ATHIYAMAN ACADEMY brings you today’s TNPSC Daily Notes on the Delhi Sultanate (1206–1526) — the five dynasties, the administrative machinery, the market and military reforms of Alauddin Khilji, the experiments of Muhammad bin Tughlaq, Indo-Islamic architecture, and the Tamil Nadu connection through Malik Kafur and the Madurai Sultanate. These bilingual notes are prepared for TNPSC Group 1, 2, 2A, 4 and VAO aspirants and cover the Indian History portion of the TNPSC syllabus with key points, detailed notes in English and Tamil, practice MCQs, memory tricks and previous year questions.
அதியமான் அகாடமி வழங்கும் இன்றைய டி.என்.பி.எஸ்.சி. தினசரி குறிப்புகள் — தில்லி சுல்தானியம் (1206–1526): ஐந்து வம்சங்கள், நிர்வாக அமைப்பு, அலாவுத்தீன் கில்ஜியின் சந்தை மற்றும் ராணுவச் சீர்திருத்தங்கள், முகமது பின் துக்ளக்கின் முயற்சிகள், இந்தோ-இஸ்லாமிய கட்டிடக்கலை, மாலிக் கபூர் மற்றும் மதுரை சுல்தானியம் வழியாகத் தமிழ்நாட்டுத் தொடர்பு. டி.என்.பி.எஸ்.சி. குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வர்களுக்காக முக்கியக் குறிப்புகள், விரிவான விளக்கம், பயிற்சி வினாக்கள், நினைவுக் குறிப்புகள் மற்றும் முந்தைய ஆண்டு வினாக்களுடன் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது.
📜 The Delhi Sultanate (1206–1526)
தில்லி சுல்தானியம் — ஐந்து வம்சங்கள், நிர்வாகம், கட்டிடக்கலை
The three centuries between 1206 and 1526 are the hinge of medieval Indian history. In that span a succession of Turkish and Afghan rulers governed from Delhi, built a new administrative vocabulary, minted a new currency, raised a new architecture, and seeded a new language. For TNPSC, the Delhi Sultanate is one of the densest scoring areas in Unit on Indian History, because almost every fact in it is a ready-made objective question.
How the Sultanate Began
Turkish power in the Ganga plain rests on one battle. At the Second Battle of Tarain in 1192, Muhammad Ghori defeated Prithviraj Chauhan III and left his slave-general Qutb-ud-din Aibak in charge of the Indian conquests. When Ghori died in 1206, Aibak declared himself independent and the Sultanate was born. Aibak ruled first from Lahore, began the Qutb Minar as a tribute to the Sufi saint Khwaja Qutbuddin Bakhtiyar Kaki, and raised the Quwwat-ul-Islam mosque at Delhi and the Adhai Din ka Jhonpra at Ajmer. He died in 1210 after falling from his horse while playing chaugan, an early form of polo.
The Slave Dynasty: Iltutmish to Balban
Iltutmish, Aibak’s son-in-law, is the ruler who actually made the Sultanate a state. He moved the capital to Delhi, secured a letter of investiture from the Abbasid Caliph in 1229 which gave his throne legal standing in the wider Islamic world, issued the silver tanka and the copper jital that became the standard coins of medieval India, completed the Qutb Minar, systematised the Iqta — a revenue assignment granted in place of salary — and created an inner circle of forty Turkish nobles known as the Turkan-i-Chihalgani. That same body of forty later became the chief obstacle to royal authority. His daughter Razia, who ruled from 1236 to 1240, remains the only woman to have occupied the Delhi throne. Balban, who seized power in 1266, answered the problem of the nobility with force: he destroyed the Chihalgani, built up a separate military department called the Diwan-i-Arz, surrounded the throne with the Persian court rituals of Sijda (prostration) and Paibos (kissing the Sultan’s feet), and advanced a theory of kingship in which the Sultan was Niyabat-i-Khudai, deputy of God, and Zil-i-Ilahi, the Shadow of God.
