TNPSC Daily Notes: Natural Vegetation, Forests & Wildlife Conservation of India | இந்தியாவின் இயற்கைத் தாவரங்கள், காடுகள் மற்றும் வனவிலங்கு பாதுகாப்பு — 19 September 2026

What natural vegetation means. Natural vegetation is the plant community that grows on its own in a region without human sowing or tending, shaped over long periods by rainfall, temperature, soil, altitude and relief. Because India stretches from the equatorial fringe near the Nicobar Islands to the snowbound Karakoram, and receives anything from under 10 cm of rain in Jaisalmer to over 1,000 cm at Mawsynram, it carries almost every vegetation belt found on Earth. India is one of the world’s 17 megadiverse nations and holds four of the global biodiversity hotspots — the Himalaya, Indo-Burma, the Western Ghats and Sri Lanka, and Sundaland.

How forests are measured. The Forest Survey of India (FSI), headquartered at Dehradun and set up in 1981, assesses the country’s green wealth using satellite imagery and releases the India State of Forest Report (ISFR) every two years, a series that began in 1987. FSI defines forest cover as all land of one hectare or more with tree canopy density above 10 per cent, whatever its legal status or ownership — so orchards, plantations and bamboo groves count. Within this, very dense forest has canopy density above 70 per cent, moderately dense forest 40 to 70 per cent, and open forest 10 to 40 per cent. Scrub, with density below 10 per cent, is counted separately and is not forest cover. Tree cover refers to patches smaller than one hectare, such as trees on farm bunds and along roads.

ISFR 2023 at a glance. The 18th ISFR, released in December 2024, puts India’s forest and tree cover at 8,27,357 sq km — 25.17 per cent of the geographical area. Of this, forest cover is 7,15,343 sq km (21.76 per cent) and tree cover 1,12,014 sq km (3.41 per cent). The combined figure grew by 1,445.81 sq km over ISFR 2021. Madhya Pradesh has the largest forest area of any state, while by share of geographical area Lakshadweep leads with 91.33 per cent, followed by Mizoram at 85.34 per cent and the Andaman and Nicobar Islands at 81.62 per cent. Eight states and union territories have more than 75 per cent forest cover, almost all of them in the North-East or the islands. Mangroves stand at 4,992 sq km, roughly 0.15 per cent of the country, with the Sundarbans of West Bengal the largest single mangrove tract on Earth. Even so, the country remains well short of the National Forest Policy 1988 goal of 33 per cent in the plains and 67 per cent in the hills.

Types of forest. The standard classification is that of H.G. Champion and S.K. Seth, whose 1968 Revised Survey of the Forest Types of India grouped Indian forests into 6 major groups, 16 type groups and about 221 sub-types on the basis of temperature and moisture. For examination purposes five broad belts matter. Tropical evergreen forests need over 200 cm of rain, are dense, multi-layered and never leafless, and occupy the windward Western Ghats, the Andamans and the North-East; rosewood, mahogany and ebony are typical. Tropical deciduous or monsoon forests receive 70 to 200 cm, shed their leaves for six to eight weeks in the dry season, and form the most widespread and commercially most valuable type, yielding teak, sal, sandalwood and shisham. Tropical thorn forests and scrub appear below 70 cm in Rajasthan, Gujarat and the rain-shadow interior, where babool, kikar, khejri and cacti store water in deep roots and fleshy stems. Montane forests change with altitude — deciduous and evergreen up to about 1,500 m, temperate conifers of pine, deodar, silver fir and spruce between 1,500 and 3,000 m, and alpine meadows or bugyals above the treeline. Littoral and swamp forests, better known as mangroves, occupy tidal deltas, where the sundari, rhizophora and avicennia survive salt water through stilt roots and breathing roots called pneumatophores.

Conservation law and programmes. Forest protection rests on the Indian Forest Act 1927, which created reserved, protected and village forests; the Wildlife (Protection) Act 1972, which set up national parks and sanctuaries and its schedules of protected species; the Forest (Conservation) Act 1980, which made central clearance compulsory for diverting forest land; the Biological Diversity Act 2002; and the Scheduled Tribes and Other Traditional Forest Dwellers (Recognition of Forest Rights) Act 2006. The Forest (Conservation) Amendment Act 2023 renamed the 1980 law as the Van (Sanrakshan Evam Samvardhan) Adhiniyam, tying it explicitly to expanding tree cover to a third of the land and to India’s Net Zero 2070 commitment. Flagship species programmes include Project Tiger, launched on 1 April 1973 with nine reserves and now overseen by the National Tiger Conservation Authority created in 2006, under which India has 58 tiger reserves as of April 2026, with Madhya Pradesh holding nine — the most of any state. Project Elephant followed in 1992, and separate programmes protect the one-horned rhinoceros, the snow leopard, the gharial and the Great Indian Bustard.

