TNPSC Daily Notes: Freedom Movement in Tamil Nadu (1900–1947) — Swadeshi, V.O. Chidambaram Pillai, Bharati, Vanchinathan & the Vedaranyam Salt Satyagraha | தமிழ்நாட்டின் விடுதலைப் போராட்டம் (1900–1947) — 13 November 2026

🎯 Key Points | முக்கியக் குறிப்புகள்

📖 Detailed Notes (English)

The freedom struggle in the Tamil districts of the Madras Presidency moved through three broad phases. The first was the moderate, petition-based politics of the late nineteenth century, carried by associations of lawyers and journalists in Madras city. The second was the militant Swadeshi upsurge of 1905-1911, which shifted the centre of gravity from Madras to the southern port towns of Tuticorin and Tirunelveli and produced both a commercial challenge to British capital and an underground revolutionary network. The third was the Gandhian mass phase from 1920, in which the Tamil country supplied the Civil Disobedience Movement with one of its most disciplined campaigns, the Vedaranyam Salt March.

Constitutional politics began with the Madras Mahajana Sabha, founded on 16 May 1884 by M. Veeraraghavachariar, G. Subramania Iyer and P. Ananda Charlu. The Sabha was a platform of the English-educated professional class, and it circulated memoranda on civil service reform, local self-government and the condition of the Madras ryot. Its most visible achievement was organising the third annual session of the Indian National Congress at Madras in December 1887, presided over by Badruddin Tyabji. G. Subramania Iyer, who had earlier founded The Hindu and Swadesamitran, linked this politics to a vigorous press that trained a generation of Tamil readers in public argument.

The partition of Bengal in 1905 turned that argument into agitation. Boycott of British goods, promotion of indigenous industry and national education became the programme, and in the Tamil south it took an unusually concrete commercial form. V. O. Chidambaram Pillai, a lawyer of Ottapidaram born on 5 September 1872, registered the Swadeshi Steam Navigation Company at Tuticorin in October 1906 and put two ships on the water, the S.S. Gallia and the S.S. Lavo, to compete with the British India Steam Navigation Company on the Tuticorin-Colombo run. The BISNC responded by cutting fares to a level no Indian company could survive, and by using its influence with the port administration to obstruct the Swadeshi vessels. The venture eventually failed commercially, but its political meaning was enormous: it demonstrated that swadeshi was not merely a matter of refusing foreign cloth but of building Indian enterprise against an entrenched monopoly.

V.O.C. then carried the Swadeshi message into the factory. In February 1908 he and the itinerant orator Subramania Siva addressed the workers of the Coral Mill at Tuticorin, and the mill hands struck for better wages and shorter hours. This fusion of nationalist mobilisation with industrial action made the administration treat the two men as a direct threat to order. On 12 March 1908 V.O.C., Subramania Siva and Swadeshi Padmanabha Iyengar were arrested at Tuticorin on charges arising from their speeches. News of the arrests brought Tirunelveli town onto the streets on 17 March 1908; crowds attacked almost every public building in the town, and twenty-seven people were subsequently convicted for the rioting.

The punishment handed to V.O.C. became a byword for colonial severity. Convicted of sedition, he was sentenced to two life terms – double transportation, read by contemporaries as forty years. The High Court on appeal reduced the sentence to four years of imprisonment followed by six years of exile, and the Privy Council trimmed it further. He was lodged in the Central Prison at Coimbatore from 9 July 1908 to 1 December 1910 and later at Kannanoor, and was yoked to the oil press as a hard-labour convict – an ordeal that gave Tamil Nadu the epithet Chekkiluththa Chemmal, the noble man who pulled the oil press. Disbarred and impoverished, he died on 18 November 1936 in the Congress office at Tuticorin. The port city that he tried to free from monopoly now bears his name in the harbour named after him.

The literary voice of this phase was Subramania Bharati, born at Ettayapuram on 11 December 1882 and awarded the title Bharati at eleven for his verse. He served as assistant editor of Swadesamitran from 1904 and from April 1907 edited the weekly India, whose cartoons and editorials were sharp enough to invite prosecution; he also brought out the English Bala Bharatham. With a warrant pending, Bharati crossed into French Pondicherry in 1908 and stayed in exile until 1918, writing Panchali Sabatham, Kannan Paattu and Kuyil Paattu, and giving the movement a Tamil idiom of freedom that combined devotion, patriotism and an early insistence on the dignity of women and the abolition of caste disability. He died at Madras on 11 September 1921.

