராமானுஜர் → சைதன்யர்.

Q2. Who is regarded as the founder of the Chishti silsila in India?
Answer: Khwaja Moinuddin Chishti (Gharib Nawaz), who settled at Ajmer.
இந்தியாவில் சிஷ்தி சில்சிலாவை நிறுவியவர் யார்? — விடை: குவாஜா முயினுதீன் சிஷ்தி (கரீப் நவாஸ்), அஜ்மீரில் தங்கியவர்.

Q3. Match the saint with the language of his/her compositions — Mirabai, Tulsidas, Tukaram, Andal.
Answer: Mirabai – Rajasthani/Braj; Tulsidas – Awadhi; Tukaram – Marathi; Andal – Tamil.
பாடல் மொழியுடன் பொருத்துக — மீராபாய்: ராஜஸ்தானி/பிரஜ்; துளசிதாஸ்: அவதி; துக்காராம்: மராத்தி; ஆண்டாள்: தமிழ்.