Protected area network and Tamil Nadu. Beyond parks and sanctuaries, India maintains 18 biosphere reserves that follow the UNESCO Man and the Biosphere model of a strictly guarded core zone, a buffer zone allowing research, and a transition zone open to regulated human use; the Nilgiri Biosphere Reserve, notified in 1986, was the first. Wetlands are protected under the Ramsar Convention of 1971, and India now has 101 Ramsar sites. Tamil Nadu is the leading state in that list with 20 sites, among them Point Calimere, Vedanthangal, Koonthankulam and the Pallikaranai marsh. The state’s forest cover is 20.34 per cent of its area and its total green cover 24.47 per cent. Tamil Nadu has five tiger reserves — Kalakkad-Mundanthurai, Anamalai, Mudumalai, Sathyamangalam and Srivilliputhur-Megamalai — and three biosphere reserves: the Nilgiris, the Gulf of Mannar declared in 1989 and India’s first marine biosphere reserve, and Agasthyamalai declared in 2001. The Gulf of Mannar shelters dugongs, sea turtles and extensive coral reefs, making it a favourite source of TNPSC questions.

இயற்கைத் தாவரங்கள் என்றால் என்ன? மனிதன் நடாமல், பராமரிக்காமல், ஒரு பகுதியில் தானாகவே வளரும் தாவரக் கூட்டமே இயற்கைத் தாவரங்கள் எனப்படும். மழையளவு, வெப்பநிலை, மண் வகை, உயரம் மற்றும் நிலத்தோற்றம் ஆகியவை நீண்ட காலத்தில் இவற்றை வடிவமைக்கின்றன. நிக்கோபார் தீவுகளுக்கு அருகிலுள்ள நிலநடுக்கோட்டுப் பகுதி முதல் பனி மூடிய காரக்கோரம் வரை இந்தியா பரவியிருப்பதாலும், ஜெய்சால்மரில் 10 செ.மீ-க்கும் குறைவான மழையிலிருந்து மௌசின்ராமில் 1,000 செ.மீ-க்கும் மேலான மழை வரை பெறுவதாலும், உலகில் காணப்படும் கிட்டத்தட்ட அனைத்து தாவரப் பட்டைகளும் இங்கே உள்ளன. உலகின் 17 பெரும் பல்லுயிர் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்று; உலகளாவிய பல்லுயிர் செறிவுப் பகுதிகளில் நான்கு — இமயமலை, இந்தோ-பர்மா, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை மற்றும் சுந்தாலாந்து — இந்தியாவைத் தொடுகின்றன.

காடுகள் எவ்வாறு அளவிடப்படுகின்றன? 1981-இல் நிறுவப்பட்ட, டேராடூனைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட வன ஆய்வு நிறுவனம் (FSI), செயற்கைக்கோள் படங்களைப் பயன்படுத்தி நாட்டின் பசுமைச் செல்வத்தை மதிப்பிட்டு, 1987 முதல் இரண்டாண்டுக்கு ஒருமுறை இந்திய வன நிலை அறிக்கையை (ISFR) வெளியிடுகிறது. ஒரு ஹெக்டேர் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பரப்பில், 10 சதவீதத்திற்கு மேல் மரப் போர்வை அடர்த்தி கொண்ட அனைத்து நிலங்களையும் — சட்ட நிலை அல்லது உரிமையாளர் யாராயினும் — FSI ‘காட்டுப் பரப்பு’ எனக் கணக்கிடுகிறது. எனவே தோட்டங்கள், நடுகைக் காடுகள், மூங்கில் பகுதிகள் அனைத்தும் இதில் அடங்கும். இதற்குள், 70%-க்கு மேல் அடர்த்தி கொண்டவை மிக அடர்ந்த காடுகள்; 40 முதல் 70% வரை மிதமான அடர்த்திக் காடுகள்; 10 முதல் 40% வரை திறந்த காடுகள். 10%-க்கும் குறைவான அடர்த்தி கொண்ட புதர்ப் பகுதி தனியாகக் கணக்கிடப்படுகிறது; அது காட்டுப் பரப்பில் சேராது. ஒரு ஹெக்டேருக்குக் குறைவான சிறு மரத் திட்டுகள் — வரப்புகளிலும் சாலையோரங்களிலும் உள்ள மரங்கள் — ‘மரப் பரப்பு’ எனப்படும்.