Alongside the open movement ran a revolutionary current. The Bharatha Matha Sangam, led by Nilakanta Brahmachari, drew in young men radicalised by the events of 1908. One of them was Vanchinathan, born in 1886 at Sengottai in present-day Tenkasi district. On 17 June 1911, at Maniyachi railway station, he shot dead Robert William Escourt Ashe, District Collector of Tirunelveli, who was held responsible for the repression in the district, and then shot himself in the station lavatory rather than be captured. The letter found in his pocket stated that he had acted of his own accord and had done his part to drive the British from the country. The station is today named Vanchi Maniyachi.

After 1920 the Tamil districts were absorbed into the Gandhian programme of non-cooperation, constructive work and civil disobedience. The best-remembered Tamil episode is the Vedaranyam Salt Satyagraha of 1930, often called Tamil Nadu’s Dandi. It began on 13 April 1930, the Tamil New Year, from Tiruchirappalli, led by C. Rajagopalachari, who selected ninety-eight core volunteers from nearly a thousand applicants and walked a deliberately circuitous route of about 150 miles, or 240 kilometres, to the coastal town of Vedaranyam. T. S. S. Rajan went ahead arranging halts and food; Sardar Vedaratnam Pillai, a local Congressman who held the licence of the Agasthiyampalli salt factory, had persuaded Rajaji to choose the town and received the volunteers there. He was given the title Sardar in 1931.

The marchers reached Vedaranyam on 28 April 1930, and the salt law was broken on 30 April at the Agasthiyampalli pans, where volunteers gathered natural salt in open defiance of the state monopoly. Rajaji himself had been arrested on 28 April and was sentenced to six months in the Central Prison at Tiruchirappalli; around 375 people were detained across the district. Rukmini Lakshmipathi, sentenced to a year, became the first woman imprisoned in the Salt Satyagraha, and K. Kamaraj, later Chief Minister of Madras State, received two years of rigorous imprisonment and was released shortly after the Gandhi-Irwin Pact of 5 March 1931. M. Bhaktavatsalam and C. R. Narasimhan were among the other volunteers.

The flag became the next symbol of defiance. Tiruppur Kumaran, born at Chennimalai on 4 October 1904, founded the Desa Bandhu Youth Association and led a procession at Tiruppur carrying the nationalist flag the government had banned. On 11 January 1932, on the banks of the Noyyal river, he was beaten by the police and died with the flag still in his hands, a death that gave him the enduring name Kodi Kaatha Kumaran, Kumaran who protected the flag. Taken together, these episodes explain why the Tamil contribution to the national movement is examined so often: it combined economic nationalism, a modern labour strike, a revolutionary assassination, a mass salt campaign and a martyrdom over the flag within a single generation.

📖 விரிவான குறிப்புகள் (தமிழ்)

சென்னை மாகாணத்தின் தமிழ் மாவட்டங்களில் விடுதலைப் போராட்டம் மூன்று பெரும் கட்டங்களைக் கடந்தது. முதல் கட்டம், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் சென்னை நகர வழக்கறிஞர்களும் பத்திரிகையாளர்களும் நடத்திய மிதவாத மனுக்கோரிக்கை அரசியல். இரண்டாம் கட்டம், 1905 முதல் 1911 வரையிலான தீவிர சுதேசி எழுச்சி; இதில் போராட்டத்தின் மையம் சென்னையிலிருந்து தூத்துக்குடி, திருநெல்வேலி ஆகிய தென் துறைமுக நகரங்களுக்கு நகர்ந்தது. மூன்றாம் கட்டம், 1920 முதலான காந்திய மக்கள் இயக்கம்; இதில் தமிழ்நாடு சட்டமறுப்பு இயக்கத்திற்கு வேதாரண்யம் உப்பு யாத்திரை என்ற ஒழுக்கமான போராட்டத்தை வழங்கியது.