The Khiljis and the Peak of Power
Jalaluddin Khilji founded the second dynasty in 1290, but it is his nephew Alauddin Khilji (1296–1316) whom TNPSC asks about most often. Alauddin is the administrator-Sultan. He took the title Sikandar-i-Sani, the Second Alexander. He fixed the prices of grain, cloth, cattle and slaves in four separate controlled markets, policed them through an officer called the Shahna-i-Mandi under the department Diwan-i-Riyasat, and measured land by the Biswa to levy revenue at half the produce. To prevent his commanders from cheating the treasury he introduced Dagh, the branding of cavalry horses with a state mark, and Huliya, a written descriptive roll of every soldier — and he paid his troops in cash, creating what is counted as India’s first standing army. He beat back repeated Mongol invasions, stormed Ranthambore in 1301 and Chittor in 1303, and through his general Malik Kafur pushed into the Deccan and the far south, reaching Devagiri, Warangal, Dwarasamudra and finally Madurai in 1311, where the raid shook the Pandya kingdom. His buildings — the Alai Darwaza, the Siri fort, the Hauz-i-Alai tank — mark the confident phase of Indo-Islamic architecture.
The Tughlaqs: Ambition and Overreach
Ghiyasuddin Tughlaq founded the third dynasty in 1320 and built the fortress city of Tughlaqabad. His son Muhammad bin Tughlaq is the Sultanate’s most discussed ruler precisely because his best ideas failed. In 1327 he shifted the capital to Daulatabad, the old Devagiri, to govern the Deccan better, and then had to shift it back. In 1329–30 he issued token currency in copper and brass, intended to work on the strength of state guarantee alone; forgery destroyed it. He created the Diwan-i-Kohi, a department of agriculture, and raised taxes in the Doab during a famine. The Moroccan traveller Ibn Battuta arrived in his reign, served as Qazi of Delhi, and left the Rehla, one of the best eyewitness accounts of fourteenth-century India. Firoz Shah Tughlaq, who followed in 1351, chose consolidation over conquest: he cut irrigation canals including the Western Yamuna canal, founded Firozabad, Hisar, Fatehabad and Jaunpur, set up the Diwan-i-Khairat for charity and the Diwan-i-Bandagan for slaves, levied jizya as a separate tax, and carried two Ashokan pillars to Delhi — an act of unintentional archaeology for which historians still thank him.
Decline, and the Lodis
Timur’s invasion of 1398 broke Delhi’s prestige and its treasury. The Sayyid dynasty founded by Khizr Khan governed from 1414 to 1451 over a Sultanate reduced nearly to the district around Delhi. Bahlol Lodi then began the first Afghan dynasty in 1451; Sikandar Lodi founded Agra in 1504 and wrote Persian verse under the pen name Gulrukhi; and Ibrahim Lodi lost the First Battle of Panipat to Babur on 21 April 1526. Babur’s field guns and Tulughma tactics ended three hundred and twenty years of Sultanate rule and opened the Mughal age.
Administration, Economy and Legacy
The Sultan was head of state, army and judiciary. Under him the Wazir ran finance through the Diwan-i-Wizarat, the Ariz-i-Mumalik the army through the Diwan-i-Arz, the Diwan-i-Insha handled correspondence, the Diwan-i-Risalat religious and appellate matters, the Sadr-us-Sudur endowments, the Qazi-ul-Quzat justice, and the Barid-i-Mumalik intelligence. Provinces were Iqtas held by a Muqti or Wali; below them came the Shiq, the Pargana with its Amil and Mushrif, and the village with its Muqaddam, Patwari and Chaudhari. The main taxes were Kharaj on land, Zakat on Muslims, Jizya on non-Muslims and Khams, the state’s one-fifth share of war booty. The legacy is larger than the politics: the true arch and the dome entered Indian building; Persian became the language of administration; Hindavi, the ancestor of Urdu, took shape in the bazaars; Amir Khusrau, called Tuti-i-Hind or the Parrot of India, wrote the Khazain-ul-Futuh; Ziauddin Barani wrote the Tarikh-i-Firozshahi and Minhaj-us-Siraj the Tabaqat-i-Nasiri. For Tamil Nadu the sharpest consequence was the breakaway Madurai Sultanate (1335–1378), founded by Jalaluddin Ahsan Khan after revolting against the Tughlaqs and finally destroyed by the Vijayanagara prince Kumara Kampana, whose campaign his wife Gangadevi celebrated in the Sanskrit poem Madhura Vijayam.
