TNPSC Daily Notes: Poverty and Unemployment in India — Estimation Committees, MPI & PLFS 2025 | இந்தியாவில் வறுமையும் வேலையின்மையும் — மதிப்பீட்டுக் குழுக்கள், MPI மற்றும் PLFS 2025 — 20 September 2026

📑 In This Lesson | இந்தப் பாடத்தில்

🎯 Key Points — 14 exam-ready facts | முக்கியக் குறிப்புகள்
📖 Detailed Notes (English) — committees, MPI, PLFS 2025
📖 விரிவான குறிப்புகள் (தமிழ்) — குழுக்கள், MPI, PLFS 2025
❓ 5 Practice MCQs with answers | பயிற்சி வினாக்கள்
💡 Memory Tips & Mnemonics | நினைவூட்டல் உத்திகள்
🔗 Previous Year Question Patterns | முந்தைய ஆண்டு வினாக்கள்

🎯 Key Points | முக்கியக் குறிப்புகள்

📖 Detailed Notes (English)

1. How India Measures Poverty

Poverty in India has always been measured as a consumption phenomenon rather than an income one, because household income is difficult to capture accurately in a largely informal economy. The National Sample Survey Office collects household consumer expenditure data, and a poverty line is drawn as the level of monthly per-capita expenditure below which a person is classified as poor. The most common summary measure is the Head Count Ratio — the share of the population below the line. Two refinements are also used: the Poverty Gap Index, which measures how far below the line the poor fall, and the Squared Poverty Gap, which gives extra weight to the very poorest. Inequality, a related but distinct idea, is captured by the Lorenz Curve and the Gini Coefficient.

2. The Chain of Expert Committees

The intellectual history begins outside government. Dadabhai Naoroji attempted the first estimate in 1901, and the National Planning Committee (1938) under Jawaharlal Nehru proposed a minimum standard of living. After Independence, a Planning Commission Working Group in 1962 fixed the first official line at Rs. 20 rural and Rs. 25 urban per capita per month.

Dandekar and Rath (1971) gave the exercise a scientific nutrition anchor with a norm of 2,250 calories per day. The Alagh Task Force (1979) separated rural and urban calorie norms at 2,400 and 2,100 kcal respectively — rural work being more physically demanding. The Lakdawala Committee (1993) made two important changes: it created state-specific poverty lines, and it stopped adjusting survey estimates to National Accounts figures, updating lines instead by CPI-AL (rural) and CPI-IW (urban).

The Tendulkar Committee (2009) marked the biggest methodological break. It abandoned the calorie anchor, adopted the Mixed Reference Period, and built a basket that included spending on health and education. Its 2011-12 poverty lines of Rs. 816 (rural) and Rs. 1,000 (urban) produced a headcount of 21.9% — 25.7% rural and 13.7% urban. Criticism that these lines were still too low led to the Rangarajan Committee (2014), which restored a nutrition anchor along with normative spending on clothing, rent, education and transport. Its higher lines of Rs. 972 and Rs. 1,407 raised the poverty estimate to 29.5%. The Government has never formally accepted the Rangarajan estimates, so Tendulkar remains the last officially used monetary series.

3. The Multidimensional Turn

Because money alone does not capture deprivation, NITI Aayog now publishes a National Multidimensional Poverty Index built on the Alkire-Foster method developed at the Oxford Poverty and Human Development Initiative. It uses three equally weighted dimensions — Health, Education and Standard of Living — measured through 12 indicators: nutrition, child and adolescent mortality and maternal health (Health); years of schooling and school attendance (Education); and cooking fuel, sanitation, drinking water, electricity, housing, assets and bank account (Standard of Living). A household is identified as poor when its weighted deprivation score reaches one-third. The index itself is the product of the headcount ratio (H) and the average intensity of deprivation (A), so MPI = H x A.

On this measure India’s poverty headcount dropped from 29.17% in 2013-14 to 11.28% in 2022-23, lifting roughly 24.82 crore people out of multidimensional poverty in nine years. Separately, the World Bank’s June 2025 revision of the international extreme poverty line to 3.00 US dollars a day at 2021 purchasing power parity showed India’s extreme poverty falling from 27.1% in 2011-12 to 5.3% in 2022-23.

4. Unemployment — Concepts and Current Data

Economists classify Indian unemployment into several types. Disguised unemployment occurs when more people work on a task than it requires, so the marginal product of the extra worker is near zero — the classic case is a family farm. Seasonal unemployment follows the agricultural calendar. Structural unemployment arises when workers’ skills do not match the jobs the economy creates. Frictional unemployment is the short gap while changing jobs, and cyclical unemployment follows a downturn in demand. Educated unemployment — graduates unable to find suitable work — is a persistent Indian concern, and underemployment covers those working fewer hours or below their skill level.