ஒழுங்கமைந்த அரசியல் 1884 மே 16-ல் தோன்றிய சென்னை மகாஜன சபையுடன் தொடங்கியது. எம். வீரராகவாச்சாரியார், கே. சுப்பிரமணிய ஐயர், பி. ஆனந்த சார்லு ஆகியோர் இதை நிறுவினர். ஆங்கிலக் கல்வி பெற்ற தொழில்முறை வர்க்கத்தின் களமாக இருந்த இச்சபை, அரசுப் பணி சீர்திருத்தம், உள்ளாட்சி, விவசாயிகளின் நிலை ஆகியவை குறித்து மனுக்களை முன்வைத்தது. 1887 டிசம்பரில் பதுருதீன் தியாப்ஜி தலைமையில் சென்னையில் நடந்த இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் மூன்றாம் மாநாட்டை ஏற்பாடு செய்தது இதன் பெரும் சாதனை. ‘தி இந்து’ மற்றும் ‘சுதேசமித்திரன்’ இதழ்களைத் தொடங்கிய கே. சுப்பிரமணிய ஐயர், இந்த அரசியலை வலுவான பத்திரிகை உலகோடு இணைத்தார்.

1905-ல் நிகழ்ந்த வங்கப் பிரிவினை இந்த வாதங்களைப் போராட்டமாக மாற்றியது. அயல்நாட்டுப் பொருள் புறக்கணிப்பு, நாட்டுத் தொழில் வளர்ச்சி, தேசியக் கல்வி ஆகியவை செயல்திட்டமாயின. தமிழ்த் தென்பகுதியில் இது மிகத் தெளிவான வணிக வடிவம் பெற்றது. 1872 செப்டம்பர் 5-ல் ஒட்டப்பிடாரத்தில் பிறந்த வழக்கறிஞர் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை, 1906 அக்டோபரில் தூத்துக்குடியில் சுதேசி கப்பல் நிறுவனத்தைப் பதிவு செய்து, எஸ்.எஸ். கல்லியா, எஸ்.எஸ். லாவோ ஆகிய இரு கப்பல்களை இயக்கினார். தூத்துக்குடி-கொழும்பு வழித்தடத்தில் BISNC-க்கு நேரடிப் போட்டி எழுந்தது. பிரிட்டிஷ் நிறுவனம் கட்டணத்தை எந்த இந்திய நிறுவனமும் தாங்க முடியாத அளவுக்குக் குறைத்து, துறைமுக நிர்வாகத்தின் துணையுடன் சுதேசி கப்பல்களுக்குத் தடை ஏற்படுத்தியது. வணிக அளவில் முயற்சி தோற்றாலும், அதன் அரசியல் பொருள் மிகப் பெரியது: சுதேசி என்பது வெறும் புறக்கணிப்பு அல்ல, ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக இந்தியத் தொழில் கட்டுவதும்தான் என்பதை அது நிரூபித்தது.

பின்னர் வ.உ.சி. சுதேசிச் செய்தியைத் தொழிற்சாலைக்குக் கொண்டு சென்றார். 1908 பிப்ரவரியில் அவரும் பேச்சாளர் சுப்பிரமணிய சிவாவும் தூத்துக்குடி கோரல் மில் தொழிலாளர்களிடம் உரையாற்றினர்; ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு கோரி தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் இறங்கினர். தேசிய எழுச்சியும் தொழிலாளர் போராட்டமும் இணைந்ததால், இருவரையும் நிர்வாகம் நேரடி அச்சுறுத்தலாகக் கருதியது. 1908 மார்ச் 12-ல் வ.உ.சி., சுப்பிரமணிய சிவா, சுதேசி பத்மநாபா ஐயங்கார் ஆகியோர் தூத்துக்குடியில் கைது செய்யப்பட்டனர். இச்செய்தி 1908 மார்ச் 17-ல் திருநெல்வேலி நகரை வீதிக்குக் கொண்டு வந்தது; நகரின் கிட்டத்தட்ட அனைத்து அரசுக் கட்டிடங்களும் தாக்கப்பட்டன; இருபத்தேழு பேர் பின்னர் தண்டிக்கப்பட்டனர்.

