TNPSC Daily Notes: Physiography of India — Himalayas, Northern Plains, Peninsular Plateau, Coasts & Islands | இந்தியாவின் நிலவியல் அமைப்பு — இமயமலை, வட சமவெளி, தீபகற்பப் பீடபூமி, கடற்கரை சமவெளிகள் மற்றும் தீவுகள் — 29 September 2026

Formation and the broad framework. India’s relief is the outcome of three very different geological histories placed side by side. The Peninsular block is a fragment of the ancient Gondwana landmass – rigid, stable and among the oldest surfaces on earth. The Himalayas in the north are geologically young fold mountains raised out of the Tethys Sea when the northward-drifting Indian Plate collided with the Eurasian Plate, a process still continuing and the reason the belt remains seismically active. Between the two lies the Northern Plain, a structural trough progressively filled by alluvium brought down by the Indus, the Ganga, the Brahmaputra and their tributaries. Physical geographers therefore recognise six divisions: the Northern and North-Eastern Mountains, the Northern Plain, the Peninsular Plateau, the Indian Desert, the Coastal Plains and the Islands.

The Himalayan mountains. The Himalayas stretch roughly 2,400 km in an arc from the Indus gorge in the west to the Brahmaputra gorge in the east, narrowing from about 400 km across in Kashmir to about 150 km in Arunachal Pradesh. Three longitudinal ranges run parallel. The Himadri or Greater Himalaya is the innermost and most continuous range, averaging about 6,000 m, composed largely of granite, and carrying the highest summits along with great glaciers such as Gangotri and Siachen. South of it the Himachal or Lesser Himalaya rises 3,700 to 4,500 m; the Pir Panjal is its longest range, and the Dhauladhar and Mahabharat ranges, together with the valleys of Kashmir, Kangra and Kullu, belong to this zone. The outermost Shiwalik, only 900 to 1,100 m high, is built of unconsolidated gravel and sediment washed down from the ranges above; the longitudinal valleys between the Shiwalik and the Himachal are the Duns. From west to east the belt is divided regionally into the Punjab, Kumaon, Nepal and Assam Himalaya, using the Satluj, Kali and Teesta as boundaries. The Karakoram lies to the north-west and contains K2, also called Godwin Austen, at 8,611 m, while Kangchenjunga at 8,586 m in Sikkim is the highest peak lying wholly inside India. Where the Brahmaputra turns south the ranges bend sharply into the Purvanchal or Eastern Hills.

The Northern Plain. Formed over the last few million years, the plain is about 2,400 km long and 240 to 320 km wide, and it is one of the most intensively farmed regions on earth. It is conventionally read as four parallel belts running north to south. The Bhabar is a narrow pebble-strewn belt along the Shiwalik foothills where streams sink underground; the Terai below it is a wet, marshy, once heavily forested strip where the water re-emerges. Further south the Bhangar is the older alluvium of terraces above the flood level, often containing calcareous nodules called kankar, while the Khadar is the newer alluvium of the active floodplain, renewed and enriched every year. Regionally the plain divides into the Punjab Plains with their doabs, the Ganga Plains, and the Brahmaputra Plain of Assam, where Majuli stands as the largest river island in the world.

