TNPSC Daily Notes: Panchayati Raj — 73rd Amendment Act 1992 & the Eleventh Schedule | பஞ்சாயத்து ராஜ் — 73-வது சட்டத் திருத்தம் மற்றும் பதினொன்றாவது அட்டவணை — 29 August 2026

The long road to constitutional status. Local self-government is not a new idea in India — the Chola inscriptions at Uttiramerur record village assemblies choosing their own committees a thousand years ago. But when the Constitution came into force in 1950, panchayats found a place only in Article 40, a Directive Principle asking the State to organise village panchayats and endow them with such powers as may be necessary to function as units of self-government. Being a Directive Principle, it was not enforceable in a court, and progress depended entirely on the will of individual State governments. The Community Development Programme (1952) and the National Extension Service (1953) both faltered for want of popular participation, and the Balwant Rai Mehta Committee appointed in 1957 traced the failure to the absence of an elected local agency. It recommended a three-tier structure — Gram Panchayat at the village, Panchayat Samiti at the block and Zila Parishad at the district — and called the scheme “democratic decentralisation”. Rajasthan was the first State to act, Jawaharlal Nehru inaugurating the system at Nagaur on 2 October 1959; Andhra Pradesh followed within weeks.

Committees that shaped the law. The initial enthusiasm faded through the 1960s as elections were postponed and funds dried up. The Ashok Mehta Committee (1977) proposed a two-tier system with the Zila Parishad as the pivot and a Mandal Panchayat below it, and argued that panchayats should be openly political rather than pretend to be non-party bodies. The G. V. K. Rao Committee (1985) famously described the district administration as having become “grass without roots”, and the L. M. Singhvi Committee (1986) made the decisive recommendation — that panchayats should be given constitutional recognition and that the Gram Sabha should be treated as the base of a decentralised democracy. A first attempt to give effect to this, the 64th Constitutional Amendment Bill of 1989 introduced during Rajiv Gandhi’s tenure, was passed by the Lok Sabha but defeated in the Rajya Sabha. The idea returned in 1991 and became the 73rd Constitutional Amendment Act, 1992, which came into force on 24 April 1993 — now National Panchayati Raj Day. Its urban twin, the 74th Amendment, added Part IXA and the Twelfth Schedule with 18 subjects for municipalities.

Structure and elections. Part IX runs from Article 243 to Article 243-O. Article 243A gives constitutional recognition to the Gram Sabha, the assembly of all registered voters of a village, and leaves it to the State legislature to decide what powers it exercises. Article 243B makes a three-tier structure compulsory, with one relaxation: a State whose population does not exceed twenty lakh need not constitute the intermediate tier. Article 243C requires that all seats at every level be filled by direct election from territorial constituencies; the chairperson of a village panchayat is elected in the manner the State law provides, while chairpersons at the intermediate and district levels are elected by and from among the elected members. Article 243D reserves seats for Scheduled Castes and Scheduled Tribes in proportion to their share of the population, and reserves not less than one-third of all seats, and one-third of the offices of chairperson, for women — including within the SC and ST quota. Many States, Tamil Nadu among them, have since raised the women’s quota to fifty per cent.

Term, finance and supervision. Article 243E guarantees a five-year term and, crucially, requires that elections be completed before the expiry of that term; if a panchayat is dissolved early, elections must be held within six months and the newly constituted body serves only the unexpired remainder. This single provision ended the era in which State governments could keep panchayats in suspended animation indefinitely. Article 243F fixes twenty-one as the minimum age for candidature. Article 243G empowers State legislatures to devolve powers over the twenty-nine subjects listed in the Eleventh Schedule — agriculture, minor irrigation, animal husbandry, rural housing, drinking water, poverty alleviation, primary education, health and sanitation, public distribution and social welfare among them. Article 243H allows panchayats to be authorised to levy taxes and duties, and Article 243I obliges the Governor to constitute a State Finance Commission every five years to review their financial position. Article 243K vests the superintendence, direction and control of panchayat elections in a State Election Commission whose commissioner is appointed by the Governor. Article 243-O bars courts from interfering in the delimitation of constituencies or in an election except by an election petition.

Exceptions and the Tamil Nadu position. Article 243M keeps Part IX out of Nagaland, Meghalaya and Mizoram, the hill areas of Manipur where a district council exists, and the Scheduled and tribal areas — a gap partly closed by the Provisions of the Panchayats (Extension to the Scheduled Areas) Act, 1996, known as PESA, which extended Part IX to Scheduled Areas with special safeguards for tribal customs and the Gram Sabha. Tamil Nadu gave effect to the amendment through the Tamil Nadu Panchayats Act, 1994, in force from 22 April 1994, which established the Village Panchayat, the Panchayat Union Council at the block level and the District Panchayat. Village panchayat presidents in Tamil Nadu are directly elected by the voters of the panchayat, and the State amended its municipal and panchayat laws in 2016 to raise the reservation for women to fifty per cent. For TNPSC purposes, remember the pairing that examiners love: 73rd Amendment — Part IX — Eleventh Schedule — 29 subjects — rural, against 74th Amendment — Part IXA — Twelfth Schedule — 18 subjects — urban.