ISFR 2023 — ஒரு பார்வை. டிசம்பர் 2024-இல் வெளியான 18வது ISFR-இன் படி, இந்தியாவின் காடு மற்றும் மரப் பரப்பு 8,27,357 ச.கி.மீ — புவியியல் பரப்பில் 25.17%. இதில் காட்டுப் பரப்பு 7,15,343 ச.கி.மீ (21.76%); மரப் பரப்பு 1,12,014 ச.கி.மீ (3.41%). ISFR 2021-உடன் ஒப்பிடும்போது மொத்தப் பரப்பு 1,445.81 ச.கி.மீ அதிகரித்துள்ளது. பரப்பளவில் மத்தியப் பிரதேசம் முதலிடத்தில் உள்ளது; சதவீத அடிப்படையில் லட்சத்தீவு 91.33%-உடன் முதலிடம், மிசோரம் 85.34%, அந்தமான்-நிக்கோபார் 81.62%. எட்டு மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்களில் 75%-க்கும் மேல் காட்டுப் பரப்பு உள்ளது; அவை பெரும்பாலும் வடகிழக்கிலும் தீவுகளிலும் அமைந்துள்ளன. சதுப்புநிலக் காடுகள் 4,992 ச.கி.மீ — நாட்டின் பரப்பில் சுமார் 0.15%; மேற்கு வங்கத்தின் சுந்தரவனம் உலகின் மிகப்பெரிய ஒற்றைச் சதுப்புநிலக் காடு. இருப்பினும், 1988 தேசிய வனக் கொள்கையின் இலக்கான சமவெளியில் 33%, மலைப் பகுதிகளில் 67% என்பதை நாடு இன்னும் எட்டவில்லை.

காட்டு வகைகள். H.G. சாம்பியன் மற்றும் S.K. சேத் 1968-இல் வெளியிட்ட இந்தியக் காட்டு வகைகளின் திருத்தப்பட்ட ஆய்வு என்ற நூலே நிலையான வகைப்பாடாக உள்ளது. வெப்பநிலை மற்றும் ஈரப்பதத்தின் அடிப்படையில் இவர்கள் இந்தியக் காடுகளை 6 பெரும் பிரிவுகளாகவும், 16 வகைக் குழுக்களாகவும், சுமார் 221 உட்பிரிவுகளாகவும் பிரித்தனர். தேர்வுக்கு ஐந்து பெரும் பட்டைகள் முக்கியம். வெப்பமண்டல பசுமை மாறாக் காடுகள் 200 செ.மீ-க்கும் மேல் மழை பெறும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் காற்றெதிர்ச் சரிவு, அந்தமான், வடகிழக்கு ஆகியவற்றில் அமைந்துள்ளன; அடர்ந்தவை, பல அடுக்குடையவை, ஒருபோதும் இலையுதிர்க்காதவை; ரோஸ்வுட், மகோகனி, கருங்காலி இவற்றின் மரங்கள். வெப்பமண்டல இலையுதிர்க் காடுகள் (பருவமழைக் காடுகள்) 70 முதல் 200 செ.மீ மழை பெறுகின்றன; வறட்சிக் காலத்தில் ஆறு முதல் எட்டு வாரங்கள் இலைகளை உதிர்க்கின்றன; இவையே மிக அதிகம் பரவியவை, வணிக ரீதியாக மிக மதிப்புமிக்கவை — தேக்கு, சால், சந்தனம், சீசம் தருபவை. வெப்பமண்டல முள்ளுக் காடுகளும் புதர்களும் 70 செ.மீ-க்கும் குறைவான மழை பெறும் ராஜஸ்தான், குஜராத் மற்றும் மழை மறைவுப் பகுதிகளில் வளர்கின்றன; கருவேலம், கிக்கர், கெஜ்ரி மற்றும் கற்றாழை வகைகள் ஆழ வேர்களிலும் தடித்த தண்டுகளிலும் நீரைச் சேமிக்கின்றன. மலைக் காடுகள் உயரத்திற்கேற்ப மாறுகின்றன — சுமார் 1,500 மீ வரை இலையுதிர் மற்றும் பசுமை மாறாக் காடுகள்; 1,500 முதல் 3,000 மீ வரை பைன், தேவதாரு, சில்வர் ஃபர், ஸ்ப்ரூஸ் போன்ற ஊசியிலை மரங்கள்; மரக் கோட்டிற்கு மேல் ஆல்பைன் புல்வெளிகள் அல்லது ‘புக்யால்’. கடலோர மற்றும் சதுப்புநிலக் காடுகள் அலையாட்டு டெல்டாக்களில் அமைந்துள்ளன; சுந்தரி, ரைசோஃபோரா, அவிசென்னியா ஆகியவை ஊன்று வேர்கள் மற்றும் ‘நியூமட்டோஃபோர்’ எனப்படும் சுவாச வேர்கள் மூலம் உவர் நீரில் உயிர் வாழ்கின்றன.