Plateau, desert, coasts and islands. The Peninsular Plateau is a tableland of old crystalline and metamorphic rock. North of the Narmada lies the Central Highlands – the Malwa plateau, Bundelkhand, Baghelkhand and the mineral-rich Chotanagpur plateau drained by the Damodar. South of it the triangular Deccan Plateau is bounded by the Satpura, Maikal and Mahadeo ranges in the north; its north-western part is covered by the Deccan Trap, basalt from ancient lava flows that weathers into black regur soil. The Aravalli, the oldest fold mountain system in India, runs along the north-western edge with Guru Shikhar at 1,722 m as its highest point. The plateau’s western edge is the continuous Western Ghats or Sahyadri, about 1,600 km long, rising southward to Anaimudi at 2,695 m, the highest peak in South India; Doddabetta at 2,637 m is the highest in the Nilgiris, the block that links the Western and Eastern Ghats. The Palghat and Shencottah gaps break the Ghats and carry road and rail into Kerala. The Eastern Ghats are low and discontinuous, cut by the Mahanadi, Godavari, Krishna and Kaveri, with Arma Konda at 1,680 m the highest summit and the Javadi, Shevaroy, Kalrayan and Nallamala hills as its Tamil Nadu and Andhra segments. West of the Aravalli lies the Indian Desert or Marusthali, receiving under 150 mm of rain, with crescent-shaped barchan dunes and the Luni as its only significant river. The Western Coastal Plain is narrow and divided into Kachchh-Kathiawar, Konkan, Kanara and Malabar, the last marked by backwater kayals such as Vembanad; the Eastern Coastal Plain is broader and deltaic, comprising the Northern Circar and the Coromandel Coast, with Chilika as India’s largest brackish lagoon and Pulicat straddling the Tamil Nadu and Andhra border. Finally, the Lakshadweep group of 36 coral islands lies in the Arabian Sea with Kavaratti as its capital, and the 572 islands of the Andaman and Nicobar group in the Bay of Bengal are of volcanic and tectonic origin – Saddle Peak at 732 m is the highest point, Barren Island is India’s only active volcano, the Ten Degree Channel separates the Andaman from the Nicobar group, and Indira Point on Great Nicobar is the southernmost tip of India.

தோற்றமும் பொதுக் கட்டமைப்பும். இந்தியாவின் நிலத்தோற்றம் மூன்று முற்றிலும் வேறுபட்ட புவியியல் வரலாறுகள் ஒன்றோடொன்று அமைந்ததன் விளைவு. தீபகற்பப் பகுதி பழமையான கோண்ட்வானா நிலத்தின் ஒரு துண்டு – உறுதியானது, நிலையானது, உலகின் மிகப் பழைய நிலப்பரப்புகளில் ஒன்று. வடக்கில் உள்ள இமயமலை புவியியல் அளவில் இளமையான மடிப்பு மலைத்தொடர். வடக்கு நோக்கி நகர்ந்த இந்தியத் தட்டு யூரேசியத் தட்டுடன் மோதியபோது டெதிஸ் கடலின் படிவுகள் மடிந்து உயர்ந்தன. இந்த இயக்கம் இன்றும் தொடர்வதால்தான் இமயமலைப் பட்டையில் நிலநடுக்கம் அடிக்கடி நிகழ்கிறது. இவ்விரண்டுக்கும் இடையில் அமைந்துள்ள வட பெரும் சமவெளி ஒரு நிலக் கீழ்ப்பள்ளம்; சிந்து, கங்கை, பிரம்மபுத்திரா மற்றும் அவற்றின் கிளை ஆறுகள் கொண்டு வந்த வண்டல் மண்ணால் படிப்படியாக நிரம்பியது. எனவே நிலவியலாளர்கள் ஆறு பெரும் பிரிவுகளைக் குறிப்பிடுகின்றனர்: வட மற்றும் வடகிழக்கு மலைகள், வட பெரும் சமவெளி, தீபகற்பப் பீடபூமி, இந்தியப் பாலைவனம், கடற்கரைச் சமவெளிகள், தீவுகள்.