கி.பி. 1206 முதல் 1526 வரையிலான மூன்று நூற்றாண்டுகள் இடைக்கால இந்திய வரலாற்றின் திருப்புமுனை. இக்காலத்தில் துருக்கிய மற்றும் ஆப்கானிய ஆட்சியாளர்கள் தில்லியிலிருந்து ஆட்சி செய்து, புதிய நிர்வாகச் சொற்களையும், புதிய நாணயத்தையும், புதிய கட்டிடக்கலையையும், புதிய மொழியையும் இந்தியாவுக்கு அளித்தனர். டி.என்.பி.எஸ்.சி. தேர்வுகளில் தில்லி சுல்தானியம் அதிக மதிப்பெண் தரும் பகுதி, ஏனெனில் இதில் உள்ள ஒவ்வொரு தகவலும் நேரடியான கொள்குறி வினாவாக மாறும் தன்மை கொண்டது.
சுல்தானியத்தின் தோற்றம்
1192-இல் நடந்த இரண்டாம் தரெயின் போரில் முகமது கோரி மூன்றாம் பிருதிவிராஜ் சௌகானை வென்று, தனது அடிமைத் தளபதி குத்புத்தீன் ஐபக்கை இந்தியப் பகுதிகளின் பொறுப்பில் விட்டுச் சென்றார். 1206-இல் கோரி இறந்தபோது ஐபக் தன்னைச் சுதந்திர ஆட்சியாளராக அறிவித்தார் — அங்கே சுல்தானியம் பிறந்தது. ஐபக் முதலில் லாகூரிலிருந்து ஆட்சி செய்தார்; சூஃபி ஞானி குவாஜா குத்புத்தீன் பக்தியார் காக்கிக்கு நினைவாக குதுப் மினாரைத் தொடங்கினார்; தில்லியில் குவ்வத்-உல்-இஸ்லாம் மசூதியையும், அஜ்மீரில் அதாய் தின் கா ஜோன்ப்ராவையும் எழுப்பினார். 1210-இல் சௌகான் எனப்படும் பழைய போலோ விளையாட்டின்போது குதிரையிலிருந்து விழுந்து மரணமடைந்தார்.
அடிமை வம்சம்: இல்துத்மிஷ் முதல் பல்பன் வரை
ஐபக்கின் மருமகனான இல்துத்மிஷ்தான் சுல்தானியத்தை ஒரு நிலையான அரசாக மாற்றியவர். அவர் தலைநகரை தில்லிக்கு மாற்றினார்; 1229-இல் பாக்தாத் அப்பாசியக் கலீபாவிடமிருந்து அங்கீகாரக் கடிதம் பெற்று தனது அரியாசனத்திற்கு இஸ்லாமிய உலகில் சட்டப்பூர்வ அடிப்படையை உருவாக்கினார்; இடைக்கால இந்தியாவின் நியம நாணயங்களாக மாறிய வெள்ளி டங்கா மற்றும் செம்பு ஜிடல் ஆகியவற்றை வெளியிட்டார்; குதுப் மினாரை நிறைவு செய்தார்; ஊதியத்திற்குப் பதிலாக வரி வருவாயை ஒப்படைக்கும் இக்தா முறையை ஒழுங்குபடுத்தினார்; நாற்பது துருக்கிய பிரபுக்கள் கொண்ட துர்கான்-இ-சிஹல்கானி என்னும் உள்வட்டத்தை அமைத்தார். பின்னாளில் அதே நாற்பதின்மர் குழுவே அரச அதிகாரத்திற்கு முதன்மைத் தடையாக மாறியது. அவரது மகள் ரசியா 1236 முதல் 1240 வரை ஆட்சி செய்தார் — தில்லி அரியாசனத்தில் அமர்ந்த ஒரே பெண் அவரே. 1266-இல் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய பல்பன், பிரபுக்களின் பிரச்சினைக்கு வன்மையான தீர்வு கண்டார்: சிஹல்கானியை அழித்தார்; திவான்-இ-அர்ஸ் என்னும் தனி ராணுவத் துறையை உருவாக்கினார்; சிஜ்தா (தரையில் விழுந்து வணங்குதல்) மற்றும் பைபோஸ் (சுல்தானின் கால்களை முத்தமிடுதல்) என்னும் பாரசீக அரசவை மரபுகளை நிலைநாட்டினார்; சுல்தான் நியாபத்-இ-குதாய் அதாவது கடவுளின் பிரதிநிதி, ஜில்-இ-இலாஹி அதாவது கடவுளின் நிழல் என்னும் அரசுரிமைக் கோட்பாட்டை முன்வைத்தார்.