பாதுகாப்புச் சட்டங்களும் திட்டங்களும். பாதுகாக்கப்பட்ட, ஒதுக்கப்பட்ட மற்றும் கிராமக் காடுகளை உருவாக்கிய 1927 இந்திய வனச் சட்டம்; தேசியப் பூங்காக்கள், சரணாலயங்கள் மற்றும் பாதுகாக்கப்பட்ட உயிரினப் பட்டியல்களை உருவாக்கிய 1972 வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டம்; வன நிலத்தை வேறு பயன்பாட்டுக்கு மாற்ற மத்திய அரசின் அனுமதியைக் கட்டாயமாக்கிய 1980 வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம்; 2002 உயிரியல் பன்முகத்தன்மைச் சட்டம்; 2006 வன உரிமைச் சட்டம் ஆகியவை காட்டுப் பாதுகாப்பின் அடித்தளம். 2023 திருத்தச் சட்டம் 1980 சட்டத்தை ‘வன் (சன்ரக்ஷண் ஏவம் சம்வர்தன்) அதிநியம்’ எனப் பெயர் மாற்றி, மரப் பரப்பை மூன்றில் ஒரு பங்காக உயர்த்துவதையும் 2070 நிகர பூஜ்ஜியக் கார்பன் இலக்கையும் வெளிப்படையாக இணைத்தது. முதன்மை உயிரினத் திட்டங்களில் புலிகள் பாதுகாப்புத் திட்டம் 1973 ஏப்ரல் 1-இல் ஒன்பது காப்பகங்களுடன் தொடங்கியது; 2006-இல் உருவாக்கப்பட்ட தேசியப் புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையம் (NTCA) இதை மேற்பார்வையிடுகிறது. ஏப்ரல் 2026 நிலவரப்படி இந்தியாவில் 58 புலிகள் காப்பகங்கள் உள்ளன; மத்தியப் பிரதேசம் 9-உடன் முதலிடம். யானைகள் திட்டம் 1992-இல் தொடங்கியது; ஒற்றைக் கொம்பு காண்டாமிருகம், பனிச் சிறுத்தை, கரையான் முதலை மற்றும் பெரும் இந்திய ஆட்டுக்கடா (GIB) ஆகியவற்றுக்குத் தனித் திட்டங்கள் உள்ளன.

பாதுகாப்புப் பகுதி வலையமும் தமிழ்நாடும். பூங்காக்கள், சரணாலயங்களைத் தாண்டி இந்தியாவில் 18 உயிர்க்கோளக் காப்பகங்கள் உள்ளன. இவை யுனெஸ்கோவின் ‘மனிதனும் உயிர்க்கோளமும்’ (MAB) மாதிரியைப் பின்பற்றுகின்றன — கடுமையாகப் பாதுகாக்கப்படும் மைய மண்டலம், ஆய்வுக்கு அனுமதிக்கும் இடையக மண்டலம், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட மனிதப் பயன்பாட்டுக்குத் திறந்த மாறுநிலை மண்டலம். 1986-இல் அறிவிக்கப்பட்ட நீலகிரி உயிர்க்கோளக் காப்பகமே இந்தியாவின் முதலாவது. ஈரநிலங்கள் 1971 ராம்சர் ஒப்பந்தத்தின் கீழ் பாதுகாக்கப்படுகின்றன; இந்தியாவில் தற்போது 101 ராம்சர் தளங்கள் உள்ளன. இப்பட்டியலில் தமிழ்நாடு 20 தளங்களுடன் முதலிடத்தில் உள்ளது — கோடியக்கரை (பாயின்ட் கலிமெர்), வேடந்தாங்கல், கூந்தன்குளம், பள்ளிக்கரணை சதுப்புநிலம் உள்ளிட்டவை. மாநிலத்தின் காட்டுப் பரப்பு 20.34%; மொத்தப் பசுமைப் பரப்பு 24.47%. தமிழ்நாட்டில் ஐந்து புலிகள் காப்பகங்கள் உள்ளன — களக்காடு-முண்டந்துறை, ஆனைமலை, முதுமலை, சத்தியமங்கலம், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்-மேகமலை. மூன்று உயிர்க்கோளக் காப்பகங்கள் — நீலகிரி, 1989-இல் அறிவிக்கப்பட்ட மன்னார் வளைகுடா (இந்தியாவின் முதல் கடல்சார் உயிர்க்கோளக் காப்பகம்), மற்றும் 2001-இல் அறிவிக்கப்பட்ட அகத்தியமலை. மன்னார் வளைகுடாவில் கடல் பசுக்கள், கடல் ஆமைகள் மற்றும் பரந்த பவளப்பாறைகள் உள்ளன; இது TNPSC வினாக்களுக்கு விருப்பமான பகுதி.