இமயமலைத் தொடர். மேற்கில் சிந்து ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து கிழக்கில் பிரம்மபுத்திரா பள்ளத்தாக்கு வரை சுமார் 2,400 கி.மீ வளைவாக இமயமலை நீள்கிறது. காஷ்மீரில் சுமார் 400 கி.மீ அகலம் கொண்ட இது அருணாச்சலப் பிரதேசத்தில் சுமார் 150 கி.மீ ஆகக் குறுகுகிறது. மூன்று நீளவாட்டுத் தொடர்கள் இணையாக அமைந்துள்ளன. உள்ளே அமைந்த இமாத்ரி அல்லது பெரும் இமயமலை மிகவும் தொடர்ச்சியானது, சராசரி உயரம் சுமார் 6,000 மீ, பெரும்பாலும் கிரானைட் பாறையால் ஆனது; உயரமான சிகரங்களும் கங்கோத்ரி, சியாச்சின் போன்ற பெரும் பனியாறுகளும் இதில் அமைந்துள்ளன. அதற்குத் தெற்கே இமாச்சல் அல்லது சிற்றிமயமலை 3,700 முதல் 4,500 மீ உயரம் கொண்டது; பீர் பஞ்சால் இதன் மிக நீளமான தொடர். தௌலாதர், மகாபாரத் தொடர்களும் காஷ்மீர், காங்க்ரா, குலு பள்ளத்தாக்குகளும் இந்த மண்டலத்தைச் சேர்ந்தவை. வெளிப்புறத்தில் உள்ள சிவாலிக் 900 முதல் 1,100 மீ மட்டுமே உயரம்; மேலுள்ள தொடர்களிலிருந்து அடித்து வரப்பட்ட இறுகாத சரளையும் படிவுகளும் சேர்ந்து உருவானது. சிவாலிக்கும் இமாச்சலுக்கும் இடையே அமைந்த நீளவாட்டுப் பள்ளத்தாக்குகள் டூன்கள் எனப்படும். சட்லஜ், காளி, தீஸ்தா ஆறுகளை எல்லைகளாகக் கொண்டு மேற்கிலிருந்து கிழக்காக பஞ்சாப், குமாவுன், நேபாள, அசாம் இமயமலை என்று பிரிக்கப்படுகிறது. வடமேற்கில் அமைந்த கரகோரம் தொடரில் கே2 அல்லது கோட்வின் ஆஸ்டன் (8,611 மீ) உள்ளது; சிக்கிமில் உள்ள காஞ்சன்ஜங்கா (8,586 மீ) இந்திய எல்லைக்குள் முழுமையாக அமைந்த உயரமான சிகரம். பிரம்மபுத்திரா தெற்கு நோக்கித் திரும்பும் இடத்தில் மலைத்தொடர்கள் கூர்மையாக வளைந்து பூர்வாஞ்சல் அல்லது கிழக்கு மலைகளாக அமைகின்றன.

வட பெரும் சமவெளி. கடந்த சில மில்லியன் ஆண்டுகளில் உருவான இச்சமவெளி சுமார் 2,400 கி.மீ நீளமும் 240 முதல் 320 கி.மீ அகலமும் கொண்டது; உலகில் மிகத் தீவிரமாக வேளாண்மை நடைபெறும் பிரதேசங்களில் ஒன்று. வடக்கிலிருந்து தெற்காக நான்கு இணைப் பட்டைகளாகப் படிக்கப்படுகிறது. சிவாலிக் அடிவாரத்தில் அமைந்த குறுகிய பாபர் பட்டையில் சரளைக் கற்கள் நிரம்பியிருப்பதால் ஓடைகள் நிலத்திற்குக் கீழே மறைகின்றன. அதற்குக் கீழே உள்ள தராய் ஈரமான, சதுப்பான, ஒரு காலத்தில் அடர்ந்த காடுகளால் நிறைந்த பட்டை; இங்கு நீர் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. மேலும் தெற்கே, வெள்ள மட்டத்திற்கு மேலுள்ள மேட்டுநிலப் படிகளின் பழைய வண்டல் மண் பாங்கர் எனப்படும்; இதில் கங்கர் எனும் சுண்ணாம்புச் சத்துள்ள முடிச்சுகள் காணப்படும். செயல்படும் வெள்ளச் சமவெளியின் புதிய வண்டல் மண் கதர்; ஆண்டுதோறும் புதுப்பிக்கப்பட்டு வளம் பெறுகிறது. பிராந்திய அளவில் தோவாப்களைக் கொண்ட பஞ்சாப் சமவெளி, கங்கைச் சமவெளி, அசாமின் பிரம்மபுத்திரா சமவெளி என்று பிரிக்கப்படுகிறது. பிரம்மபுத்திராவில் அமைந்த மஜூலி உலகின் மிகப்பெரிய ஆற்றுத் தீவு.