The PLFS Annual Report 2025, the first based on a full calendar year, reports for persons aged 15 and above in usual status: LFPR 59.3% (male 79.1%, female 40.0%), WPR 57.4% and an unemployment rate of 3.1%, with rural unemployment at 2.4% and urban at 4.8%. Youth unemployment (15-29) stood at 9.9% and unemployment among the educated (secondary and above) at 6.5%. About 61.6 crore persons were employed. By employment status, 56.2% were self-employed, 23.6% in regular wage or salaried work and 20.2% in casual labour. By sector, agriculture still absorbed 43.0% of workers, manufacturing 12.1% and construction 12.0%. A quarter of those aged 15-29 were not in employment, education or training (NEET).

5. Policy Response

India’s anti-poverty architecture combines employment guarantee, self-employment support and skilling. MGNREGA (2005) guarantees 100 days of unskilled wage employment to rural households on demand. DAY-NRLM and DAY-NULM organise rural and urban poor into self-help groups. PMEGP and PM-SVANidhi support micro-enterprise and street vendors, while Skill India, PMKVY and PM Vishwakarma address the skills gap. Food security through the National Food Security Act, 2013 and PMGKAY complements income support. For the examination, remember that employment schemes are largely demand-driven and rights-based, while skilling schemes are supply-side interventions.

📖 விரிவான குறிப்புகள் (தமிழ்)

1. இந்தியாவில் வறுமை எவ்வாறு அளவிடப்படுகிறது

இந்தியாவில் வறுமை என்பது வருமானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அல்லாமல், நுகர்வுச் செலவை அடிப்படையாகக் கொண்டே அளவிடப்படுகிறது. காரணம் — முறைசாரா பொருளாதாரம் மிகுந்த நாட்டில் குடும்ப வருமானத்தைத் துல்லியமாகக் கணக்கிடுவது கடினம். தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு அலுவலகம் குடும்ப நுகர்வுச் செலவுத் தரவைச் சேகரிக்கிறது; ஒரு நபரின் மாதாந்திரச் செலவு எந்த அளவுக்குக் கீழே இருந்தால் அவர் வறியவர் எனக் கருதப்படுவாரோ, அதுவே வறுமைக் கோடு.

மிகப் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் அளவீடு தலை எண்ணிக்கை விகிதம் (Head Count Ratio) — வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் உள்ள மக்களின் சதவீதம். இதோடு வறுமை இடைவெளிக் குறியீடு (வறியவர்கள் கோட்டிலிருந்து எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளனர்) மற்றும் வர்க்க வறுமை இடைவெளி (மிக ஏழைகளுக்குக் கூடுதல் முக்கியத்துவம்) ஆகியவையும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. சமத்துவமின்மையை அளவிட லாரன்ஸ் வளைவும் ஜினி குணகமும் பயன்படுகின்றன.

2. நிபுணர் குழுக்களின் வரிசை

இந்த ஆய்வின் தொடக்கம் அரசுக்கு வெளியே நிகழ்ந்தது. தாதாபாய் நௌரோஜி 1901ல் முதல் மதிப்பீட்டை முன்வைத்தார். 1938ல் நேருவின் தலைமையிலான தேசியத் திட்டக் குழு குறைந்தபட்ச வாழ்க்கைத் தரத்தை முன்மொழிந்தது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு திட்டக் கமிஷன் பணிக்குழு (1962) கிராமப்புறம் ரூ.20, நகர்ப்புறம் ரூ.25 என்ற முதல் அரசு வறுமைக் கோட்டை நிர்ணயித்தது.

தண்டேகர் மற்றும் ராத் (1971) நாளொன்றுக்கு 2,250 கலோரி என்ற ஊட்டச்சத்து அளவுகோலைக் கொண்டுவந்தனர். அலக் பணிக்குழு (1979) கிராமப்புற வேலை உடலுழைப்பு மிகுந்தது என்பதால் கிராமத்திற்கு 2,400 கலோரி, நகரத்திற்கு 2,100 கலோரி எனப் பிரித்தது. லக்டாவாலா குழு (1993) இரண்டு முக்கிய மாற்றங்களைச் செய்தது — மாநில வாரியான வறுமைக் கோடுகளை உருவாக்கியது; கணக்கெடுப்புத் தரவை தேசியக் கணக்குகளுடன் சரிசெய்வதை நிறுத்தி, CPI-AL மற்றும் CPI-IW குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தியது.