வ.உ.சி.க்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனை காலனி ஆட்சியின் கொடுமைக்கு எடுத்துக்காட்டாக நிலைத்தது. தேசத் துரோகக் குற்றத்திற்காக இரட்டை ஆயுள் தண்டனை — இரட்டை நாடுகடத்தல், அக்காலத்தில் நாற்பது ஆண்டுகள் எனப் பொருள்கொள்ளப்பட்டது — விதிக்கப்பட்டது. மேல்முறையீட்டில் உயர் நீதிமன்றம் நான்கு ஆண்டு சிறை, தொடர்ந்து ஆறு ஆண்டு நாடுகடத்தல் என்று குறைத்தது; தனிமுறையீட்டு மன்றம் மேலும் குறைத்தது. 1908 ஜூலை 9 முதல் 1910 டிசம்பர் 1 வரை கோயம்புத்தூர் மத்திய சிறையிலும், பின்னர் கண்ணனூரிலும் அடைக்கப்பட்டார்; கடுங்காவல் கைதியாக செக்கு இழுக்க வைக்கப்பட்டார் — இதனால் ‘செக்கிழுத்த செம்மல்’ என்ற பெயர் நிலைத்தது. வழக்கறிஞர் உரிமை பறிக்கப்பட்டு வறுமையில் வாடி, 1936 நவம்பர் 18-ல் தூத்துக்குடி காங்கிரஸ் அலுவலகத்தில் காலமானார். அவர் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவிக்க முயன்ற துறைமுகம் இன்று அவரது பெயரைத் தாங்கி நிற்கிறது.

இந்தக் கட்டத்தின் இலக்கியக் குரல் சுப்பிரமணிய பாரதி. 1882 டிசம்பர் 11-ல் எட்டயபுரத்தில் பிறந்து, பதினொரு வயதில் கவித்திறனுக்காக ‘பாரதி’ பட்டம் பெற்றார். 1904 முதல் சுதேசமித்திரனில் உதவி ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார்; 1907 ஏப்ரல் முதல் ‘இந்தியா’ வார இதழை நடத்தினார் — அதன் கேலிச்சித்திரங்களும் தலையங்கங்களும் அரசை வழக்குத் தொடரத் தூண்டும் அளவுக்குக் கூர்மையாக இருந்தன; ஆங்கிலத்தில் ‘பால பாரதம்’ இதழையும் வெளியிட்டார். கைது ஆணை நிலுவையில் இருந்த நிலையில் 1908-ல் பிரெஞ்சு புதுச்சேரிக்குச் சென்று 1918 வரை தங்கினார்; அங்கே ‘பாஞ்சாலி சபதம்’, ‘கண்ணன் பாட்டு’, ‘குயில் பாட்டு’ ஆகியவற்றைப் படைத்தார். பக்தி, தேசபக்தி, பெண் விடுதலை, சாதி ஒழிப்பு ஆகியவற்றை இணைத்து விடுதலைக்கு ஒரு தமிழ் மொழிநடையை அவர் வழங்கினார். 1921 செப்டம்பர் 11-ல் சென்னையில் மறைந்தார்.

திறந்த இயக்கத்துடன் இணையாக ஒரு புரட்சி நீரோட்டமும் ஓடியது. நீலகண்ட பிரம்மச்சாரி தலைமையிலான ‘பாரத மாதா சங்கம்’, 1908 நிகழ்வுகளால் சீற்றமுற்ற இளைஞர்களைத் தன்னுள் இழுத்தது. அவர்களில் ஒருவர் வாஞ்சிநாதன்; 1886-ல் இன்றைய தென்காசி மாவட்டம் செங்கோட்டையில் பிறந்தவர். 1911 ஜூன் 17-ல் மணியாச்சி ரயில் நிலையத்தில், மாவட்ட அடக்குமுறைக்குப் பொறுப்பானவராகக் கருதப்பட்ட திருநெல்வேலி ஆட்சியர் ராபர்ட் வில்லியம் எஸ்கோர்ட் ஆஷ்-ஐ சுட்டுக் கொன்றார்; பிடிபடுவதற்குப் பதிலாக நிலையக் கழிவறையில் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டார். அவரது பையில் கிடைத்த கடிதம், தானே முன்வந்து இதைச் செய்ததாகவும், ஆங்கிலேயரை விரட்டும் பணியில் தன் பங்கை ஆற்றியதாகவும் கூறியது. அந்த நிலையம் இன்று ‘வாஞ்சி மணியாச்சி’ எனப் பெயர் பெற்றுள்ளது.