கில்ஜியர் — அதிகாரத்தின் உச்சம்
1290-இல் ஜலாலுத்தீன் கில்ஜி இரண்டாம் வம்சத்தை நிறுவினார்; ஆனால் தேர்வுகளில் அதிகம் கேட்கப்படுவது அவரது மருமகன் அலாவுத்தீன் கில்ஜி (1296–1316) பற்றியே. நிர்வாகத் திறன் மிக்க சுல்தான் இவர். ‘சிக்கந்தர்-இ-சானி’ அதாவது இரண்டாம் அலெக்சாண்டர் என்னும் பட்டத்தை ஏற்றார். தானியம், துணி, கால்நடை, அடிமைகள் என நான்கு தனி சந்தைகளில் விலைகளை நிர்ணயித்தார்; திவான்-இ-ரியாசத் துறையின் கீழ் ஷாஹ்னா-இ-மண்டி என்னும் அதிகாரி மூலம் அவற்றைக் கண்காணித்தார்; பிஸ்வா அளவீட்டால் நிலத்தை அளந்து விளைச்சலில் பாதியை வரியாக வசூலித்தார். தளபதிகள் கருவூலத்தை ஏய்ப்பதைத் தடுக்க, குதிரைகளுக்கு அரச முத்திரையிடும் டாக் முறையையும், ஒவ்வொரு வீரனின் உருவ விவரத்தைப் பட்டியலிடும் ஹுலியா முறையையும் கொண்டுவந்தார்; படைவீரர்களுக்கு பணமாக ஊதியம் அளித்து இந்தியாவின் முதல் நிலையான படையை உருவாக்கினார். மங்கோலியர் படையெடுப்புகளைத் தொடர்ந்து முறியடித்தார்; 1301-இல் ரந்தம்பூரையும் 1303-இல் சித்தோரையும் கைப்பற்றினார்; தளபதி மாலிக் கபூர் மூலம் தக்காணத்திலும் தென்னிந்தியாவிலும் படையெடுத்து தேவகிரி, வாரங்கல், துவாரசமுத்திரம் வழியாக 1311-இல் மதுரையை அடைந்தார்; அந்தத் தாக்குதல் பாண்டிய அரசை பெரிதும் பாதித்தது. ஆலாய் தர்வாசா, சிரி கோட்டை, ஹவுஸ்-இ-ஆலாய் நீர்த்தேக்கம் ஆகியவை இந்தோ-இஸ்லாமிய கட்டிடக்கலையின் தன்னம்பிக்கைக் கட்டத்தைக் காட்டுகின்றன.