தெண்டுல்கர் குழு (2009) மிகப்பெரிய முறையியல் மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்தது. கலோரி அளவுகோலைக் கைவிட்டு, கலப்பு நினைவுக் காலத்தைப் பயன்படுத்தி, சுகாதாரம் மற்றும் கல்விச் செலவுகளையும் கூடையில் சேர்த்தது. 2011-12ல் கிராமப்புறம் ரூ.816, நகர்ப்புறம் ரூ.1,000 என்ற கோட்டின்படி வறுமை 21.9% (கிராமம் 25.7%, நகரம் 13.7%) எனக் கணக்கிடப்பட்டது.

இந்தக் கோடுகள் மிகவும் குறைவானவை என்ற விமர்சனத்தால் ரங்கராஜன் குழு (2014) அமைக்கப்பட்டது. அது ஊட்டச்சத்து அளவுகோட்டை மீண்டும் கொண்டுவந்து, உடை, வாடகை, கல்வி, போக்குவரத்துச் செலவுகளையும் சேர்த்தது. அதன் உயர்ந்த கோடுகளான ரூ.972 மற்றும் ரூ.1,407 வறுமையை 29.5% ஆக உயர்த்திக் காட்டின. இந்த அறிக்கையை அரசு முறைப்படி ஏற்காததால், தெண்டுல்கர் முறையே கடைசியாக அதிகாரப்பூர்வமாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட பணவியல் தொடராகும்.

3. பல்பரிமாண அணுகுமுறை

பணம் மட்டுமே பற்றாக்குறையை முழுமையாகக் காட்டாது என்பதால், நிதி ஆயோக் தற்போது தேசிய பல்பரிமாண வறுமைக் குறியீட்டை வெளியிடுகிறது. இது ஆக்ஸ்ஃபோர்டு வறுமை மற்றும் மனித மேம்பாட்டு முனைப்பில் உருவாக்கப்பட்ட அல்கைர்-ஃபாஸ்டர் முறையைப் பின்பற்றுகிறது. சம எடை கொண்ட மூன்று பரிமாணங்கள் — சுகாதாரம், கல்வி, வாழ்க்கைத் தரம் — 12 குறிகாட்டிகள் வழியாக அளவிடப்படுகின்றன: ஊட்டச்சத்து, குழந்தை மற்றும் இளம் பருவ இறப்பு, தாய்மைச் சுகாதாரம் (சுகாதாரம்); பள்ளிக் கல்வி ஆண்டுகள், பள்ளி வருகை (கல்வி); சமையல் எரிபொருள், கழிப்பறை, குடிநீர், மின்சாரம், வீட்டுவசதி, சொத்துகள், வங்கிக் கணக்கு (வாழ்க்கைத் தரம்).

ஒரு குடும்பத்தின் எடையிடப்பட்ட பறிப்பு மதிப்பெண் மூன்றில் ஒரு பங்கை எட்டினால் அது வறியதாகக் கருதப்படும். குறியீடு என்பது தலை எண்ணிக்கை விகிதம் (H) மற்றும் சராசரிப் பறிப்புத் தீவிரம் (A) ஆகியவற்றின் பெருக்கல் — அதாவது MPI = H x A.

இந்த அளவீட்டின்படி இந்தியாவின் வறுமை விகிதம் 2013-14ல் 29.17% இருந்து 2022-23ல் 11.28% ஆகக் குறைந்தது; ஒன்பது ஆண்டுகளில் சுமார் 24.82 கோடி மக்கள் பல்பரிமாண வறுமையிலிருந்து மீண்டனர். தனியாக, உலக வங்கி 2025 ஜூனில் சர்வதேச தீவிர வறுமைக் கோட்டை 2021 PPP அடிப்படையில் நாளொன்றுக்கு 3 டாலராக திருத்தியது; அதன்படி இந்தியாவின் தீவிர வறுமை 2011-12ல் 27.1% இருந்து 2022-23ல் 5.3% ஆகக் குறைந்துள்ளது.

4. வேலையின்மை — வகைகளும் நடப்புத் தரவும்

பொருளாதார அறிஞர்கள் வேலையின்மையை பல வகைகளாகப் பிரிக்கின்றனர். மறைமுக வேலையின்மை என்பது ஒரு வேலைக்குத் தேவையானதை விட அதிகமானோர் ஈடுபடுவது — கூடுதல் தொழிலாளியின் இறுதி உற்பத்தி கிட்டத்தட்ட சுழி; குடும்ப விவசாயம் இதற்கு உதாரணம். பருவகால வேலையின்மை விவசாயப் பருவங்களைப் பின்பற்றுகிறது. கட்டமைப்பு வேலையின்மை தொழிலாளர்களின் திறன்களுக்கும் பொருளாதாரம் உருவாக்கும் வேலைகளுக்கும் இடையே பொருத்தமின்மை ஏற்படும்போது தோன்றுகிறது. உராய்வு வேலையின்மை வேலை மாறும் இடைவெளி; சுழற்சி வேலையின்மை தேவை வீழ்ச்சியால் ஏற்படுவது. படித்தோர் வேலையின்மை மற்றும் குறைவேலைவாய்ப்பு இந்தியாவின் நீடித்த சவால்கள்.