1920-க்குப் பின் தமிழ் மாவட்டங்கள் ஒத்துழையாமை, ஆக்கப்பணி, சட்டமறுப்பு என்ற காந்தியத் திட்டத்தில் இணைந்தன. தமிழ்நாட்டின் தண்டி எனப் போற்றப்படும் 1930-ன் வேதாரண்யம் உப்புச் சத்தியாகிரகம்தான் மிகுந்து நினைவில் நிற்கும் நிகழ்வு. 1930 ஏப்ரல் 13-ல், தமிழ்ப் புத்தாண்டு நாளில், திருச்சிராப்பள்ளியிலிருந்து சி. ராஜகோபாலாச்சாரி தலைமையில் யாத்திரை தொடங்கியது. ஏறத்தாழ ஆயிரம் விண்ணப்பதாரர்களில் தொண்ணூற்றெட்டு பேரை அவர் தேர்ந்தெடுத்து, சுமார் 150 மைல் — 240 கி.மீ. — வளைந்த பாதையில் கடற்கரை ஊரான வேதாரண்யம் நோக்கி நடந்தார். டி.எஸ்.எஸ். ராஜன் முன்னே சென்று தங்குமிடம், உணவு ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். அகஸ்தியம்பள்ளி உப்பள உரிமம் பெற்றிருந்த உள்ளூர் காங்கிரஸ்காரர் சர்தார் வேதரத்னம் பிள்ளை, அந்த ஊரைத் தேர்வு செய்ய ராஜாஜியை வற்புறுத்தி, யாத்திரையாளர்களை வரவேற்றார்; 1931-ல் ‘சர்தார்’ பட்டம் பெற்றார்.

யாத்திரை 1930 ஏப்ரல் 28-ல் வேதாரண்யம் சேர்ந்தது; ஏப்ரல் 30-ல் அகஸ்தியம்பள்ளி உப்பளத்தில் உப்புச் சட்டம் மீறப்பட்டது — தொண்டர்கள் அரசின் ஏகபோகத்தை வெளிப்படையாக மீறி இயற்கை உப்பை அள்ளினர். ராஜாஜி ஏப்ரல் 28-ல் கைதாகி திருச்சி மத்திய சிறையில் ஆறு மாதத் தண்டனை பெற்றார்; மாவட்டம் முழுவதும் சுமார் 375 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். ஓராண்டு தண்டனை பெற்ற ருக்மணி லக்ஷ்மிபதி, உப்புச் சத்தியாகிரகத்தில் சிறை சென்ற முதல் பெண் ஆனார். பின்னாளில் சென்னை மாநில முதலமைச்சரான கே. காமராஜர் இரண்டு ஆண்டு கடுங்காவல் தண்டனை பெற்று, 1931 மார்ச் 5-ன் காந்தி-இர்வின் ஒப்பந்தத்திற்குப் பின் விடுவிக்கப்பட்டார். எம். பக்தவத்சலம், சி.ஆர். நரசிம்மன் ஆகியோரும் தொண்டர்களில் அடங்குவர்.

அடுத்த எதிர்ப்புச் சின்னமாக கொடி மாறியது. 1904 அக்டோபர் 4-ல் சென்னிமலையில் பிறந்த திருப்பூர் குமரன், ‘தேசபந்து இளைஞர் சங்கம்’ அமைத்து, அரசு தடைசெய்த தேசியக் கொடியைத் தாங்கி திருப்பூரில் ஊர்வலம் நடத்தினார். 1932 ஜனவரி 11-ல் நொய்யல் ஆற்றங்கரையில் காவல்துறையால் தாக்கப்பட்டு, கொடியைக் கையில் பிடித்தபடியே உயிர் நீத்தார்; அதுவே அவருக்கு ‘கொடி காத்த குமரன்’ என்ற நிலையான பெயரை ஈட்டித் தந்தது. இந்நிகழ்வுகளை ஒன்றாகப் பார்த்தால், தேசிய இயக்கத்தில் தமிழ்ப் பங்களிப்பு தேர்வுகளில் அடிக்கடி கேட்கப்படுவதற்கான காரணம் தெளிவாகும்: பொருளாதார தேசியம், நவீன தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தம், புரட்சிகர கொலை, மக்கள் உப்புப் போராட்டம், கொடிக்கான தியாகம் — இவை அனைத்தும் ஒரே தலைமுறையில் நிகழ்ந்தன.

❓ 5 Practice MCQs | பயிற்சி வினாக்கள்

💡 Memory Tips | நினைவுக் குறிப்புகள்

🔗 Previous Year Questions | முன்னைய ஆண்டு வினாக்கள்