துக்ளக்கியர் — பெரும் கனவுகளும் தோல்விகளும்
1320-இல் கியாசுத்தீன் துக்ளக் மூன்றாம் வம்சத்தை நிறுவி, துக்ளகாபாத் கோட்டை நகரைக் கட்டினார். அவரது மகன் முகமது பின் துக்ளக், சிறந்த திட்டங்கள் தோல்வியடைந்ததாலேயே அதிகம் விவாதிக்கப்படுகிறார். தக்காணத்தை நன்றாக ஆட்சி செய்ய 1327-இல் தலைநகரை பழைய தேவகிரியான தௌலதாபாத்திற்கு மாற்றி, பின்னர் திரும்பவும் மாற்ற வேண்டியிருந்தது. 1329–30-இல் அரசின் உத்தரவாதத்தை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்ட செம்பு, பித்தளை அடையாள நாணயங்களை வெளியிட்டார்; போலி நாணயங்கள் அந்தத் திட்டத்தை அழித்தன. விவசாயத்திற்காக திவான்-இ-கோஹி துறையை உருவாக்கினார்; பஞ்சக் காலத்தில் தோ-ஆப் பகுதியில் வரியை உயர்த்தினார். அவரது ஆட்சியில் வந்த மொராக்கோ பயணி இபன் பதூதா தில்லியின் காஜியாகப் பணியாற்றி, பதினான்காம் நூற்றாண்டு இந்தியாவின் சிறந்த நேரடிப் பதிவான ‘ரெஹ்லா’ நூலை எழுதினார். 1351-இல் ஆட்சிக்கு வந்த ஃபிரோஸ் ஷா துக்ளக் படையெடுப்பை விட ஒருங்கிணைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தார்: மேற்கு யமுனை கால்வாய் உள்ளிட்ட பாசனக் கால்வாய்களை வெட்டினார்; ஃபிரோஸாபாத், ஹிசார், ஃபதேபாத், ஜவுன்பூர் நகரங்களை நிறுவினார்; தர்மத்திற்கு திவான்-இ-கைரத், அடிமைகளுக்கு திவான்-இ-பந்தகான் என்னும் துறைகளை அமைத்தார்; ஜிஸியாவைத் தனி வரியாக வசூலித்தார்; இரண்டு அசோகர் தூண்களை தில்லிக்கு கொண்டு வந்தார் — அந்தச் செயலுக்காக வரலாற்று ஆசிரியர்கள் இன்றும் அவருக்கு நன்றி சொல்கிறார்கள்.
வீழ்ச்சியும் லோடியரும்
1398-இல் தைமூரின் படையெடுப்பு தில்லியின் கௌரவத்தையும் கருவூலத்தையும் சிதைத்தது. கிஜ்ர் கான் நிறுவிய சையது வம்சம் 1414 முதல் 1451 வரை, தில்லியைச் சுற்றிய சிறு பகுதியாகச் சுருங்கிய சுல்தானியத்தை ஆட்சி செய்தது. பின்னர் 1451-இல் பஹ்லோல் லோடி முதல் ஆப்கானிய வம்சத்தைத் தொடங்கினார்; சிக்கந்தர் லோடி 1504-இல் ஆக்ராவை நிறுவி ‘குல்ருகி’ என்னும் புனைபெயரில் பாரசீகக் கவிதை எழுதினார்; 1526 ஏப்ரல் 21 அன்று முதல் பானிபட் போரில் இப்ராஹிம் லோடி பாபரிடம் தோற்றார். பாபரின் பீரங்கிகளும் ‘துலுக்மா’ போர்த்திட்டமும் 320 ஆண்டு சுல்தானிய ஆட்சியை முடித்து முகலாயக் காலத்தைத் தொடங்கின.