முழு நாட்காட்டி ஆண்டை அடிப்படையாகக் கொண்ட முதல் அறிக்கையான PLFS ஆண்டறிக்கை 2025, 15 வயதுக்கு மேற்பட்டோருக்கு வழக்கமான நிலையில் இவ்வாறு கூறுகிறது: LFPR 59.3% (ஆண் 79.1%, பெண் 40.0%), WPR 57.4%, வேலையின்மை விகிதம் 3.1% — கிராமப்புறம் 2.4%, நகர்ப்புறம் 4.8%. இளைஞர் (15-29) வேலையின்மை 9.9%; படித்தோர் (மேல்நிலை மற்றும் அதற்கு மேல்) வேலையின்மை 6.5%. சுமார் 61.6 கோடி பேர் பணியில் இருந்தனர்.

வேலை நிலை அடிப்படையில் 56.2% சுயதொழில், 23.6% வழக்கமான ஊதியப் பணி, 20.2% தற்காலிகக் கூலி வேலை. துறை வாரியாக விவசாயம் இன்றும் 43.0% தொழிலாளர்களைக் கொண்டுள்ளது; உற்பத்தித் துறை 12.1%, கட்டுமானம் 12.0%. 15-29 வயதினரில் கால் பங்கினர் வேலை, கல்வி அல்லது பயிற்சியில் இல்லாதவர்கள் (NEET) என்பது கவனத்திற்குரியது.

5. கொள்கை நடவடிக்கைகள்

இந்தியாவின் வறுமை ஒழிப்புக் கட்டமைப்பு வேலை உறுதி, சுயதொழில் ஆதரவு, திறன் மேம்பாடு ஆகிய மூன்றையும் இணைக்கிறது. மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதித் திட்டம் (2005) கோரிக்கையின் அடிப்படையில் 100 நாள் வேலையை உறுதி செய்கிறது. DAY-NRLM மற்றும் DAY-NULM ஊரக, நகர்ப்புற ஏழைகளை சுய உதவிக் குழுக்களாக ஒருங்கிணைக்கின்றன. PMEGP மற்றும் PM-SVANidhi நுண்தொழில் மற்றும் தெருவோர வியாபாரிகளுக்கு உதவுகின்றன. திறன் இந்தியா, PMKVY, பிஎம் விஸ்வகர்மா ஆகியவை திறன் இடைவெளியைக் குறைக்கின்றன. தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் 2013 உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்கிறது. தேர்வுக்கு நினைவில் கொள்ளுங்கள் — வேலைத் திட்டங்கள் கோரிக்கை சார்ந்தவை, உரிமை அடிப்படையிலானவை; திறன் திட்டங்கள் வழங்கல் சார்ந்தவை.

❓ Practice MCQs | பயிற்சி வினாக்கள்

💡 Memory Tips | நினைவூட்டல் உத்திகள்

🔗 Previous Year Question Patterns | முந்தைய ஆண்டு வினா வகைகள்

Q1 (TNPSC Group 2 / Group 4 — Indian Economy): Match the committee with the year of its report — Lakdawala, Tendulkar, Rangarajan.
குழுவையும் அதன் அறிக்கை ஆண்டையும் பொருத்துக — லக்டாவாலா (1993), தெண்டுல்கர் (2009), ரங்கராஜன் (2014).
Tip: Committee-year matching is the single most repeated question from this topic.

Q2 (TNPSC Group 1 Prelims pattern — Statements type): Consider the statements — (i) MGNREGA guarantees 100 days of wage employment, (ii) the scheme is supply-driven. Which is correct?
கூற்றுகளைக் கவனிக்கவும் — (i) MGNREGA 100 நாள் வேலையை உறுதி செய்கிறது, (ii) இது வழங்கல் சார்ந்த திட்டம். எது சரி?
Answer: Only (i). MGNREGA is demand-driven, not supply-driven — a classic trap statement.

Q3 (TNPSC VAO / Group 4 — Concepts): Which type of unemployment is most characteristic of Indian agriculture?
இந்திய விவசாயத்தின் சிறப்பியல்பான வேலையின்மை வகை எது?
Answer: Disguised unemployment. Seasonal unemployment is the second most commonly asked option.

📘 ATHIYAMAN ACADEMY — அதியமான் அகாடமி

Daily bilingual TNPSC notes for Group 1, 2, 2A, 4 and VAO aspirants.
குரூப் 1, 2, 2A, 4 மற்றும் VAO தேர்வர்களுக்கான தினசரி இருமொழிக் குறிப்புகள்.
📞 8681859181