பீடபூமி, பாலைவனம், கடற்கரை, தீவுகள். தீபகற்பப் பீடபூமி பழைய படிகப் பாறை மற்றும் உருமாறிய பாறைகளால் ஆன மேசை நிலம். நர்மதைக்கு வடக்கே மத்திய மேட்டுநிலம் அமைந்துள்ளது – மால்வா பீடபூமி, புந்தேல்கண்ட், பாகேல்கண்ட், தாமோதர் ஆற்றால் வடிகால் பெறும் கனிம வளம் மிக்க சோட்டா நாக்பூர் பீடபூமி. அதற்குத் தெற்கே முக்கோண வடிவ தக்காணப் பீடபூமி; வடக்கில் சாத்பூரா, மைக்கல், மகாதேவ் தொடர்களால் எல்லைப்படுத்தப்படுகிறது. இதன் வடமேற்குப் பகுதியை மூடியுள்ள தக்காண டிராப், பழங்கால எரிமலைக் குழம்பு ஓட்டங்களால் உருவான பாசால்ட் பாறை; சிதைந்து கருமண் அல்லது ரெகுர் மண்ணாக மாறுகிறது. இந்தியாவின் மிகப் பழமையான மடிப்பு மலைத் தொகுதியான ஆரவல்லி வடமேற்கு விளிம்பில் நீள்கிறது; குரு சிகர் (1,722 மீ) அதன் உயரமான இடம். பீடபூமியின் மேற்கு விளிம்பு தொடர்ச்சியான மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை அல்லது சகயாத்ரி; சுமார் 1,600 கி.மீ நீளம், தெற்கு நோக்கி உயர்ந்து ஆனைமுடி (2,695 மீ) என்ற தென்னிந்தியாவின் உயரமான சிகரத்தை அடைகிறது. மேற்கு மற்றும் கிழக்குத் தொடர்களை இணைக்கும் நீலகிரியில் தொட்டபெட்டா (2,637 மீ) உயரமானது. பாலக்காடு மற்றும் செங்கோட்டை கணவாய்கள் இத்தொடரை வெட்டி கேரளாவுக்கு சாலை மற்றும் இரயில் வழி தருகின்றன. கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலை தாழ்வானதும் தொடர்ச்சியற்றதும் ஆகும்; மகாநதி, கோதாவரி, கிருஷ்ணா, காவிரி ஆறுகளால் அரிக்கப்பட்டது; ஆர்மா கொண்டா (1,680 மீ) உயரமான சிகரம்; ஜவ்வாது, சேர்வராயன், கல்வராயன், நல்லமலை மலைகள் இதன் தமிழ்நாடு மற்றும் ஆந்திரப் பகுதிகள். ஆரவல்லியின் மேற்கே அமைந்த இந்தியப் பாலைவனம் அல்லது மருஸ்தலியில் 150 மி.மீ-க்கும் குறைவான மழை; பிறைவடிவ பார்கான் மணல் குன்றுகள்; லூனி ஒரே குறிப்பிடத்தக்க ஆறு. மேற்கு கடற்கரைச் சமவெளி குறுகியது; கச்-காத்தியவார், கொங்கண், கனரா, மலபார் என்று பிரியும். மலபாரில் வேம்பநாடு போன்ற கயல் எனப்படும் பின்னீர் ஏரிகள் உள்ளன. கிழக்கு கடற்கரைச் சமவெளி அகலமானதும் ஆற்றுமுகத்துவார அமைப்பு கொண்டதும் ஆகும்; வடக்கு சர்க்கார் மற்றும் கோரமாண்டல் கடற்கரை என அமைகிறது; சில்கா இந்தியாவின் மிகப்பெரிய உவர்நீர் கடலேரி, புலிக்காட் தமிழ்நாடு-ஆந்திர எல்லையில் பரவியுள்ளது. இறுதியாக, அரபிக் கடலில் 36 பவளத் தீவுகளைக் கொண்ட லட்சத்தீவுத் தொகுதி உள்ளது; கவரத்தி அதன் தலைநகர். வங்கக் கடலில் உள்ள அந்தமான்-நிக்கோபார் தொகுதியின் 572 தீவுகள் எரிமலை மற்றும் நிலத்தட்டு இயக்கத் தோற்றம் கொண்டவை – சேடில் சிகரம் (732 மீ) உயரமான இடம், பாரன் தீவு இந்தியாவின் ஒரே செயல்படும் எரிமலை, பத்து டிகிரி கால்வாய் அந்தமானை நிக்கோபாரிலிருந்து பிரிக்கிறது, பெரிய நிக்கோபாரில் உள்ள இந்திரா பாயிண்ட் இந்தியாவின் தென்கோடி முனை.