நிர்வாகம், பொருளாதாரம், விளைவுகள்
சுல்தான் அரசு, படை, நீதித்துறை ஆகிய மூன்றுக்கும் தலைவர். அவருக்குக் கீழ் வசீர் திவான்-இ-விசாரத் மூலம் நிதியை, அரிஸ்-இ-மமாலிக் திவான்-இ-அர்ஸ் மூலம் படையை, திவான்-இ-இன்ஷா கடிதப் போக்குவரத்தை, திவான்-இ-ரிசாலத் சமய மற்றும் மேல்முறையீட்டு விவகாரங்களை, சத்ர்-உஸ்-சுதூர் அறக்கொடைகளை, காஜி-உல்-குஜாத் நீதியை, பரீத்-இ-மமாலிக் உளவுத்துறையை நிர்வகித்தனர். மாகாணங்கள் முக்தி அல்லது வாலி வசம் இருந்த இக்தாக்கள்; அவற்றுக்குக் கீழ் ஷிக், ஆமில் மற்றும் முஷ்ரிஃப் கொண்ட பர்கானா, முகத்தம்-பட்வாரி-சௌத்ரி கொண்ட கிராமம். முக்கிய வரிகள்: நிலத்தின் மீது கராஜ், முஸ்லிம்களுக்கு சகாத், முஸ்லிம் அல்லாதவர்களுக்கு ஜிஸியா, போர்ச் செல்வத்தில் அரசின் ஐந்தில் ஒரு பங்கான கம்ஸ். அரசியலைக் காட்டிலும் பெரியது இதன் பண்பாட்டுப் பங்களிப்பு: உண்மை வளைவும் குவிமாடமும் இந்திய கட்டுமானத்தில் நுழைந்தன; பாரசீகம் நிர்வாக மொழியாயிற்று; உருதுவின் முன்னோடியான ஹிந்தவி சந்தைகளில் வடிவம் பெற்றது; ‘துதி-இ-ஹிந்த்’ அதாவது இந்தியாவின் கிளி என அழைக்கப்பட்ட அமீர் குஸ்ரு ‘கஜைன்-உல்-ஃபுதூஹ்’ எழுதினார்; சியாவுத்தீன் பரணி ‘தாரிக்-இ-ஃபிரோஸ்ஷாஹி’ எழுதினார்; மின்ஹாஜ்-உஸ்-சிராஜ் ‘தபகாத்-இ-நசிரி’ எழுதினார். தமிழ்நாட்டிற்கு இதன் கூர்மையான விளைவு, துக்ளக்கியரை எதிர்த்துக் கிளர்ந்து ஜலாலுத்தீன் அஹ்சான் கான் நிறுவிய மதுரை சுல்தானியம் (1335–1378); அதனை விஜயநகர இளவரசர் குமார கம்பணன் அழித்தார்; அவரது வெற்றியை அவரது மனைவி கங்காதேவி ‘மதுரா விஜயம்’ என்னும் சமஸ்கிருதக் காப்பியத்தில் பாடினார்.
Alauddin Khilji introduced Dagh and Huliya to prevent his nobles from presenting weak horses and fewer soldiers than they were paid for.
ஊதியம் பெற்றதை விடக் குறைவான வீரர்களையும் தரமற்ற குதிரைகளையும் பிரபுக்கள் காட்டுவதைத் தடுக்க அலாவுத்தீன் கில்ஜி டாக் மற்றும் ஹுலியா முறைகளை அறிமுகப்படுத்தினார்.
Muhammad bin Tughlaq shifted the capital to Daulatabad (Devagiri) in 1327 to control the Deccan, and later reversed the decision.
தக்காணத்தைக் கட்டுப்படுத்த முகமது பின் துக்ளக் 1327-இல் தலைநகரை தௌலதாபாத் (தேவகிரி) க்கு மாற்றினார்; பின்னர் அந்த முடிவை மாற்றிக்கொண்டார்.
Iltutmish obtained the Caliph’s letter of investiture in 1229, which gave his rule legal recognition in the Islamic world.
இல்துத்மிஷ் 1229-இல் கலீபாவின் அங்கீகாரக் கடிதத்தைப் பெற்றார்; இது இஸ்லாமிய உலகில் அவரது ஆட்சிக்குச் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் அளித்தது.
Malik Kafur, Alauddin Khilji’s general, raided Madurai in 1311 — the deepest southern penetration by a Delhi Sultanate army.
அலாவுத்தீன் கில்ஜியின் தளபதி மாலிக் கபூர் 1311-இல் மதுரையைத் தாக்கினார் — தில்லி சுல்தானியப் படையின் மிக ஆழமான தென்னிந்தியப் படையெடுப்பு இதுவே.
Babur defeated Ibrahim Lodi at the First Battle of Panipat on 21 April 1526, ending the Sultanate and founding the Mughal Empire.
1526 ஏப்ரல் 21 அன்று முதல் பானிபட் போரில் பாபர் இப்ராஹிம் லோடியைத் தோற்கடித்து, சுல்தானியத்தை முடித்து முகலாயப் பேரரசை நிறுவினார்.