அரசியலமைப்பு அந்தஸ்துக்கான நீண்ட பயணம். உள்ளாட்சி என்பது இந்தியாவுக்குப் புதிய கருத்து அல்ல — உத்திரமேரூர் கல்வெட்டுகள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கிராம சபைகள் தமது குழுக்களைத் தாமே தேர்ந்தெடுத்ததைப் பதிவு செய்கின்றன. ஆனால் 1950-ல் அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தபோது, பஞ்சாயத்துகளுக்கு இடம் கிடைத்தது பிரிவு 40-ல் மட்டுமே. அது ஒரு அரசு நெறிமுறைக் கோட்பாடு என்பதால் நீதிமன்றத்தில் நிலைநாட்ட முடியாதது; முன்னேற்றம் முழுவதும் மாநில அரசுகளின் விருப்பத்தையே சார்ந்திருந்தது. சமுதாய மேம்பாட்டுத் திட்டம் (1952) மற்றும் தேசிய விரிவாக்கச் சேவை (1953) ஆகிய இரண்டும் மக்கள் பங்கேற்பு இல்லாமல் தோல்வியடைந்தன. 1957-ல் அமைக்கப்பட்ட பல்வந்த் ராய் மேத்தா குழு, இத்தோல்விக்குக் காரணம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உள்ளாட்சி அமைப்பு இல்லாததே என்று கண்டறிந்தது. கிராம அளவில் கிராமப் பஞ்சாயத்து, வட்ட அளவில் பஞ்சாயத்து சமிதி, மாவட்ட அளவில் ஜில்லா பரிஷத் என்ற மூன்றடுக்கு அமைப்பை அது பரிந்துரைத்து, அதற்கு “ஜனநாயகப் பரவலாக்கம்” எனப் பெயரிட்டது. இதனை முதலில் செயல்படுத்திய மாநிலம் ராஜஸ்தான் — 1959 அக்டோபர் 2 அன்று நாகௌரில் ஜவஹர்லால் நேரு தொடங்கி வைத்தார்; சில வாரங்களில் ஆந்திரப் பிரதேசமும் தொடர்ந்தது.

சட்டத்தை வடிவமைத்த குழுக்கள். 1960-களில் தேர்தல்கள் ஒத்திவைக்கப்பட்டு நிதி வரத்து குறைந்ததால் ஆரம்ப ஆர்வம் மங்கியது. அசோக் மேத்தா குழு (1977) ஜில்லா பரிஷத்தை மையமாகக் கொண்ட இரண்டடுக்கு அமைப்பையும், அதன் கீழ் மண்டல் பஞ்சாயத்தையும் பரிந்துரைத்தது; பஞ்சாயத்துகள் கட்சி சாராதவை என்று பாசாங்கு செய்யாமல் வெளிப்படையாக அரசியல் அமைப்புகளாக இருக்க வேண்டும் என்றும் வாதிட்டது. ஜி. வி. கே. ராவ் குழு (1985) மாவட்ட நிர்வாகம் “வேரில்லாப் புல்” போல ஆகிவிட்டது என விமர்சித்தது. எல். எம். சிங்வி குழு (1986) முடிவான பரிந்துரையை வழங்கியது — பஞ்சாயத்துகளுக்கு அரசியலமைப்பு அங்கீகாரம் வழங்க வேண்டும்; கிராம சபையே பரவலாக்கப்பட்ட ஜனநாயகத்தின் அடித்தளம். இதைச் செயல்படுத்த ராஜீவ் காந்தி காலத்தில் கொண்டுவரப்பட்ட 64-வது அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதா (1989) மக்களவையில் நிறைவேறினாலும் மாநிலங்களவையில் தோற்கடிக்கப்பட்டது. அதே கருத்து 1991-ல் மீண்டும் வந்து 73-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம், 1992 ஆக உருவெடுத்தது; 1993 ஏப்ரல் 24 அன்று நடைமுறைக்கு வந்தது — இன்று அதுவே தேசிய பஞ்சாயத்து ராஜ் தினம். இதன் நகர்ப்புற இரட்டையான 74-வது திருத்தம், பகுதி IXA-வையும் 18 பொருள்கள் கொண்ட பன்னிரண்டாவது அட்டவணையையும் சேர்த்தது.

அமைப்பும் தேர்தலும். பகுதி IX, பிரிவு 243 முதல் 243-O வரை நீள்கிறது. பிரிவு 243A கிராம சபைக்கு அரசியலமைப்பு அங்கீகாரம் தருகிறது; அதற்கு என்ன அதிகாரங்கள் என்பதை மாநிலச் சட்டமன்றமே தீர்மானிக்கும். பிரிவு 243B மூன்றடுக்கு அமைப்பைக் கட்டாயமாக்குகிறது; ஒரே ஒரு தளர்வு — இருபது லட்சத்திற்கு மிகாத மக்கள்தொகை கொண்ட மாநிலம் இடைநிலை அடுக்கை அமைக்க வேண்டியதில்லை. பிரிவு 243C-இன்படி எல்லா அடுக்குகளிலும் அனைத்து இடங்களும் நேரடித் தேர்தல் மூலமே நிரப்பப்பட வேண்டும்; கிராமப் பஞ்சாயத்துத் தலைவர் மாநிலச் சட்டம் கூறும் முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார், இடைநிலை மற்றும் மாவட்ட அளவில் தலைவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களால் அவர்களிலிருந்தே தேர்வு செய்யப்படுவர். பிரிவு 243D பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியினருக்கு மக்கள்தொகை விகிதத்தில் இடங்களை ஒதுக்குகிறது; பெண்களுக்கு மொத்த இடங்களிலும் தலைவர் பதவிகளிலும் மூன்றில் ஒரு பங்குக்குக் குறையாமல் ஒதுக்கீடு — பட்டியல் சாதி, பழங்குடியினர் ஒதுக்கீட்டுக்குள்ளும் இது பொருந்தும். தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட பல மாநிலங்கள் பின்னர் பெண்கள் ஒதுக்கீட்டை ஐம்பது சதவீதமாக உயர்த்தியுள்ளன.

பதவிக் காலம், நிதி, மேற்பார்வை. பிரிவு 243E ஐந்தாண்டுப் பதவிக் காலத்தை உறுதி செய்வதோடு, அக்காலம் முடிவதற்குள் தேர்தல் நிறைவு செய்யப்பட வேண்டும் என்றும் கூறுகிறது; முன்கூட்டியே கலைக்கப்பட்டால் ஆறு மாதங்களுக்குள் தேர்தல் நடத்தப்பட வேண்டும், புதிய அமைப்பு மீதமுள்ள காலத்திற்கு மட்டுமே செயல்படும். மாநில அரசுகள் பஞ்சாயத்துகளை காலவரையின்றி முடக்கி வைத்திருந்த காலத்திற்கு இந்த ஒரு விதியே முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. பிரிவு 243F வேட்பாளரின் குறைந்தபட்ச வயதை இருபத்தொன்றாக நிர்ணயிக்கிறது. பிரிவு 243G, பதினொன்றாவது அட்டவணையில் உள்ள இருபத்தொன்பது பொருள்கள் மீதான அதிகாரங்களை மாநிலச் சட்டமன்றம் பஞ்சாயத்துகளுக்கு வழங்க வழிவகுக்கிறது — வேளாண்மை, சிறு நீர்ப்பாசனம், கால்நடை வளர்ப்பு, கிராமப்புற வீட்டுவசதி, குடிநீர், வறுமை ஒழிப்பு, தொடக்கக் கல்வி, சுகாதாரம், பொது விநியோகம், சமூக நலன் ஆகியவை இதில் அடங்கும். பிரிவு 243H வரி விதிக்கும் அதிகாரம் தர அனுமதிக்கிறது; பிரிவு 243I ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மாநில நிதி ஆணையத்தை அமைக்க ஆளுநரைக் கடமைப்படுத்துகிறது. பிரிவு 243K பஞ்சாயத்துத் தேர்தல்களின் மேற்பார்வை, வழிநடத்துதல், கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை மாநிலத் தேர்தல் ஆணையத்திடம் ஒப்படைக்கிறது; ஆணையரை ஆளுநர் நியமிக்கிறார். பிரிவு 243-O தொகுதி வரையறை மற்றும் தேர்தல் விவகாரங்களில் தேர்தல் மனு மூலமன்றி நீதிமன்றம் தலையிடுவதைத் தடுக்கிறது.

விதிவிலக்குகளும் தமிழ்நாட்டு நிலையும். பிரிவு 243M, நாகாலாந்து, மேகாலயா, மிசோரம், மாவட்ட மன்றம் உள்ள மணிப்பூரின் மலைப் பகுதிகள், மற்றும் பட்டியல் பகுதிகள் ஆகியவற்றுக்குப் பகுதி IX பொருந்தாது எனக் கூறுகிறது. இந்த இடைவெளியை ஓரளவு நிரப்பியது பஞ்சாயத்து விதிகள் (பட்டியல் பகுதிகளுக்கு விரிவாக்கம்) சட்டம், 1996 — PESA; பழங்குடி மரபுகளுக்கும் கிராம சபைக்கும் சிறப்புப் பாதுகாப்புடன் பகுதி IX-ஐ பட்டியல் பகுதிகளுக்கு விரிவுபடுத்தியது. தமிழ்நாடு இத்திருத்தத்தைச் செயல்படுத்த தமிழ்நாடு பஞ்சாயத்துகள் சட்டம், 1994-ஐ இயற்றியது; 1994 ஏப்ரல் 22 முதல் நடைமுறைக்கு வந்த இச்சட்டம் கிராமப் பஞ்சாயத்து, ஊராட்சி ஒன்றியக் குழு, மாவட்டப் பஞ்சாயத்து ஆகியவற்றை உருவாக்கியது. தமிழ்நாட்டில் கிராமப் பஞ்சாயத்துத் தலைவர்கள் வாக்காளர்களால் நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். 2016-ல் மாநிலம் தனது நகராட்சி மற்றும் பஞ்சாயத்துச் சட்டங்களைத் திருத்தி, பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை ஐம்பது சதவீதமாக உயர்த்தியது. தேர்வுக்கு இந்த ஜோடியை மறக்காதீர்கள்: 73-வது திருத்தம் — பகுதி IX — பதினொன்றாவது அட்டவணை — 29 பொருள்கள் — கிராமப்புறம்; 74-வது திருத்தம் — பகுதி IXA — பன்னிரண்டாவது அட்டவணை — 18 பொருள்கள் — நகர்ப்புறம்.

1. “73 – 9 – 11 – 29” and “74 – 9A – 12 – 18”. Read them as two ladders: rural first, urban second. The amendment number, the Part, the Schedule and the number of subjects march in the same order every time.
“73 – 9 – 11 – 29” மற்றும் “74 – 9A – 12 – 18” — இரண்டு ஏணிகளாக நினைவில் கொள்ளுங்கள்: முதலில் கிராமம், பிறகு நகரம்.

2. “Rajasthan Rose on Gandhi Jayanti.” R for Rajasthan, and the date is 2 October 1959 — the birthday of the man who wanted village republics.
“காந்தி ஜெயந்தியில் ராஜஸ்தான் தொடங்கியது” — 1959 அக்டோபர் 2; கிராம சுயராஜ்யம் கனவு கண்டவரின் பிறந்தநாள்.

3. “BASS” for the committee order — Balwant Rai Mehta (1957), Ashok Mehta (1977), G. V. K. Rao (1985), Singhvi (1986). The last letter, S for Singhvi, is the one that said “make it constitutional”.
“BASS” — பல்வந்த் ராய் மேத்தா (1957), அசோக் மேத்தா (1977), ஜி.வி.கே. ராவ் (1985), சிங்வி (1986). கடைசி S தான் அரசியலமைப்பு அந்தஸ்தைக் கேட்டது.

4. “5 – 6 – 21 – 20.” Five-year term, six months to hold elections after dissolution, twenty-one years minimum age, twenty lakh population limit for skipping the middle tier.
“5 – 6 – 21 – 20” — ஐந்தாண்டுப் பதவிக் காலம், கலைப்புக்குப் பின் ஆறு மாதங்களில் தேர்தல், குறைந்தபட்ச வயது 21, இடைநிலை அடுக்கைத் தவிர்க்க 20 லட்ச மக்கள்தொகை வரம்பு.

5. “K for Kalanjiyam of votes, I for Income.” Article 243K is the State Election Commission; Article 243I is the State Finance Commission.
“K — தேர்தல், I — நிதி (Income)”: பிரிவு 243K = மாநிலத் தேர்தல் ஆணையம்; பிரிவு 243I = மாநில நிதி ஆணையம்.

1. The Eleventh Schedule of the Indian Constitution contains how many subjects? — Answer: 29 subjects, listed under Article 243G.
இந்திய அரசியலமைப்பின் பதினொன்றாவது அட்டவணையில் எத்தனை பொருள்கள் உள்ளன? — விடை: 29; பிரிவு 243G-இன் கீழ் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

2. Which Article of the Constitution provides for the constitution of a State Finance Commission for panchayats? — Answer: Article 243I, once every five years by the Governor.
பஞ்சாயத்துகளுக்கான மாநில நிதி ஆணையத்தை அமைப்பது எந்தப் பிரிவின்படி? — விடை: பிரிவு 243I; ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஆளுநரால்.

3. Name the Act through which Tamil Nadu implemented the 73rd Amendment. — Answer: the Tamil Nadu Panchayats Act, 1994, in force from 22 April 1994.
73-வது திருத்தத்தைத் தமிழ்நாடு எந்தச் சட்டத்தின் மூலம் செயல்படுத்தியது? — விடை: தமிழ்நாடு பஞ்சாயத்துகள் சட்டம், 1994; 1994 ஏப்ரல் 22 முதல் நடைமுறை.